Αγγέλα Καστρινάκη

"Η εποχή της ευμάρειας εμπέδωσε, ανάμεσα σε άλλα, και την αρχή της ήσσονος προσπάθειας."

 Με αφορμή το βιβλίο "Και βέβαια αλλάζει",ένα μυθιστόρημα για τη Μεταπολίτευση,η Αγγέλα Καστρινάκη μιλά στις Διαδρομές τη; εφ Θεσσαλία για τη γενιά της Μεταπολίτευσης ,εξηγεί τους λόγους για τους οποίους έγραψε το βιβλίο  για τις αξίες των παιδιών εκείνης αλλά και της σημερινής εποχής εξηγώντας επίσης αν και τι άλλαξε η γενιά της Μεταπολίτευσης και αν έχουμε το χρόνο να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα.
 

Σας καλωσορίζω στις Διαδρομές, κ. Καστρινάκη. «Και βέβαια αλλάζει», ο τίτλος του βιβλίου σας, ένα αφήγημα για τη Μεταπολίτευση. Ποιο ήταν το κίνητρο για τη συγγραφή του;

Θέλησα να μιλήσω για εκείνη την εποχή όπου νομίζαμε ότι θα αλλάζαμε τα πάντα, προκειμένου να πω ότι σήμερα οφείλουμε να αλλάξουμε όσο το δυνατόν περισσότερα, προπαντός τον τρόπο σκέψης μας και τις συμπεριφορές μας ως πολίτες. Ελπίζω ότι οι ιδέες με τις οποίες γαλουχηθήκαμε ορισμένοι στη Μεταπολίτευση, οι ιδέες μιας Αριστεράς που πίστευε αδιαπραγμάτευτα στη δημοκρατία, που ήταν υπέρ της δράσης μέσα στουςθεσμούς, υπέρ των προγραμματικών συμφωνιών, υπέρ των συγκλίσεων, μπορούν να δείξουν έναν δρόμο για το σήμερα. Κίνητρό μου βέβαια ήταν και η νοσταλγία για εκείνη την εποχή, για την εφηβική ηλικία, που είναι δυστυχώς 40 χρόνια πίσω…

H Ειρήνη είναι ένα κορίτσι που μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον που λίγο-πολύ γνωρίσαμε όσοι γεννηθήκαμε πριν από το ’70. Ωστόσο, το πρότεινα στην 23χρονη κόρη μου και εσείς αφιερώνετε το βιβλίο στη δική σας κόρη. Τι νομίζετε ότι θα εισπράξουν  τα νεότερα παιδιά διαβάζοντάς το;

Η κόρη μου διάβασε το βιβλίο πριν εκδοθεί και μου είπε «μαμά, ζήλεψα!». Υποθέτω ότι ζήλεψε τις πλούσιες εμπειρίες της Μεταπολίτευσης. Το ότι δουλεύαμε όλοι μαζί, εκδίδαμε περιοδικά, διαβάζαμε μανιωδώς βιβλία και τα συζητούσαμε, ψαχνόμασταν. Το ότι είχαμε στόχους, ήμασταν σε διαρκή εγρήγορση,δημιουργούσαμε και πιστεύαμε στο μέλλον… Τα νεότερα παιδιά ωραίο θα είναι αν εισπράξουν την αξία της συλλογικότητας και την πεποίθηση ότι η αλλαγή της ζωής μας εξαρτάται σε κάποιο βαθμό από εμάς τους ίδιους. Το πιο συγκινητικό σχόλιο που μου στάλθηκε απόάγνωστη φίλη είναι ότι περιμένει να μεγαλώσει ο γιοςτης, για να του δώσει το βιβλίο να το διαβάσει.

Η ιστορία της πρωταγωνίστριας εκτυλίσσεται παράλληλα με την ιστορία της Μεταπολίτευσης και της Αριστεράς. (Κάποιες φορές ένιωσα ότι τα γεγονότα και οι ιστορικές εξελίξεις της εποχής επεσκίαζαν τη ζωή της)

Όλοι οι νεαροί μου «ήρωες» μεγαλώνουν κατά κάποιον τρόπο μέσα στην ιστορία. Η Αγλαΐα, για παράδειγμα, δίνει το πρώτο της φιλί, ακούγοντας σε μια συγκέντρωση τον Ανδρέα Παπανδρέου να λέει το περίφημο «βυθίσατε το Χόρα». Έχω φροντίσει σε όλο το βιβλίο να βρω εκείνα τα σημεία όπου το προσωπικό και το πολιτικό ακουμπάνε. Ίσως οι ιστορικές εξελίξεις πέφτουν καμιά φορά πολύ βαριά πάνω στα εφηβάκια εκείνης της εποχής. Πάντως, χάρη στην πληθωρική παρουσία της «ιστορίας», οι νέοι της Μεταπολίτευσης μπορούσαν να ασχοληθούν με κάτι πέρα από τον εαυτό τους. Και αυτό τελικά ίσως είναι μια μεγάλη ανακούφιση.

Ένα αίσθημα αισιοδοξίας ένιωσα να διαπνέει  όλο σχεδόν το βιβλίο - ότι εκείνα τα παιδιά αγωνίζονταν για όσα περίμεναν να γίνουν. Τελικά, σήμερα, πόσο νομίζετε ότι δικαιώθηκαν; Τι κατάφερε να αλλάξει εκείνη η γενιά;Πολύ πικρή «δικαίωση» είναι το γεγονός ότι επιβεβαιώθηκαν οι χειρότερες προβλέψεις μας, ότι συνέβησαν αυτά που φοβόμασταν. Φοβόμασταν τηνακατάσχετη συνθηματολογία και υποσχεσεολογία του Ανδρέα Παπανδρέου που ήταν τότε ανερχόμενη δύναμη, και τώρα γνωρίζουμε πια πού οδήγησε αυτή η τακτική. Δεν ξέρω αν κατάφερε να αλλάξει πολλά πράγματα η γενιά της Μεταπολίτευσης. Πιστεύω ότι πολλοί από όσους βρέθηκαν σε θέση ευθύνης συμπεριφέρθηκαν με πνεύμα δημοκρατίας και αλληλεγγύης. Και γνωρίζω πάρα πολλούς στον χώρο των πανεπιστημίων αλλά και της Μέσης εκπαίδευσης που ζητούν να μεταδώσουν στη νέα γενιά τις ιδέες της ελεύθερης σκέψης, της δημιουργικής αμφιβολίας, του ορθού λόγου. Δεν είναι λίγο.

Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε η αναφορά σας στους –“ισμούς” που «εδραιώθηκαν» ως έννοιες εκείνη τηνεποχή (σοσιαλισμός, πλουραλισμός, αλτρουισμός,ντετερμινισμός, οπορτουνισμός κλπ). Δεν αναφέρετε τον λαϊκισμό. Μήπως, τελικά, τον «έφερε»  η γενιά αυτή;

Πράγματι, ήταν η εποχή της παθιασμένης χρήσης των «ισμών». Βάζω την πρωταγωνίστριά μου να τους σημειώνει σε ένα τετραδιάκι για να τους εμπεδώσειαφενός, αλλά και για να μπει στη μύτη του κάπως συντηρητικού καθηγητή της που αντιδρούσε στην «εξέλιξη της γλώσσας». Πάντως, ο όρος λαϊκισμός, αν δεν κάνω λάθος, δεν κυκλοφορούσε πολύ εκείνη την εποχή. Τον έφερε στην επιφάνεια το φαινόμενο ΠΑΣΟΚ μετά το 1981, όταν χρειάστηκε να βρεθεί μια έννοια που να περιγράφει τη σχέση του πολιτικού αυτού σχηματισμού με τους ψηφοφόρους του.

Οι φίλοι που παραθέτουν τις δικές τους απόψεις,μαρτυρίες και βιώματα  δίνουν μια πιο "αντικειμενική" ματιά  στον αναγνώστη για τον αντίκτυπο των γεγονότων στα παιδιά και τους εφήβους που έζησαν τη Μεταπολίτευση;
Ακριβώς! Πιο αντικειμενική, πιο αντιπροσωπευτική ματιά. Εγώ ήμουν μια ευνοημένη έφηβη, που πήγαινε σειδιωτικό (και μικτό) σχολείο της Αθήνας. Δεν ήταν όμως αυτή η Ελλάδα. Αργότερα, στα φοιτητικά μου χρόνια, γνώρισα και απέκτησα αδελφικές σχέσεις με παιδιά που δεν ήξεραν ούτε τι σημαίνει «καλοκαιρινές διακοπές», επειδή δούλευαν. Πρόκειται για μια άλλη όψη της ελληνικής κοινωνίας, για μια άλλη όψη τηςΜεταπολίτευσης. Θέλησα στο αφήγημά μου να εκπροσωπηθεί και η μικρή Πασοκτζού της βόρειας Ελλάδας και το κάπως φοβισμένο ακόμα παιδί της Κρήτης και η Θεσσαλονικιά που έκανε την εξέγερσή της ανεβάζοντας τη σχολική ποδιά λιγουλάκι πάνω απ’ το γόνατο.

Φιλία, συντροφικότητα, ομαδική προσπάθεια, μόρφωση, έρωτας και παντού πολιτική: Ως ακαδημαϊκός αλλά και ως μητέρα με ποια προτεραιότητα βλέπετε να υπάρχουν στα νέα παιδιά οι αξίες αυτές;

Βλέπω να ανθεί η φιλία, αλλά μάλλον να λείπει η συντροφικότητα, με την έννοια της κοινής προσπάθειας για έναν στόχο. Από πολιτική δεν σκαμπάζουν πολύ τα νέα παιδιά. Σαν να μην τα αφορά. Τελευταία, ζουνεπιπλέον το γνωστό κλίμα απαξίωσης της πολιτικής γενικά. Τους λείπει και η καθοδήγηση. Εμείς είχαμε τη μεγάλη τύχη, μέσω των πολιτικών οργανώσεων, να μαθητεύσουμε πλάι σε λίγο μεγαλύτερούς μας (τους «καθοδηγητές»), που μας έπαιρναν απ’ το χέρι για τα πρώτα βήματα. Προσωπικά έμαθα ορισμένα βασικά πράγματα, π.χ. να μιλάω δημόσια, να εκδίδω εφημερίδα,να συνεργάζομαι, να είμαι υπεύθυνη, να είμαι ακριβής στα ραντεβού κλπ. κλπ., χάρη σε αυτούς τους πέντε με δέκα χρόνια μεγαλύτερους ανθρώπους που έδιναν τον χρόνο τους για να διαμορφώσουν τους νεότερους «συντρόφους». Οι εκπαιδευτικοί θεσμοί οφείλουν να επωμιστούν μεγάλο μέρος αυτού του ρόλου, και προφανώς επωμίζονται, ποτέ όμως δεν θα είναι το ίδιο. 

Τι έχει φταίξει και φτάσαμε στη σημερινή Κρίση (οικονομική, θεσμών και αξιών);

Τι να πει η φιλόλογος για όλα αυτά; Ας πω κάτι για την πτώση των αξιών που ίσχυε βέβαια και πριν την κρίση. Σκέφτομαι πως η εποχή της ευμάρειας εμπέδωσε, ανάμεσα σε άλλα, και την αρχή της ήσσονος προσπάθειας. Ίσως όμως η μικρότερη δυνατή προσπάθεια βρίσκεται στη φύση του ανθρώπου, στη φύση του ζωντανού πλάσματος. Αν μπορώ να κάνω κάτι κουνώντας μόνο το μικρό μου δαχτυλάκι, γιατί να κουνήσω ολόκληρο το χέρι; Από αυτή την άποψη ελπίζει κανείς στην κρίση, γιατί θα επαναφέρει την αρχή της προσπάθειας. Χωρίς προσπάθεια «ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων», όπως μαθαίναμε και στο σχολείο.

Έχουμε, τελικά, χρόνο και υπάρχουν τρόποι για να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα; 

Αν δεν έχουμε χρόνο, σημαίνει πως πάει, πεθάναμε. Αλλά ευτυχώς δεν έχουμε πεθάνει ακόμα. Ας το πάρουμε λοιπόν απόφαση πως έτσι όπως πορευόμασταν δεν μπορούμε να προχωρήσουμε άλλο και ας χρησιμοποιήσουμε επιτέλους την αρχή του «κοινού καλού» ως γνώμονα για τις συμπεριφορές μας.

«Και βέβαια,αλλάζει», Αγγέλα Καστρινάκη,εκδ.Κίχλη.

Η Μεταπολίτευση μέσα από τη ματιά ενός κοριτσιού.

Ανάμεσα σε βιογραφία και προσωπική μαρτυρία και με κεντρική ηρωίδα την Ειρήνη,που είναι και δεν είναι η ίδια συγγραφέας, κινείται το Αφήγημα για τη Ματαπολίτευση της Αγγέλας Καστρινάκη.

Στα εφτά κεφάλαια του βιβλίου και στις 250 του σελίδες,ο αναγνώστης γίνεται κοινωνός του κλίματος της εποχής σε πολιτικό,πολιτισμικό και ηθογραφικό επίπεδο.

Η ιστορία ξεκινά από το 1973με το κεφάλαιο «Το τέλος της Δικτατορίας» και την Ειρήνη να είναι 13 ετών.Περιγραφές από το προαύλιο του σχολείου ,τις φιλίες ,τα αναγνώσματα,το ντύσιμο της εποχής ,την επιστράτευση ,συνεχίζει στην «πρώτη χρονιά της Μεταπολίτευσης»,1974-75,την ενωμένη αριστερά,τις προκηρύξεις το δίλημμα «Καραμανλής ή τανκς»,περνά στο «Μαθητικό κίνημα»(1975-76) ,τη «Χρονιά των αποφθεγμάτων»(1976-77)και το «Προεκλογικό καλοκαίρι»,συνεχίζει με τη «Χρονιά της ήττας»,(1977-78) και φτάνει ως το 1979 με το κεφάλαιο «Απόπειρα συγκρότησης».

Με νοσταλγία και αγάπη , η Αγγέλα Καστρινάκη μιλά για την εποχή που«νομίζαμε ότι θα αλλάζαμε τα πάντα»,ελπίζει ότι τα νεότερα παιδιά θα εισπράξουν από την ανάγνωση του βιβλίου την αξία της συλλογικότητας και την πεποίθηση ότι η αλλαγή στη ζωή μας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από εμάς τους ίδιους,ενώ αναγνωρίζει ότι η γενιά εκείνη δικαιώθηκε μόνο στο ότι επιβεβαιώθηκαν οι χειρότερες προβλέψεις που έφεραν τη χώρα στην σημερινή της κατάσταση.

Με την πεποίθηση ότι οι νέοι της εποχής εκείνης μπορούσαν να ασχοληθούν,χάρη στην πληθωρική παρουσία της πολιτικής,με κάτι πέρα από τον εαυτό τους,διαποτισμένοι από τις ιδέες της ελεύθερης σκέψης ,της δημιουργικής αμφιβολίας και του ορθού λόγου αλλά και με μαρτυρίες νέων της εποχής που έζησαν σε διαφορετικό κοινωνικό πλαίσιο από την ηρωίδα,δίνει το προσωπικό της στίγμα,αλλά και μια αντικειμενική και αντιπροσωπευτική ματιά για την περίοδο της Μεταπολίτευσης.

Ένα εξαιρετικά καλογραμμένο βιβλίο,που αφήνει αίσθημα όχι μόνο προβληματισμού,αλλά κυρίως αισιοδοξίας ότι έχουμε το χρόνο να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα,αρκεί να αλλάξουμε πορεία,καταρχήν εντός μας....

Χαριτίνη Μαλισσόβα
3/9/14

Βιογραφικό

Η Αγγέλα Καστρινάκη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1961. Σπούδασε κλασική φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Σήμερα διδάσκει νεότερη λογοτεχνία στο Φιλολογικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Κρήτης. Το 1990 εξέδωσε την πρώτη της συλλογή διηγημάτων, "Φιλοξενούμενη", από τις εκδόσεις της Εστίας. Ακολούθησαν οι συλλογές διηγημάτων "Εκδρομές με φίλες", Εστία, 1993, "Τα όρια της ζεστασιάς", Πόλις, 1999, "Εκδοχές της Πηνελόπης", Πόλις, 2002, καθώς και το μυθιστόρημα "Έρωτας στον καιρό της ειρωνείας", Ελληνικά Γράμματα, 2008. Κυρίαρχα θέματα της πεζογραφίας της είναι οι λεπτές ψυχολογικές αποχρώσεις στις σχέσεις των δύο φύλων, σε ό,τι αφορά τον έρωτα και τις προκλήσεις της πίστης και της απιστίας, από την οπτική γωνία των γυναικών -θέματα τα οποία χειρίζεται με χιούμορ, παρατηρητικότητα και μια ελαφρά ειρωνική διάθεση. Διηγήματά της έχουν μεταφραστεί στα ισπανικά, στα ιταλικά, στα γαλλικά και στα φινλανδικά. Η ερμηνευτική-ιστορική συμβολή της στη νεοελληνική λογοτεχνία, "Η λογοτεχνία στην ταραγμένη δεκαετία 1940-1950" (εκδ. Πόλις, 2005), τιμήθηκε με το Κρατικό Λογοτεχνικό Βραβείο Δοκιμίου-Κριτικής το 2006.

 Θεοδόσης Καρβουναράκης

 

 

 Οι Δυτικοί  συνάδελφοι αδυνατούν να καταλάβουν πως ''λειτουργεί'' το ελληνικό πανεπιστήμιο.

 

 

Με αφορμή το βιβλίο του "Η Τέχνη της Διπλωματίας και οι Τεχνικοί της",(εκδόσεις Θύραθεν Ιστορική Βιβλιοθήκη) ο Αναπληρωτής καθηγητής Διπλωματικής Ιστορίας στο τμήμα Διεθνών και Ευρωπαικών σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας,Θεοδόσης Καρβουναράκης, μιλά στις Διαδρομές για το ρόλο της Διπλωματίας στις πρόσφατες διεθνείς εξελίξεις,για τα προβλήματα των ελληνικών Πανεπιστημίων,το πανεπιστημιακό άσυλο αλλά και για την εμπειρία του από το αγγλικό και το αμερικανικό εκπαιδευτικό σύστημα.
​Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Διεθνείς Σχέσεις και Διπλωματική Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Cambridge της Μεγάλης Βρετανίας. Στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας διδάσκει Ιστορία των Διεθνών Σχέσεων και της Αμερικανικής Εξωτερικής Πολιτικής. Έχει γράψει δύο βιβλία και άρθρα για διάφορα θέματα στα Ελληνικά και στα Αγγλικά.

Σας καλωσορίζω στις Διαδρομές κ.Καρβουναράκη.Γενέτειρά σας ο Βόλος.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στον Βόλο. Έφυγα στα 18 μου για το Πανεπιστήμιο στην Αθήνα. Τώρα ζω και εργάζομαι στην Θεσσαλονίκη αλλά επισκέπτομαι την πόλη μας τακτικά.
Η Τέχνη της Διπλωματίας και οι Τεχνικοί της, το πρόσφατο βιβλίο σας.
Το βιβλίο είναι μια ιστορική επισκόπηση της διπλωματικής πρακτικής, του τρόπου δηλαδή και της διαδικασίας διεξαγωγής της διπλωματίας καθώς και των ανθρώπων που εμπλέκονται σε αυτό, από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας. Παράλληλα, μέσω της εξέτασης του συγκεκριμένου αντικειμένου παρουσιάζεται και η εξέλιξη του διεθνούς συστήματος. Αποτελεί πρωτοτυπία για την ελληνική βιβλιογραφία ενώ είναι σπάνιο εγχείρημα και για την αγγλική.
Παρακολουθώντας τις πρόσφατες διεθνείς εξελίξεις ,πόσο νομίζετε ότι χρησιμοποιήθηκε ή καταστρατηγήθηκε η έννοια της διπλωματίας ;
Η διπλωματία, ο διάλογος δηλαδή μεταξύ κρατών αλλά και άλλων δρώντων του διεθνούς συστήματος είναι μία συνεχής και πάντα εν χρήσει διαδικασία. Μερικές φορές βέβαια οι περιστάσεις δεν επιτρέπουν την επίτευξη θετικών αποτελεσμάτων ενώ υπάρχουν και περιπτώσεις που χρησιμοποιείται καταχρηστικά για να αποτραπούν εξελίξεις και να παραπλανηθεί ο συνομιλητής ή η κοινή γνώμη. Αναπόφευκτα όλοι κάποτε καταφεύγουν στο διπλωματικό διάλογο γιατί είναι αδύνατο να πετύχεις όλες σου τις επιδιώξεις και στο βαθμό που εσύ θέλεις. Ακόμη και οι Ηνωμένες Πολιτείες ως γνωστόν συνομιλούν με Ισλαμιστές.
´Εχετε θέση αναπληρωτή καθηγητή Διπλωματικής Ιστορίας στο τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών σπουδών στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.Πόσο ενδιαφέρον για την πλειονότητα των φοιτητών σας διαπιστώνετε ότι είναι το μάθημα της Διπλωματικής Ιστορίας ;
Όχι όσο θα έπρεπε, δεδομένου οτι η Ιστορία αποτελεί τη βάση για την εξοικείωση με τις διεθνείς σπουδές καθότι παρέχει πλήρη και ολοκληρωμένα παραδείγμα συμπεριφοράς των κρατών στις διεθνείς τους σχέσεις. Ύπάρχει βέβαια και ένα πρόβλημα σε σχέση με την επιλογή των φοιτητών του τμήματος μας. Παρουσιάζει επιπρόσθετες δυσκολίες η εισαγωγή υποψηφίων που έχουν επιλέξει θεωρητική κατεύθυνση.
Πόσο έχει επηρεάσει η κρίση τον Πανεπιστημιακό χώρο;
Προφανώς πάρα πολύ. Υπάρχει πτώση ηθικού, μεγάλος περιορισμός των δυνατοτήτων μας λόγω δραστικών περικοπών αλλά και μεγάλη αβεβαιότητα για το μέλλον.
Πρόσφατα παρουσιάστηκαν κρούσματα επίθεσης φοιτητών σε καθηγητές.Ποια η δική σας άποψη;
Απολύτως καταδικαστέα. Έργο μιας μικροσκοπικής αποθρασυμένης μειοψηφίας που σε καμιά περίπτωση δεν εκφράζει τις απόψεις των φοιτητών μας.
Καταλήψεις και χαμένα εξάμηνα,πληγή για φοιτητές,γονείς κυρίως για το ελληνικό πανεπιστήμιο.Η δική σας τοποθέτηση;
Τόσο αυτό όσο και το προηγούμενο φαινόμενο έχουν τις ρίζες τους στις πολιτικές παρεμβάσεις στο πανεπιστήμιο με στόχο την προώθηση του κομματικού συμφέροντος, στην αλλοτροίωση των θεσμών για τον ίδιο λόγο αλλά και στην σοβαρή έλλειψη κοινωνικής ευθύνης, αδιαφορία δηλαδή για προβλήματα που δεν μας αγγίζουν άμεσα, η οποία μας χαρακτηρίζει.
To πανεπιστημιακό άσυλο μέχρι ποιο βαθμό νομίζετε ότι πρέπει να είναι απαραβίαστο;
Η ύπαρξη του για την διασφάλιση της ελευθερίας της διακίνησης των ιδεών είναι αναγκαία αφού στη χώρα μας ακόμη δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος. ( π.χ.ανάπτυξη σχετικών παραδόσεων και ηθών ) . Η κατάχρηση του ασύλου βέβαια για αλλότριους στόχους και δημιουργία εντυπώσεων δεν έχει κανένα νόημα. Υπάρχουν οι διατάξεις για την αποτροπή της, οι πανεπιστημιακές αρχές όμως διστάζουν να τις εφαρμόσουν γιατί δεν έχουν την στήριξη της κοινωνίας που ουσιαστικά αδιαφορεί για την σωστή λειτουργία της έννομης τάξης. Αν αυτή η νοοτροπία άλλαζε πολλά αν όχι τα περισσότερα απο τα προβλήματα μας θα αντιμετωπίζονταν με επιτυχία. Επιπλέον αυτοί που καταχρώνται το άσυλο έχουν ισχυρούς πολιτικούς φίλους.
Ζήσατε για αρκετά χρόνια στην Αγγλία ,ενώ και και η επαφή σας με την Αμερική είναι ουσιαστική.Πόσο σας βοήθησε αυτό και-συγκρίνοντας- τι νομίζετε ότι λείπει από το δικό μας εκπαιδευτικό σύστημα;
Στην Αγγλία βελτίωσα την ευρύτερη παιδεία μου με ευκαιρίες που στην Ελλάδα δεν έχουμε, αλλά με βάσεις που απόκτησα στην Αθήνα. Έμαθα επίσης να γράφω. Στις Ηνωμένες Πολιτείες απόκτησα πρόσβαση σε άφθονα, εκλεκτά και φθηνά βιβλία. Το Ελληνικό Πανεπιστήμιο αποτελεί τμήμα του κράτους, τα ίδια προβλήματα που μαστίζουν την ελληνική διοίκηση κατατρύχουν και το ελληνικό πανεπιστήμιο, αυξημένα ίσως λόγω της ασυδοσίας επιθετικών μειοψηφιών αλλά και ορισμένων συναδέλφων. Οι Δυτικοί -και όχι μόνο-συνάδελφοι αδυνατούν να καταλάβουν πως ''λειτουργεί'' το ελληνικό πανεπιστήμιο. Θα επισημάνω ενδεικτικά ένα από τα προβλήματα. Τη μη υποχρεωτική παρακολούθηση μαθημάτων, αδιανόητο για χώρες που γνωρίζω καλά όπως η Βρετανία και οι Ηνωμένες Πολιτείες αλλά νομίζω και η υπόλοιπη Δυτική Ευρώπη. Δεν μπορείς να διαμορφώσεις επιστήμονες χωρίς άμεση επαφή και συνεχή επίβλεψη. Στην Ελλάδα βέβαια αυτό θα ήταν ανέφικτο και λόγω των τεράστιων ελλείψεων σε υλικοτεχνική υποδομή (αίθουσες κλπ.) και έμψυχο υλικό.

Θα ήθελα να κλείσουμε την ενδιαφέρουσα συζήτησή μας με μια δική σας ευχή ,συμβουλή κι ένα καλωσόρισμα προς τα παιδιά που θα μπουν φέτος στο Πανεπιστήμιο.Να χαίρονται τα ανεπανάληπτα φοιτητικά τους χρόνια αλλά και να μην ξεχνούν ούτε στιγμή πως η ζωή τους θα εξαρτηθεί από τις σωστές επιλογές που θα κάνουν τώρα: καλή επίδοση στα μαθήματα, επιδίωξη πνευματικής ωρίμανσης, συνέπεια, υπευθυνότητα, προσεκτική επιλογή επαγγελματικών στόχων, μεγιστοποίηση των προσόντων τους για μια επιτυχημένη καριέρα.

 

 

Από τις εκδόσεις Κίχλη

 

 

 

Εγγύηση αναγνωστικής απόλαυσης και υψηλής αισθητικής.

Έξι χρόνια επιτυχημένης πορείας των εκδόσεων Κίχλη συμπληρώνονται φέτος.

Ο εκδοτικός οίκος της Γιώτας Κριτσέλη,πέτυχε σε μια ιδιαίτερα δύσκολη εποχή να προσφέρει ποιοτικά βιβλία, ως προς την επιλογή και το περιεχόμενο, "που να είναι συγχρόνως επιμελημένες και καλές εκδόσεις",με βαρύτητα τόσο στη γλωσσική αρτιότητα όσο και στην αισθητική των βιβλίων της.

Εκδόσεις με κανόνες από την τυπογραφική παράδοση,χωρίς ρετρό διάθεση ή εκζήτηση και με εξώφυλλα εικαστικά,με έργα ζωγράφων όπως όπως οι:Εύη Τσακνιά, Αλ. ´Ισαρης,Ντενί Λομ, Δ. Κοκκινίδης, Μίχαελ Ζόβα, Σωτήρη Σόρογκα και της Διοχάντης να τα κοσμούν.

Ενδεικτικά αναφέρονται οι ακόλουθες εκδόσεις,τα εξώφυλλα των οποίων εικονίζονται:

 

Η συλλογή του Τίτου Πατρίκιου "Λυσιμελής Πόθος",με ποιήματά του από το 1949 ως το 2011.

 

Πρόσφατα, η συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων του Αλέξανδρου Ίσαρη ,"Εγώ,ένας ξένος" τιμήθηκε με το βραβείο ποίησης(Public).

 

 
 

Το δοκίμιο της Κατερίνας Σχινά,"Καλή και Ανάποδη"-ο πολιτισμός του πλεκτού,πέρασε στη δεύτερη έκδοση.

 

Εξαιρετικά ευφυής ως προς το περιεχόμενο,τη γλώσσα αλλά και την πλοκή είναι η νουβέλα του Γιώργου Κουτσούκου," Το ενυδρείο", με φόντο την Ελλάδα της Κρίσης και πολλούς δρόμους της Αθήνας.

 

 

Τέλος,το Αφήγημα για τη μεταπολίτευση "Και βέβαια αλλάζει" της Αγγέλας Καστρινάκη που κυκλοφόρησε την περασμένη εβδομάδα -μας ξεναγεί με τη ματιά,τα βιώματα και τις ιστορίες της,με σεβασμό και προσήλωση, στην ίδια την Ιστορία.

Χρίστος Παπαγεωργίου

 

"Η ποίηση μου έμαθε να αντιστέκομαι αλλά και να ερωτεύομαι μοναδικά,

να λατρεύω το ραδιόφωνο και να μισώ την τηλεόραση."

 

Με αφορμή τη νέα του ποιητική συλλογή ,με τίτλο"Κρύβε Λόγια",που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Κίχλη,ο ποιητής και κριτικός της λογοτεχνίας Χρίστος Παπαγεωργίου μιλά στις Διαδρομές για τη σχέση του με το Βόλο,την ανάγκη που τον οδήγησε να εκφράζεται μέσω της ποιητικής τέχνης,ενώ απαντά σε όσους μιλούν απαξιωτικά γι αυτή.

Ο Χρίστος Παπαγεωργίου γεννήθηκε το 1954 στο Βόλο. Ποιητής, κριτικός της λογοτεχνίας και συνεκδότης του βραχύβιου περιοδικού "Σχήμα λόγου", συνεργάζεται με τα εγκυρότερα λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες. Ποιήματά του έχουν συμπεριληφθεί σε αρκετές ανθολογίες. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Το "Κρύβε Λόγια" είναι η ένατη ποιητική του συλλογή.

 

-Σας καλωσορίζω στις Διαδρομές,κύριε Παπαγεωργίου.Βαθειά η σχέση σας με τον Βόλο.Γεννηθήκατε,ζήσατε για αρκετά χρόνια και δραστηριοποιηθήκατε επαγγελματικά εδώ.

Πράγματι είναι έτσι όπως τα λέτε. Γεννήθηκα στο Βόλο, μεγάλωσα εδώ, τον αποχωρίστηκα στα εφηβικά μου χρόνια, επέστρεψα ως επαγγελματίας στις αρχές της δεκαετίας του ’80, μέχρι που τον εγκατέλειψα οριστικά και πλέον τον συναντώ αραιά και που. Ο Βόλος για μένα είναι η πόλη μου. Διαβάζω τις εφημερίδες –στις οποίες παλιότερα υπήρξα συνεργάτης- ακούω, μαθαίνω, συζητώ για γεγονότα που τον αφορούν, επηρεάζομαι θετικά ή αρνητικά από επεισόδια που λαμβάνουν χώρα εκεί, γενικώς και μόνον η λέξη Βόλος είναι ικανή να μου προξενήσει ιδιαίτερα συναισθήματα. Αγαπώ το Βόλο και τους κατοίκους του, αγαπώ το λιμάνι και τους τετραγωνισμένους δρόμους, το Πήλιο με τις μαγευτικές παραλίες του, αγαπώ ολόκληρη την πολιτιστική κληρονομιά αλλά και την πολιτική και κοινωνική παρακαταθήκη, που ως τόπος αγωνιστικός και ιδανικός μας παρέδωσε.

-"Κρύβε λόγια",ο τίτλος της πρόσφατης,ένατης ,ποιητικής σας συλλογής.

Με υποενότητες:"Μπαράζ συλλήψεων","Σκελετοί στην ντουλάπα"και "Λάσπη στον ανεμιστήρα",διαφορετικού ύφους και δομής η καθεμιά.

Είναι αλήθεια πως στη συγκεκριμένη ποιητική συλλογή, διαφοροποιώ τεχνικά τα ποιήματά μου, σε σημείο μάλιστα που κάποιοι αναγνώστες να μου πουν πως μοιάζουν να τα έχουν γράψει τρεις διαφορετικοί δημιουργοί. Για τον τίτλο δεν έχω να πω πολλά, μου άρεσε ως ρήση του λαού και τον εγκολπώθηκα. Στην πρώτη ενότητα κυριαρχούν τα πιο «δύσκολα» ποιήματά μου. Πλην του ποιήματος «Το μέτωπο» γραμμένο για το μεγάλο σκιαθίτη συγγραφέα Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, τα υπόλοιπα –και παρά το γεγονός ότι τα εμπνεύστηκα από απλές και καθημερινές στιγμές- η έντονη προσωπική και βιωματική κρύπτη, που εμφανίζεται συγκεχυμένη, μπορεί να δυσκολέψει κάποιους για μια πλήρη αφομοίωση. Στη δεύτερη ενότητα, προσπαθώντας να μην γεμίζω τους αναγνώστες με άπειρες καταθλιπτικές δόσεις, μέσω των γραπτών μου, αλλά το αντίθετο να δουν την ποίηση και ως παιχνίδι, παίζω με τους στίχους, ανατρέπω γραμματικούς και συντακτικούς κανόνες με στόχο το αδιόρατο χαμόγελο που θα χαραχθεί στα χείλη τους. Τέλος στην Τρίτη ενότητα, τα ποιήματα είναι αφηγηματικά, έχουν πλοκή και μύθο, είναι πλήρως προσλήψιμα και σας διαβεβαιώ πως αρέσουν περισσότερο απ’ όλα.

-Τα ποιήματά σας έχουν έντονο κοινωνικό,συγκαλυμμένα πολιτικό αλλά και ερωτικό περιεχόμενο.Ποια ανάγκη σας,ωστόσο,σας οδήγησε να ασχοληθείτε με την ποίηση;

Εδώ έχουμε δύο ερωτήσεις: Καταρχάς ναι, ως πολιτικοποιημένο άτομο που θεωρώ τον εαυτό μου, δεν θα μπορούσε να λείπει απ’ τα ποιήματά μου αυτή η ιδιότητα. Ειλικρινά μου αρέσει ιδιαίτερα να βλέπω ανθρώπους να διαδηλώνουν, να μάχονται για τα αιτήματά τους, να κατεβαίνουν στο δρόμο ακόμη και με άσχημες καιρικές συνθήκες, να παλεύουν για τα συμφέροντα των πιο αδύναμων και φτωχών, η ζωή τους να είναι γεμάτη, πλήρης δηλαδή απ’ την κατάκτηση ενός στόχου πέρα από τα πεπατημένα, πέρα από μικροαστισμούς. Και βέβαια μου αρέσει ιδιαιτέρως να βλέπω ανθρώπους να ερωτεύονται. Κάτι που συμβαίνει με όλους και σε όλους. Τώρα –και έρχομαι στην ερώτηση για το τι με οδήγησε να ασχοληθώ με την ποίηση- η απάντηση είναι πως από παιδί μου άρεσε να σκέπτομαι με εικόνες, να εκφράζομαι σιβυλλικά, να ζω σε φανταστικό περιβάλλον –ακόμα και τα παιδικά μου παιχνίδια ήταν δεκαετίες μπροστά- ακόμη και να ερωτεύομαι θα έλεγα με τρόπο υπαινικτικό και αυθόρμητο και όχι κάτω από προσχεδιασμένη συνειδησιακή μέθοδο. Με δυο λόγια, η ποίηση μου έμαθε να αντιστέκομαι αλλά και να ερωτεύομαι μοναδικά, να λατρεύω το ραδιόφωνο και να μισώ την τηλεόραση.

-Ποιητές,ποιήματα,κριτικοί βιβλίων,όψιμα ανερχόμενοι μέσω του διαδικτύου.Μετά από πορεία σαράντα σχεδόν χρόνων ως ποιητής και κριτικός βιβλίων,πόσο καλό ή κακό θεωρείτε ότι έκανε η κοινωνική δικτύωση και το διαδίκτυο γενικότερα;

Εδώ τα πράγματα είναι πιο σύνθετα. Προσωπικά δεν είμαι λάτρης του διαδικτύου γι’ αυτό και δεν μπορώ –πλην ορισμένων τραγικών και αποκαλυπτικών περιπτώσεων εθισμού- να βρω άλλα στοιχεία που το συγκεκριμένο μέσο να έκανε κακό. Βέβαια χάθηκε η γλώσσα, χάθηκαν οι ταχυδρόμοι, λιγόστεψε η έκθεση ιδεών, χάθηκαν ώρες, μέρες, μήνες, χρόνια ασχολούμενοι με ελαφρά –για να μην πω άλλη λέξη- θέματα, αυξήθηκε το έγκλημα κάθε είδους, συμφωνώ. Αν όμως χρησιμοποιεί κανείς το διαδίκτυο όπου υπάρχει πραγματική ανάγκη όλα τα αρνητικά παύουν να υφίστανται.

Και πάλι προσωπικά λοιπόν όσον αφορά τα ποιήματά μου διαβάστηκαν από ανθρώπους με τους οποίους δεν είχα την παραμικρή επαφή. Όσον αφορά δε τις κριτικές μου μέσα σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα δημοσιεύονται, έχοντας μάλιστα και θετικές σκέψεις απ’ τους ανθρώπους που τις προσεγγίζουν. Παρότι λοιπόν άνθρωπος του εντύπου, του τυπωμένου χαρτιού, η γνώμη μου είναι πως αν κανείς δεν αφεθεί στην επίπλαστη μαγεία του διαδικτύου τότε το ίδιο το μέσο μπορεί να του φανεί χρήσιμο.

-Λένε πως ένας καλοδουλεμένος στίχος μπορεί ισοδυναμεί με 1000 λέξεις πρόζας,κάτι που αισθάνθηκα ιδιαίτερα όταν διάβαζα τα ποιήματά σας.Πόσο δύσκολο και πόση δουλειά χρειάζεται για να μπορεί κάποιος να συμπυκνώνει με επιτυχία το λόγο;

Επειδή έχω γράψει πληθώρα κριτικών νεότερης και νεότατης ελληνικής πεζογραφίας που πλησιάζουν, αν δεν ξεπερνούν, τις χίλιες, θα σας έλεγα πως λογοτέχνες που χρησιμοποιούν τον πεζό λόγο ως μέσον έκφρασης ασφαλώς και δουλεύουν ως μυρμήγκια, ως οικοδόμοι παλαιότερων εποχών. Έτσι δεν μπορώ να συγκρίνω τις δύο Τέχνες. Είναι κατά τη γνώμη μου εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους. Τώρα το να μπορέσει κάποιος ποιητικά να συμπυκνώσει δεκάδες νοήματα σε λίγους στίχους αυτό συμβαίνει όταν υπάρχει ταλέντο, όταν έχει δουλέψει ώρες ατελείωτες και όταν υπενθυμίζει συνεχώς στον εαυτό του πως :το Μικρό είναι και όμορφο, πως το Λίγο είναι πολύ.

-Κάποιοι μιλούν απαξιωτικά για την ποίηση και πιστεύουν πως αφορά απροσγείωτους,ρομαντικούς ή γυναίκες.Τι θα λέγατε σ' αυτούς;

Πρώτον ότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι δεν έχουν διαβάσει στη ζωή τους όχι ολόκληρη ποιητική συλλογή αλλά ούτε έναν στίχο. Δεύτερον ότι έχουν άποψη για ένα θέμα που αγνοούν ολοκληρωτικά, άρα δεν μπορούμε να τους πάρουμε στα σοβαρά. Και τρίτον ακόμη κι έτσι να είναι θα άξιζε τον κόπο αντί για χρησμούς να σκύψουν το κεφάλι στην ποίηση προκειμένου να δημιουργήσουν μια αντίληψη του κόσμου διαφορετική, υπερβατική και αντισυστημική. Άρα εκείνο που έχω να τους προτείνω –αν φυσικά τους αρέσει το διάβασμα- είναι να ψάξουν, σε στίχους και ποιήματα, τις απαντήσεις που χρειάζονται προκειμένου να δουν το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον με άλλα μάτια, μέσα από το βάθος της παρούσας Τέχνης, που απλώς λέει ό,τι γνωρίζουμε με άλλο τρόπο.

 

Αύγουστος Κορτώ

 

Όλες οι οικογένειες κρύβουν μυστικά.Το ίδιο και η ελληνική,

παρά τη διαφημιζόμενή της αγιότητα.

 

Με αφορμή "Το βιβλίο της Κατερίνας" και φόντο το βραβείο κοινού Public που απέσπασε πρόσφατα,ο Αύγουστος Κορτώ-με το δικό του,λιτό αλλά περιεκτικό, λόγο-εξηγεί γιατί έγραψε μια τόσο προσωπική και σκληρή ιστορία,εκθέτει την άποψή του για τη σύγχρονη οικογένεια και εκφράζει τα σημερινά συναισθήματά του για τους γονείς του.

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Σας καλωσορίζω στις Διαδρομές της εφημερίδας Θεσσαλία,κύριε Κορτώ.

Σας ευχαριστώ για τη φιλοξενία - χαρά μου και τιμή μου.

«Το βιβλίο της Κατερίνας»,της μητέρας σας, την οποία χάσατε δέκα καιπλέον χρόνια πριν.Πότε αποφασίσατε να γράψετε το βιβλίο;

Νομίζω ότι πέρσι ήρθε πια το πλήρωμα του χρόνου. Μέχρι τότε το βίωμα, και το τραύμα του, ήσαν πολύ νωπά.

Γιατί θέλατε να δημοσιοποιήσετε μια τόσο προσωπική ιστορία;

Όλες μου οι ιστορίες είναι προσωπικές - όπως και των περισσότερων συγγραφέων, ακόμα κι όταν είναι ενδεδυμένες τις πλέον αλλόκοτες μυθοπλαστικές κατασκευές.

Kαι μαζί με της μητέρας σας-και της ευρύτερης οικογένειάς σας -τα μυστικά αποκαλύπτεστε κι εσείς.Πρόκληση του κοινού αισθήματος, ψυχοθεραπεία ή απλώς αυτοβιογραφία;

Στην πραγματικότητα, γράφοντας υπηρετώ πρωτίστως την ανάγκη μου για γραφή. Από κει κι έπειτα, προσπαθώ απλώς να στέκομαι αντάξιος του αφηγηματικού υλικού και των προθέσεών μου.

Πότε ο Πέτρος Χατζόπουλος έγινε Αύγουστος Κορτώ;Γιατί η επιλογή του συγκεκριμένου ονοματεπώνυμου;

Ένα τυχαίο γαλλικό ψευδώνυμο - τίποτα παραπάνω.

Σε αρκετά σημεία φαίνεται να επικρίνετε το γεγονός ότι κάποιοι θεωρούν ότι είναι προτιμότερο να παίρνουν ισχυρά φάρμακα ενώ αποφεύγουν την ψυχοθεραπεία ή ψυχανάλυση.Ποια η θέση σας και η σχέση σας με τη διαδικασία αυτή;Ότι τα φάρμακα από μόνα τους δεν αρκούν για να θεραπεύσουν τραύματα και παθολογίες ετών.

Απομονώνοντας κάποιος κομμάτια της ιστορίας της Κατερίνας,σίγουρα βρίσκει πολλά από τα ανομολόγητα πάθη που κρύβει καλά κάθε οικογένεια προστατεύοντας την κοινωνική της -κυρίως-εικόνα.Πόσο υποκριτική θεωρείτε ότι είναι η ελληνική κοινωνία του 2014;

Όλες οι οικογένειες κρύβουν μυστικά. Το ίδιο και η ελληνική, παρά τη διαφημιζόμενή της αγιότητα.

Το βιβλίο έχει, νομίζω, ξεπεράσει τα 15000 αντίτυπα και απέσπασε και το βραβείο κοινούPublic.Ποια τα συναισθήματά σας για το βραβείο αυτό;

Όπως και με τα λόγια του κάθε αναγνώστη που αγάπησε το Κατερινάκι, το βραβείο αυτό μου έδωσε απερίγραπτη χαρά και συγκίνηση.

Ανεξάρτητα αν αποδέχεται ή αν επικρίνει το έργο σας ,κανείς δεν αμφισβητεί την ευφυία σας (και το ταλέντο της συγγραφής).Οι αναρτήσεις σας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επιδοκιμάζονταικαι συζητιούνται ιδιαίτερα από νεαρά άτομα.Πόσο περισσότερο ή λιγότερο αυθόρμητος αλλά και πόσο προσεκτικός είστε μετά την επιτυχία του βιβλίου σας;Νιώθετε το βάρος της κοινωνικής ευθύνης που φέρει ένας επιτυχημένος συγγραφέας:

Ίσα-ίσα. Το Facebook είναι κυρίως ο τόπος αναψυχής μου, η παιδική μου χαρά.

Η ιατρική;Υπάρχει σαν προοπτική στη ζωή σας;

Όχι. Έχει πάψει να υπάρχει στη ζωή μου γενικώς εδώ και δώδεκα χρόνια.

Έχετε αποφασίσει ποιο θα είναι το επόμενο συγγραφικό σας βήμα;

Έχει ήδη γίνει - είμαι γραφομανής, οπότε πάντα έχω κάτι έτοιμο, ή στα σκαριά.

Στο βιβλίο διαβάζουμε στίχους του Λάρκιν, αναφερόμενος με σκληρότητα στους γονείς σας. Κλείνοντας,και ευχαριστώντας σας για τη συνομιλία μας,θα ήθελα να μας περιγράφατε τα σημερινά συναισθήματα σας για τη μητέρα σας,αλλά και για τον πατέρα σας.

Ήταν ευλογία το ότι μου έλαχαν αυτοί οι δυο υπέροχοι άνθρωποι για γονείς, που με μεγάλωσαν με τόση αγάπη και γενναιοδωρία.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Αύγουστος Κορτώ

Το βιβλίο της Κατερίνας(εκδ.Πατάκης)

Οικογενειακή ιστορία με πηγαίο και πικρό χιούμορ

«Αυτό το βιβλίο δεν έχει σκοπό να πληγώσει κανέναν,εκτός από αυτούς που θα το διαβάσουν»,διατείνεται η Κατερίνα,δια της πένας του συγγραφέα ,ο οποίος δέκα χρόνια μετά τον θάνατό της κι έχοντας επουλωθεί όσο γίνεται οι πληγές του απρόσμενου χαμού της μητέρας του παραδίδει στο αναγνωστικό κοινό την προσωπική της ιστορία .

Το βιβλίο,έχει φτάσει στην η΄ έκδοση,ξεπέρασε τις 15.000πωλήσεις και τιμήθηκε πριν από λίγες εβδομάδες με το βραβείο κοινού Public.

Με την ίδια τη μητέρα του να διηγείται τη ζωή της μέχρι και τον «ηθελημένο» θάνατό της,ο Αύγουστος Κορτώ αποκαλύπτει μικρά και μεγάλα μυστικά της Κατερίνας,του οικογενειακού της περιβάλλοντος αλλά και του ίδιου.

Με αφήγηση που καθηλώνει και γλώσσα χωρίς περιστροφές, μιλά ανοιχτά για θέματα –ταμπού,όπως η αυτοχειρία,η ψυχασθένεια,η ομοφυλοφιλία ,ενώ περιγράφει σκηνές και καταστάσεις που συνήθως η προστασία της κοινωνικής εικόνας μιας οικογένειας δεν επιτρέπει να δημοσιοποιούνται,χωρίς,ωστόσο να γίνεται χυδαίο σε καμιά περίπτωση.

Με πηγαίο,πικρό,ενίοτε και μαύρο χιούμορ,ο αναγνώστης γίνεται κοινωνός ακραίων καταστάσεων που μπορεί να συμβαίνουν και «εις τας καλυτέρας των οικογενειών",ενώ ο σεβασμός και η αγάπη και προς του δύο γονείς του είναι διάχυτη σε όλο το βιβλίο.

Θεωρώ ότι χρειάζεται τόλμη αλλά και ιδιαίτερη ευφυία,χαρακτηριστικό που και οι επικριτές του Αύγουστου Κορτώ του αναγνωρίζουν, για να πάρεις με το μέρος σου τόση μεγάλη μερίδα αναγνωστών -και δη νέων ανθρώπων.(Οι διαδικτυακές του αναρτήσεις ,άλλωστε,που επιβραβεύονται από εκατοντάδες χρήστες,καθημερινά,διακατέχονται από καλής αισθητικής χιούμορ).

Στις 250 σελίδες του καλοδομημένου και καλοδουλεμένου βιβλίου αυτό που σίγουρα θα διακρίνει κάποιος είναι πως δεν υπάρχουν"Άγιες οικογένειες" και πως ο καθένας κουβαλά τη δική του αλήθεια.

Χαριτίνη Μαλισσόβα

 

 Ο Αύγουστος Κορτώ γεννήθηκε το 1979 στη Θεσσαλονίκη,φοίτησε στην Ιατρική Σχολή και ζει στην Αθήνα.. Έχει γράψει διηγήματα, νουβέλες, μυθιστορήματα, κείμενα για το θέατρο, ένα κινηματογραφικό σενάριο και βιβλία για παιδιά. Έχει επίσης μεταφράσει έργα των Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ, Τζον Άπνταϊκ, Άννι Πρου, Κόρμακ ΜακΚάρθι, Κόλουμ ΜακΚαν, Σάρα Ουότερς, Τζον Μπάνβιλ, Γκιγιόμ Απολινέρ και ο Τζ. Ντ. Σάλιντζερ.

 

Μετάφραση ερωτικών ποιημάτων του Κάμμινγκς

και νέο τεύχος της Ποιητικής

 

 ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ

ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΡΗ ΒΛΑΒΙΑΝΟ

 

 

 

 

 

 

 

Μετά τη συγκεντρωτική έκδοση τεσσάρων εξαντλημένων ποιητικών συλλογών με τίτλο "Η Εύθραυστη Επικράτεια των λέξεων"(από τις εκδόσεις Νεφέλη) και το πρόσφατο συγκλονιστικό -μυθιστόρημα σε 45 πράξεις,-"Το Αίμα νερό",(από τις εκδόσεις Πατάκη),που έφτασε ήδη στην τρίτη έκδοση,ο Χάρης Βλαβιανός με τον Γιάννη Δούκα,παραδίδουν στους λάτρεις της ποίησης ένα δίγλωσσο βιβλίο με μεταφρασμένα 49 ερωτικά ποιήματα του e.e cummings,με τίτλο "Λοιπόν,ας φιληθούμε",διανθισμένο με σκίτσα του ίδιου του ποιητή.

Με τα "Ερωτικά ποιήματα" του κάμμινγκς, οι μεταφράσεις του Χάρη Βλαβιανού ,αμερικανών ποιητών, έφτασαν τον αριθμό 9 - ένας ρομαντικός, τέσσερις μοντερνιστές και δύο μεταμοντέρνοι.Τα τέσσερα Κουαρτέτα του T.S Eliot, το 3x33x3 ,του κάμμινγκς, του John Ashberry, του Wallace Stevens και προσφατα της Anne Casron, είναι μερικά από τα πιο αγαπημένα της γράφουσας.
Προσθέτοντας σε αυτές τον Μπλαίηκ, τον Πεσσόα [2], τον Χέρμπερτ, τον Λόνγκλεϋ και τον Γκολντόνι, τότε ο αριθμός ανεβαίνει στο 15 και με την "Ανθολογία ερωτικής ποίησης" στα 16. 16 βιβλία μεταφράσεων σε 28 χρόνια.
Εξάλλου,το φθινόπωρο θα κυκλοφορήσει στην αγγλική γλώσσα και σε μετάφραση του καθηγητή νεοελληνικής γλώσσας της Οξφόρδης, Peter Mackridge ,από τη Dedalus Press, η συλλογή :"Η ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας σε 100 χαικού".

 

 

Παράλληλα, κυκλοφορεί και το 13ο τεύχος της "Ποιητικής",το εξαμηνιαίο περιοδικό το οποίο διευθύνει ο Χάρης Βλαβιανός και εστιάζει σε βασικά ζητήματα που αφορούν στην ποιητική τέχνη, δίνοντας μεγάλη έμφαση σε σύγχρονα δοκίμια ποιητικής καθώς και σε σημαντικές και ως επί το πλείστον νεότερες ελληνικές και ξένες ποιητικές φωνές που ανανεώνουν με τρόπο ουσιαστικό το τοπίο αυτής της τέχνης.

Στην Ποιητική περιέχεται αφιέρωμα στον Ουίλλιαμ Σαίξπηρ,για τα 450 χρονια από τη γέννησή του,καθώς και ποιήματα,δοκίμια και κριτικές γνωστών ποιητών και δημιουργών λόγου,όπως οι Χρ.Χρυσόπουλος,Αλ.Ίσαρης,Γ.Βέλτσος,αλλά και Paul Elyard και δύο κείμενα του Μπόρχες (σε μετάφραση Κ.Καλοκύρη και Αχ.Κυριακίδη) κ.ά.,αλλά και αξιόλογων δημιουργών της νεότερης γενιάς.

Μια άκρως εμπεριστατωμένη και ιδιαίτερα προσεγμένη έκδοση 335 σελίδων.

Από τον Σεπτέμβριο του 2014 η Ποιητική, υπό τη διεύθυνση του Χάρη Βλαβιανού και μιας νεοσύστατης συντακτικής ομάδας που αποτελείται από τους Γιάννη Δούκα, Δημήτρη Ελευθεράκη, Γιώργο Λαμπράκο, Μαρία Τοπάλη και Χρήστο Χρυσόπουλο, πυκνώνει την έντυπη παρουσία της και γίνεται τετραμηνιαία (Σεπτέμβριος, Ιανουάριος, Μάιος). Παράλληλα η Ποιητική ενισχύει τη διαδικτυακή της παρέμβαση, στον υπό κατασκευή ιστότοπο
www.poetics.gr.

Χαριτίνη Μαλισσόβα