Λάσκαρης Ζαράρης "Για κάθε δύσκολη εποχή, για κάθε αρρώστια υπάρχει το αντίδοτο. Η βάση όλων είναι τα πνευματικά αγαθά".

           Λάσκαρης Ζαράρης

"Για κάθε δύσκολη εποχή, για κάθε αρρώστια υπάρχει το αντίδοτο. 

Η βάση όλων είναι τα πνευματικά αγαθά".

Το νέο βιβλίο του,"Τα μυστικά της Θεόπετρας"(Δυάς Εκδοτική)

παρουσιάζει απόψε  στο κοινό του Βόλου  ο συγγραφέας  Λάσκαρης Π. Ζαράρης 

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί  στις 7:30 μ.μ. στη Λαϊκή Βιβλιοθήκη Βόλου «Δαμιανού Κυριαζή».

Για το βιβλίο θα μιλήσει  η φιλόλογος-ιστορικός  Σοφία Κανταράκη. Αποσπάσματα θα διαβάσουν:  η καθηγήτρια Γερμανικής γλώσσας, εκπαιδευτικός Αικατερίνη Μπαμπουρδά και η καθηγήτρια Αγγλικής γλώσσας, εκπαιδευτικός Ματίνα Δολιανίτη, ενώ τα παιδιά θα απασχοληθούν δημιουργικά σ’ ένα εργαστήρι γραφής και προϊστορίας.

Συνομιλήσαμε με τον Λάσκαρη Ζαράρη για το βιβλίο του,για τη δική τπυ συγγραφική του πορεία αλλά και για τους λογοτέχνες που εκείνος θαυμάζει.

 

 Τα μυστικά της Θεόπετρας, το νέο σας βιβλίο. Μιλήστε μας γι’ αυτό.

Πρόκειται για ένα βιβλίο γνώσεων για την προϊστορία, που προέκυψε αρχικά από μια ιδέα απροσδιόριστη στις λεπτομέρειες της, αλλά περιστεφόταν γύρω από την αγάπη για τον τόπο, το παρελθόν, τις ρίζες και την ιστορία. Ή,αν θέλετε καλύτερα, η απουσία άφθονων ιστορικών πηγών της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου, η οποία αποτέλεσε πρόκληση για τη φαντασία του συγγραφέα. Όσα κομμάτια έλειπαν για να σχηματιστεί το παζλ μπροστά στα μάτια του μικρού αναγνώστη, έπρεπε να επινοηθούν και να εφευρεθούν. Πρωταγωνιστής της ιστορίας μας είναι ο Στραβοπόδης, ένα φιλοπερίεργο και θαρραλέο παιδί από το νεολιθικό Διμήνι του 4.500 π.Χ. Ξεκινά ένα περιπετειώδες ταξίδι για τη σπηλιά της Θεόπετρας στην Καλαμπάκα. Η διαδρομή τού επιφυλάσσει ευχάριστες κσι δυσάρεστες εκπλήξεις μαζί, στιγμές συγκίνησης και ατέλειωτου παιδικού κεφιού, αλλά παράλληλα μοίρασμα εμπειριών με τους μεγαλύτερους σε ηλικία. Ο Στραβοπόδης είναι ένα αγαλματίδιο που ζωντανεύει σε μία σχολική τάξη από τον ευφάνταστο συλλέκτη κ. Ιστορικόπουλο, για να μας πει την ιστορία του, και με αυτό τον τρόπο να μας εισάγει σε μια γόνιμη και κατανοητή στην αντίληψη των παιδιών αλληλεπίδραση προϊστορίας και λογοτεχνίας. 

Πόση μυθοπλασία και πόση ιστορική έρευνα υπάρχει στο βιβλίο σας;

Ισομοιράζονται σχεδόν και οι δύο σημαντικές παράμετροι. Η λογοτεχνία κλήθηκε να υπηρετήσει την ιστορία και το αντίστροφο. Οι πηγές, τα ιστορικά στοιχεία, οι αρχαιολογικές μελέτες προηγήθηκαν της μυθοπλασίας αν και είχα καταλήξει στον πρωταγωνιστή αρκετά νωρίς. Έπρεπε όλα αυτά να τα αφομοιώσω και να ενσωματώσω στην ιστορία και το παραμύθι, μιας και η αλήθεια και η γνώση μπορούν να γίνουν ετσι πιο ελκυστικές, και να μεταδοθούν πιο αποτελεσματικά διαμέσω ενός εκπαιδευτικού βιβλίου που ενισχύει τη μουσειακή και μαθησιακή εξέλιξη των παιδιών.

Γιατί η προϊστορική εποχή έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τα παιδιά;

Η προϊστορική εποχή είναι ένα άγνωστο πεδίο, για τον σοβαρό λόγο ότι δεν κληρονομήσαμε από εκείνη γραπτά τεκμήρια λόγου, πέρα από κάποιες σποραδικές εγχαράξεις σε πήλινα η κεραμικά αγγεία, που στην επιφάνεια τους είμαστε τυχεροί όταν παρατηρήσουμε κάποιες υποψίες γραμμάτων. Οι προιστορικοί άνθρωποι ήταν περισσότερο ζωγράφοι, που αναπαριστούσαν στα τοιχώματα των σπηλαίων, λεπτομέρειες από τα ζώα που κυνηγούσαν. Χαρακτηριστική ειναι η σπηλαιογραφία στο Πες Μερλ της Γαλλίας, 25.000 χρόνια πριν, η οποία αποτυπώνεται σε σχέδιο της Έλενας Γρίβα στη σελίδα 20 του βιβλίου. Τα παιδιά είναι φυσιολογικό να επιθυμούν να μάθουν τα πάντα για τα ζώα, να γνωρίσουν τις τεράστιες διαστάσεις τους, και να ταυτιστούν με τις επιλογές των ηρώων του βιβλίου, οι οποίες αναγνωρίζονται εύκολα από τις ηθικές αξίες. Για παράδειγμα στο επεισόδιο όπου, μικροί-μεγάλοι συνεργάζονται ξεπερνώντας τον εαυτό τους για να σώσουν τα ζώα από μια ανεξέλεγκτη πυρκαγιά.

Ποιο είναι το μήνυμα που περνάτε στο  το βιβλίο σας;

Εδώ επιτρέψτε μου να βάλω ένα ερωτηματικό. Τα τελευταία χρόνια επικρατεί η άποψη ότι κάθε βιβλίο γράφεται πάλι από τον αναγνώστη που το διαβάζει. Πάντως, όποιο και εάν είναι το μήνυμα που θα αποκομίσει ο μικρός αναγνώστης, η αφετηρία πρέπει να είναι η εξής: "Για κάθε δύσκολη εποχή, για κάθε αρρώστια υπάρχει το αντίδοτο. Η βάση όλων είναι τα πνευματικά αγαθά".

Το βιβλίο σας προσφέρεται για δράσεις εντός κι εκτός σχολικου περιβάλλοντος. Πείτε μας λίγα λόγια.

Μπορούν να γίνουν δράσεις εντός της σχολικής αίθουσας, οι οποίες και αποσκοπούν στην ανάπτυξη διάφορων δεξιοτήτων μέσω της δημιουργικής γραφής, της ζωγραφικής και της κατασκευής με πηλό του μικρού Στραβοπόδη. Τα παιδιά μπορούν να επισκεφτούν το "Αθανασάκειο" Μουσείο Βόλου και να δουν προσεχτικά τη συλλογή νεολιθικών ειδωλίων που υπάρχει εκεί. Να επισκεφτούν επίσης τον αρχαιολογικό χώρο του Διμηνίου, να διακρίνουν τους έξι περίβολους των τειχών, και να ταξιδέψουν μέχρι το σπήλαιο της Θεόπετρας στην Καλαμπάκα όπου ακόμη δεν έχει λυθεί το μυστήριο των δύο διαφορετικών αριστερών αποτυπωματων παιδικών πελμάτων. Οι μαθητές μπορούν να πειραματιστούν ακόμη με καθημερινές πρακτικές της ζωής των ανθρώπων παλαιολιθικής και νεολιθικής εποχής, όπως τις κατασκευές βελών από πυριτόλιθο η οποιοδήποτε άλλο πέτρωμα, τις κατασκευές κοσμημάτων από κοχύλια, φτερά πουλιών και χρωματισμένες πέτρες. Να δοκιμάσουν να αλέσουν σπόρους σιταριού πάνω στις μυλόπετρες με τους τριπτήρες, να αποξηράνουν σύκα ή να κατασκευάσουν κάποιο πρόχειρο σπίτι με πέτρες, κλαδιά δέντρων και ξερά φύλλα.

Καταπιάνεστε και με άλλα είδη γραφής, όπως ποίηση και μυθιστόρημα. Τι ήταν αυτό που κινητοποίησε τη γραφή σας;

Η γραφή αποτελεί μια έντονη ψυχική ανάγκη για μένα από την παιδική ηλικία. Ίσως και άμυνα, αντίδραση στον σκληρό κόσμο που αρνείται να δεχτεί ένα ευαίσθητο πλάσμα, ενώ εκείνο θέλει να ορίσει τις ποιότητες του, σύμφωνα με τις δικές του ανάγκες και επιθυμίες. Οι ανοργάνωτες σκέψεις στο χαρτί και τα άτεχνα τραγουδάκια άρχισαν να μετατρέπονται σε δομημένες σωστά ιστορίες, με ενδιαφέρουσα πλοκή και ρέουσα γλώσσα. Η συγγραφή αποτελεί πράξη ονείρου, προσπάθεια να φέρεις τον ουρανό στη γη και το αντίστροφο. Η μοίρα και ο περιορισμός δεν υφίστανται στη γραφή, γι’ αυτό και η ενασχόληση μου με πολλά είδη του λόγου. Λάτρεψα την ποίηση για την απελευθερωτικη της δύναμη και τους ακραίους πειραματισμούς που επιδέχεται κατά την εξάσκηση της. Έχω εκδώσει μέχρι σήμερα δύο μεγάλα ποιητικά βιβλία, ενώ έχω κρυμμένα στα συρτάρια του γραφείου μου έξι ποιητικές συλλογές. Περισσότερο δουλεύω το διήγημα και λιγότερο το μυθιστόρημα, στο οποίο θεωρώ ότι έχω αρκετές ελλείψεις και δεν είμαι ακόμη έτοιμος για ένα αξιόλογο έργο εκτενούς φόρμας. Μετά τον θάνατο του πατέρα μου το 2004, έγινε στον εσωτερικό μου κόσμο μια δημιουργική έκρηξη και ο πόνος μετουσιώθηκε σταδιακά σε αλήθειες επενδυμένες λογοτεχνικά.

Ποιους λογοτέχνες (πεζογράφους και ποιητές) θαυμάζετε;

Τους παλιούς και αξιομνημόνευτους. Κυρίως τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, γιατί πιστεύω ότι είναι κατόρθωμα το να είσαι ποιητής στον πεζό λόγο. Τον Ανδρέα Καρκαβίτσα, γιατί έχουμε μια κοινή αγάπη, τη θάλασσα, άσχετα που εκείνη με ταξιδεύει όταν την κοιτάζω και δεν μπαίνω στη διαδικασία να δρέψω τους θησαυρούς της. Το χρώμα της συντελεί σημαντικά στην εσωτερική μου αρμονία και γαλήνη. Κι αυτό είναι μια ευλογία, όπως και το φως που άπλωσαν οι αγαπημένοι μου σουρεαλιστές ποιητές, με πρώτον και καλύτερο τον Οδυσσέα Ελύτη, ύστερα τον ερωτικό Τάσο Λειβαδίτη και τελικά τον Μανώλη Αναγνωστάκη για την αμεσότητα και την ευθυβολία του ποιητικού λόγου.

Βιογραφικό

  Ο Λάσκαρης Π. Ζαράρης γεννήθηκε το 1969 στη Νέα Αγχίαλο Μαγνησίας. Αποφοίτησε από το Γενικό Λύκειο του τόπου του το 1987 και έλαβε πτυχίο οδοντοτεχνίτη από την Ιδιωτική Σχολή Παραϊατρικών Επαγγελμάτων «ΠΑΣΤΕΡ» το 1991. Είναι παντρεμένος, πατέρας δύο ανήλικων παιδιών και εργάζεται στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Κασσαβετείας. Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος, του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού βιβλίου και του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων της Αθήνας. Παρακολούθησε στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών εξ’ αποστάσεως προγράμματα συμπληρωματικής εκπαίδευσης: «Πρακτικές Ασκήσεις Δημιουργικής Γραφής» το έτος 2015 και «Διαπαιδαγώγηση στην Παιδική και Εφηβική Ηλικία» το έτος 2016.

Αλέξης Πανσέληνος:Για όλους υπάρχει η κρυφή πόρτα η οποία όταν δεν θα το περιμένουμε θα μας οδηγήσει μπροστά στις συνέπειες των πράξεών μας."

             Αλέξης Πανσέληνος

(Φωτογραφία:Γιάννης Καμπούρης)

"Είναι καιρός να αποκτήσουμε έστω την συνείδηση ότι ανήκουμε σε ένα σύνολο και ότι έχουμε την ευθύνη όλη δική μας για ό,τι μας συμβαίνει."

Συνομιλήσαμε με τον κύριο

Αλέξη Πανσέληνο με αφορμή το βιβλίο του,"Κρυφή Πόρτα",που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Ο Αλέξης Πανσέληνος εξιστορώντας  μια "απλή"ιστορία ανάμεσα σε έναν μεσήλικα και μία νεαρή γυναίκα αποτυπώνει την Ελλάδα της Κρίσης αλλά και τη Νέμεση που εισβάλλει στη ζωή μας φερνοντάς μας μπροστά στις συνέπειες των πράξεών μας.

Στη συνέντευξή μας εξηγεί γιατί η κοινωνία αποδέχεται τις σχέσεις μεγαλύτερων ανδρών με νεότερες γυναίκες και όχι το αντίστροφο, αναφέρεται και στο ρόλο που παίζει το χιούμορ στη ζωή και στη γραφή του και  στην επιρροή που δέχτηκε από τον πατέρα του,Ασημάκη Πανσέληνο.Τέλος, αιτιολογεί γιατί δεν υπάρχει καμία κρυφή πόρτα από την οποία μπορεί κανείς να ξεφύγει από το κακό παρελθόν του και γιατί η Ελλάδα δεν μπορεί να βρει κρυφή πόρτα για να διαφύγει από τη δεινή κατάσταση στην οποία βρίσκεται.

Κρυφή πόρτα,ο τίτλος του βιβλίου σας. Πείτε μας λίγα λόγια.

Η Κρυφή Πόρτα είναι μια απλή ιστορία, ανάμεσα σε έναν άντρα μεγαλύτερης ηλικίας

και μια πολύ νεότερη γυναίκα. Ο Ευγένιος είναι συγγραφέας και πορίζεται τα

προς το ζειν κάνοντας μεταφράσεις. Έχει συνταξιοδοτηθεί πρόωρα από το Δημόσιο και τώρα έχει μετανιώσει γιατί μετά την κρίση η σύνταξη δεν του φτάνει για να ζει. Έχει χωρίσει από τη γυναίκα του πριν από πολλά χρόνια και ισχυρίζεται πως μόνος του είναι πιο ευτυχής. 

Στην πραγματικότητα είναι ένας άνθρωπος που αποφεύγει τις ευθύνες και τις συγκρούσεις και γι' αυτό έχει απομονωθεί καθώς τα χρόνια περνούν. Κατοικεί στο κέντρο της Αθήνας, στο παλιό διαμέρισμα της μάνας του, εκεί όπου είχε ζήσει μαζί της στα φοιτητικά του χρόνια και έχει επιστρέψει μετά το διαζύγιό του. Είναι δυο μικρά διαμερίσματα που συνδέθηκαν με μια κρυφή πόρτα στον μεσότοιχο που τα χώριζε. Κάποια στιγμή καταλαβαίνει πως δεν βγαίνει πια οικονομικά και αποφασίζει να ξαναχωρίσει τα διαμερίσματα και να νοικιάσει το ένα.

Η Μαρία, μια όμορφη κοπέλα γύρω στα εικοσιπέντε εκδηλώνει ενδιαφέρον να νοικιάσει το διαμέρισμα αυτό.

Στην αρχή η σκέψη του Ευγένιου είναι να χτίσει ξανά την πόρτα για να χωριστούν εντελώς τα διαμερίσματα. Κατόπι καταλαβαίνει πως δεν διαθέτει τα χρήματα για να γίνει αυτό και συμφωνεί με τη Μαρία να μπουν από κάθε μεριά της κρυφής πόρτας δυο έπιπλα ώστε να εμποδίζεται η πρόσβαση. Και έτσι γίνεται. Αλλά

αυτός ο τόσο πρόχειρος διαχωρισμός, που άλλωστε μυστηριωδώς δεν τηρείται από κανέναν τους, αποδείχνεται μοιραίος.

Σε μια "δεύτερη ανάγνωση" η Κρυφή πόρτα αποτυπώνει την Ελλάδα της Κρίσης;

Υπάρχουν πάμπολλες αναγνώσεις για ένα μυθιστόρημα, συμφωνώ. Ασφαλώς μια δεύτερη ανάγνωση μπορεί να δει αυτή την σχετικά απλή ιστορία σαν συμβολική. Η Ελλάδα της Κρίσης, όπως τη λέτε, μοιάζει αρκετά με τον Ευγένιο. Έχει μια μακρά ιστορία λαθών πίσω της. Τα λάθη της, όπως ο Ευγένιος, επέλεξε να κάνει πως δεν τα βλέπει, τα απώθησε στο βάθος της συνείδησής της και ξαφνικά τα είδε μπροστά της, τεράστια, απειλητικά, να την καταβροχθίζουν, να την καταστρέφουν.

Πόσο η ανθρώπινη φύση έχει ανάγκη από κρυφές πόρτες; Πόσο συχνά συμβαίνει στη ζωή το "κακό"παρελθόν να συναντά το παρόν και το εξοβελίζει;

Η δική μου Κρυφή Πόρτα είναι αλλιώτικη. Περισσότερο συμβολίζει την Κερκόπορτα από την οποία προβάλλει ξαφνικά ο χειρότερος εφιάλτης μας, όλα αυτά που θάψαμε μέσα μας απαγορεύοντας στον εαυτό μας ακόμα και να τα σκέφτεται. Μια τέτοια κρυφή πόρτα είναι η είσοδος της Νέμεσης στη ζωή μας. Όλοι έχουμε κάποια ιστορία που την απωθήσαμε προσπαθώντας να ξεχάσουμε πως υπήρξε, αλλά για όλους υπάρχει η κρυφή πόρτα μέσα από την οποία αυτή η ιστορία θα προβάλει όταν δεν θα το περιμένουμε και θα μας οδηγήσει μπροστά στις συνέπειες των πράξεών μας. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν ισχύει για τους αναμάρτητους -πρέπει να υπάρχουν και τέτοιοι, έτσι δεν είναι;

Το μυθιστόρημα εκτυλίσσεται στην περιοχή όπου ζείτε·ήταν έναυσμα και ο χώρος αυτός για τη συγγραφή του βιβλίου σας;

Ναι. Στην πραγματικότητα περιγράφω το σπίτι της μητέρας μου στη Νεάπολη, κάτω από τον Λυκαβηττό. Είναι ένα σπίτι στο οποίο ξαναζώ συχνά τον τελαυταίο καιρό. Και η γειτονιά με ξαναγοήτεψε και θέλησα να γράψω κάτι γι' αυτήν και για το σπίτι το ίδιο.

Βλέπουμε συχνά νεαρές κοπέλες στο πλευρό αρκετά μεγαλύτερων ανδρών.Γιατί η κοινωνία δεν αποδέχεται το αντίστροφο;

Νομίζω πως η κοινωνία μας παραμένει ακόμα σε μεγάλο βαθμό ανδροκρατική. Οι άντρες έχουν περισσότερα δικαιώματα από τις γυναίκες, σ' αυτούς συγχωρούνται πράγματα τα οποία στις γυναίκες δεν συγχωρούνται κατά βάθος, όσο και αν λέμε πως πια αυτές οι αντιλήψεις έχουν ξεπεραστεί. Δεν είναι έτσι σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Αλλά πόσο πολύ είμαστε Ευρώπη εμείς; Πολύ λιγότερο απ' ό,τι νομίζουμε. 

Περιγράφετε με χιούμορ ακόμα και  σκηνές που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν τραγικές. Τι ρόλο παίζει το χιούμορ στη γραφή αλλά και στη ζωή σας;

Χαίρομαι που το παρατηρήσατε. Σπάνια έχει κάποιος αναφερθεί στο χιούμορ της γραφής μου και είναι κρίμα, γιατί είναι έντονο και διάχυτο - και υπάρχει σε όλα τα βιβλία μου. Κρατώ μια απόσταση από τα πρόσωπα και από τα γεγονότα που περιγράφω και αυτό μου επιτρέπει να διατηρώ ψύχραιμη ματιά και η αφήγησή μου να μην ξεπέφτει σε συναισθηματισμούς. Αυτό το τελευταίο είναι από τα θανάσιμα αμαρτήματα των πεζογράφων. 

Ως γιος του συγγραφέα Ασημάκη Πανσέληνου,σε ποιο βαθμό αυτή η συγγένεια κινητοποίησε -ή και εμπόδισε- τη συγγραφική σας πορεία;

Με τον πατέρα μου είμαστε δυο τελείως διαφορετικοί συγγραφείς. Εγώ γράφω fiction, εκείνος έγραφε ποίηση, ταξιδιωτικά και αυτοβιογραφικά κείμενα. Ωστόσο στο σπίτι υπήρχε μεγάλη λογοτεχνική βιβλιοθήκη και τα παιδικά δώρα, την εποχή μου, ήταν βιβλία. Άρχισα να γράφω από παιδί και πολύ γρήγορα, έφηβος ήδη, είχα αποφασίσει ποιον δρόμο θα ακολουθούσα. Αν και άργησα να εκδώσω (κόντευα 40) δεν μετανιώνω. Είχα σχηματίσει εγκαίρως ένα κριτήριο αυστηρό και δεν θα επέτρεπα στον εαυτό μου να εμφανιστεί αν πρώτα δεν ήμουν απόλυτα σίγουρος για το επίπεδο του βιβλίου μου. Φυσικά ο πατέρας μου χάρηκε πολύ όταν ο Κέδρος της Νανάς Καλλιανέση δέχτηκε να βγάλει το πρώτο μου, τις Ιστορίες με σκύλους. Καμάρωνε! Δεν είμαι πάντως πολύ

σίγουρος αν ξετρελλάθηκε με τα κείμενά μου εκείνα. Δυστυχώς δεν πρόλαβε να δει το δεύτερο, που ήταν και το πρώτο μου μυθιστόρημα. Τη Μεγάλη Πομπή.

Η κρυφή πόρτα" είναι το δέκατο μυθιστόρημά σας.Γράφετε κάτι άλλο αυτή την εποχή;Θέλετε να μας μιλήσετε γι"αυτό.;

Είναι το δέκατο βιβλίο μου, αλλά μόνο το έκτο μου μυθιστόρημα. Στην πραγματικότητα μια νουβέλα παρά ένα μυθιστόρημα. Τα άλλα είναι δυο τόμοι με διηγήματα και δύο με κείμενα δοκιμιακά. Ανάμεσα στα ΄γραψίματά μου μεσολαβεί πάντα ένα διάστημα ξεκούρασης και περισυλλογής. Δεν βιάζομαι. Για να ξαναγράψω πρέπει να είμαι σίγουρος πως έχω κάτι καινούργιο να πω - και έναν καινούργιο τρόπο να το γράψω. Ίσως το καλοκαίρι φέτος ξαναπιάσω το γράψιμο. Αλλά για την ώρα ούτε καν το σκέφτομαι.

Πιστεύετε ότι υπάρχει κάποια "κρυφή πόρτα" ώστε να διαφύγει η Ελλάδα από τα προβλήματά της;

Ασφαλώς όχι. Από τις κρυφές πόρτες ξεπροβάλλουν οι Ερινύες, στέκονται μπροστά μας τα λάθη και τα εγκλήματά μας. Και δεν υπάρχει καμιά κρυφή πόρτα από την οποία μπορεί κανείς να διαφύγει - είτε μιλάμε για ανθρώπους είτε για έθνη. Είναι καιρός να βάλουμε το μυαλό μας κάτω να σκεφτεί. Είναι καιρός να αποκτήσουμε έστω και δια της βίας αυτό που πάντοτε μας έλειπε – την συνείδηση ότι ανήκουμε σε ένα σύνολο και ότι έχουμε την ευθύνη όλη δική μας για ό,τι μας συμβαίνει.

        Αλέξης Πανσέληνος,

"Η Κρυφή Πόρτα",εκδ.Μεταίχμιο.

"Καμία διαφυγή από  τις συνέπειες των πράξεών μας.."

Ο Αλέξης Πανσέληνος, με απαραγνώριστη μυθοπλαστική διεισδυτικότητα, κορυφώνει μια συνηθισμένη ερωτική περιπέτεια σε σφοδρή έκρηξη, που πυροδοτείται από το όμορο παρελθόν των ηρώων. Και οι δύο αποδεικνύονται ανοχύρωτοι μπροστά στους κινδύνους που εγκυμονούσε το διάπλατο άνοιγμα της πόρτας. Εξόχως υποβλητική είναι η εξεικόνιση της αθηναϊκής τοπιογραφίας, η οποία, αν και αφόρητα οικεία, παρουσιάζεται σαν ένα σκηνικό ιδεώδες για δύστηνα πεπρωμένα, φοβερά δεινά και δολερά αινίγματα. Στο τέλος του βιβλίου, μέσα σε αυτό το παράφορο τοπίο, ο ήρωας, γονατισμένος πλάι σε έναν άστεγο, αντιμετριέται με την αίσθηση μιας τελεσίδικης ανεστιότητας(Λίνα Πανταλέων,Καθημερινή)

Εκεί όπου αριστεύει ο Πανσέληνος στο βιβλίο του είναι το παιχνίδι το οποίο κάνει με τον αφηγηματικό του χρόνο. Η επερχόμενη τραγωδία ξεκινάει πολύ νωρίς αλλά τα σημάδια που την προαναγγέλλουν δεν εννοούν να γίνουν αντιληπτά. Και το ανεπίγνωστο δράμα του Ευγένιου, που δεν είναι τίποτε παραπάνω από τον αυτοεγκλωβισμό του, θα αποκτήσει το απόλυτο βάθος του χάρη ακριβώς σε αυτή την τόσο παρατεταμένη αναβολή του ξεσπάσματός του. Και μιλώντας για δράμα, ο Ευγένιος μοιάζει να εκφράζει εκτός από την προσωπική του συνθήκη και τη δραματική συνθήκη των πρώτων μεταπολιτευτικών γενεών που αφού είδαν τις αξίες τους να εκπίπτουν από το οποιοδήποτε δημόσιο βάθρο, απεμπόλησαν εν συνεχεία και το τελευταίο ίχνος της ατομικότητάς τους, εγκαταλείποντας κάθε προσπάθεια για αυτοπροσδιορισμό. (Β.Χατζηβασιλείου-Το Βήμα)

Ο Αλέξης Πανσέληνος παραδίδει ένα έξοχα δομημένο,καλογραμμένο, με ανατροπές και ενδιαφέρουσα πλοκή μυθιστόρημα που καθηλώνει από τις πρώτες σελίδες.Χωρίς εξάρσεις και υπερβολές,με καθαρή,λιτή αλλά σαγηνευτική αφήγηση,καταφέρνει να κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον και να συνεπαίρνει σε ένα  απολαυστικό αναγνωστικό ταξίδι.

(Χαριτίνη Μαλισσόβα) 

Αλέξης Πανσέληνος:Για όλους υπάρχει η κρυφή πόρτα η οποία όταν δεν θα το περιμένουμε θα μας οδηγήσει μπροστά στις συνέπειες των πράξεών μας."

             Αλέξης Πανσέληνος

(Φωτογραφία:Γιάννης Καμπούρης)

"Είναι καιρός να αποκτήσουμε έστω την συνείδηση ότι ανήκουμε σε ένα σύνολο και ότι έχουμε την ευθύνη όλη δική μας για ό,τι μας συμβαίνει."

"Για όλους υπάρχει η κρυφή πόρτα η οποία  όταν δεν θα το περιμένουμε θα μας οδηγήσει μπροστά στις συνέπειες των πράξεών μας."

Συνομιλήσαμε με τον κύριο

Αλέξη Πανσέληνο με αφορμή το βιβλίο του,"Κρυφή Πόρτα",που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Ο Αλέξης Πανσέληνος εξιστορώντας  μια "απλή"ιστορία ανάμεσα σε έναν μεσήλικα και μία νεαρή γυναίκα αποτυπώνει την Ελλάδα της Κρίσης αλλά και τη Νέμεση που εισβάλλει στη ζωή μας φερνοντάς μας μπροστά στις συνέπειες των πράξεών μας.

Στη συνέντευξή μας εξηγεί γιατί η κοινωνία αποδέχεται τις σχέσεις μεγαλύτερων ανδρών με νεότερες γυναίκες και όχι το αντίστροφο, αναφέρεται και στο ρόλο που παίζει το χιούμορ στη ζωή και στη γραφή του και  στην επιρροή που δέχτηκε από τον πατέρα του,Ασημάκη Πανσέληνο.Τέλος, εξηγεί γιατί δεν υπάρχει καμία κρυφή πόρτα από την οποία μπορεί κανείς να ξεφύγει από το κακό παρελθόν του και γιατί η Ελλάδα δεν μπορεί να βρει κρυφή πόρτα για να διαφύγει από τη δεινή κατάσταση στην οποία βρίσκεται.

Κρυφή πόρτα,ο τίτλος του βιβλίου σας. Πείτε μας λίγα λόγια.

Η Κρυφή Πόρτα είναι μια απλή ιστορία, ανάμεσα σε έναν άντρα μεγαλύτερης ηλικίας

και μια πολύ νεότερη γυναίκα. Ο Ευγένιος είναι συγγραφέας και πορίζεται τα

προς το ζειν κάνοντας μεταφράσεις. Έχει συνταξιοδοτηθεί πρόωρα από το Δημόσιο και τώρα έχει μετανιώσει γιατί μετά την κρίση η σύνταξη δεν του φτάνει για να ζει. Έχει χωρίσει από τη γυναίκα του πριν από πολλά χρόνια και ισχυρίζεται πως μόνος του είναι πιο ευτυχής. 

Στην πραγματικότητα είναι ένας άνθρωπος που αποφεύγει τις ευθύνες και τις συγκρούσεις και γι' αυτό έχει απομονωθεί καθώς τα χρόνια περνούν. Κατοικεί στο κέντρο της Αθήνας, στο παλιό διαμέρισμα της μάνας του, εκεί όπου είχε ζήσει μαζί της στα φοιτητικά του χρόνια και έχει επιστρέψει μετά το διαζύγιό του. Είναι δυο μικρά διαμερίσματα που συνδέθηκαν με μια κρυφή πόρτα στον μεσότοιχο που τα χώριζε. Κάποια στιγμή καταλαβαίνει πως δεν βγαίνει πια οικονομικά και αποφασίζει να ξαναχωρίσει τα διαμερίσματα και να νοικιάσει το ένα.

Η Μαρία, μια όμορφη κοπέλα γύρω στα εικοσιπέντε εκδηλώνει ενδιαφέρον να νοικιάσει το διαμέρισμα αυτό.

Στην αρχή η σκέψη του Ευγένιου είναι να χτίσει ξανά την πόρτα για να χωριστούν εντελώς τα διαμερίσματα. Κατόπι καταλαβαίνει πως δεν διαθέτει τα χρήματα για να γίνει αυτό και συμφωνεί με τη Μαρία να μπουν από κάθε μεριά της κρυφής πόρτας δυο έπιπλα ώστε να εμποδίζεται η πρόσβαση. Και έτσι γίνεται. Αλλά

αυτός ο τόσο πρόχειρος διαχωρισμός, που άλλωστε μυστηριωδώς δεν τηρείται από κανέναν τους, αποδείχνεται μοιραίος.

Σε μια "δεύτερη ανάγνωση" η Κρυφή πόρτα αποτυπώνει την Ελλάδα της Κρίσης;

Υπάρχουν πάμπολλες αναγνώσεις για ένα μυθιστόρημα, συμφωνώ. Ασφαλώς μια δεύτερη ανάγνωση μπορεί να δει αυτή την σχετικά απλή ιστορία σαν συμβολική. Η Ελλάδα της Κρίσης, όπως τη λέτε, μοιάζει αρκετά με τον Ευγένιο. Έχει μια μακρά ιστορία λαθών πίσω της. Τα λάθη της, όπως ο Ευγένιος, επέλεξε να κάνει πως δεν τα βλέπει, τα απώθησε στο βάθος της συνείδησής της και ξαφνικά τα είδε μπροστά της, τεράστια, απειλητικά, να την καταβροχθίζουν, να την καταστρέφουν.

Πόσο η ανθρώπινη φύση έχει ανάγκη από κρυφές πόρτες; Πόσο συχνά συμβαίνει στη ζωή το "κακό"παρελθόν να συναντά το παρόν και το εξοβελίζει;

Η δική μου Κρυφή Πόρτα είναι αλλιώτικη. Περισσότερο συμβολίζει την Κερκόπορτα από την οποία προβάλλει ξαφνικά ο χειρότερος εφιάλτης μας, όλα αυτά που θάψαμε μέσα μας απαγορεύοντας στον εαυτό μας ακόμα και να τα σκέφτεται. Μια τέτοια κρυφή πόρτα είναι η είσοδος της Νέμεσης στη ζωή μας. Όλοι έχουμε κάποια ιστορία που την απωθήσαμε προσπαθώντας να ξεχάσουμε πως υπήρξε, αλλά για όλους υπάρχει η κρυφή πόρτα μέσα από την οποία αυτή η ιστορία θα προβάλει όταν δεν θα το περιμένουμε και θα μας οδηγήσει μπροστά στις συνέπειες των πράξεών μας. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν ισχύει για τους αναμάρτητους -πρέπει να υπάρχουν και τέτοιοι, έτσι δεν είναι;

Το μυθιστόρημα εκτυλίσσεται στην περιοχή όπου ζείτε·ήταν έναυσμα και ο χώρος αυτός για τη συγγραφή του βιβλίου σας;

Ναι. Στην πραγματικότητα περιγράφω το σπίτι της μητέρας μου στη Νεάπολη, κάτω από τον Λυκαβηττό. Είναι ένα σπίτι στο οποίο ξαναζώ συχνά τον τελαυταίο καιρό. Και η γειτονιά με ξαναγοήτεψε και θέλησα να γράψω κάτι γι' αυτήν και για το σπίτι το ίδιο.

Βλέπουμε συχνά νεαρές κοπέλες στο πλευρό αρκετά μεγαλύτερων ανδρών.Γιατί η κοινωνία δεν αποδέχεται το αντίστροφο;

Νομίζω πως η κοινωνία μας παραμένει ακόμα σε μεγάλο βαθμό ανδροκρατική. Οι άντρες έχουν περισσότερα δικαιώματα από τις γυναίκες, σ' αυτούς συγχωρούνται πράγματα τα οποία στις γυναίκες δεν συγχωρούνται κατά βάθος, όσο και αν λέμε πως πια αυτές οι αντιλήψεις έχουν ξεπεραστεί. Δεν είναι έτσι σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Αλλά πόσο πολύ είμαστε Ευρώπη εμείς; Πολύ λιγότερο απ' ό,τι νομίζουμε. 

Περιγράφετε με χιούμορ ακόμα και  σκηνές που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν τραγικές. Τι ρόλο παίζει το χιούμορ στη γραφή αλλά και στη ζωή σας;

Χαίρομαι που το παρατηρήσατε. Σπάνια έχει κάποιος αναφερθεί στο χιούμορ της γραφής μου και είναι κρίμα, γιατί είναι έντονο και διάχυτο - και υπάρχει σε όλα τα βιβλία μου. Κρατώ μια απόσταση από τα πρόσωπα και από τα γεγονότα που περιγράφω και αυτό μου επιτρέπει να διατηρώ ψύχραιμη ματιά και η αφήγησή μου να μην ξεπέφτει σε συναισθηματισμούς. Αυτό το τελευταίο είναι από τα θανάσιμα αμαρτήματα των πεζογράφων. 

Ως γιος του συγγραφέα Ασημάκη Πανσέληνου,σε ποιο βαθμό αυτή η συγγένεια κινητοποίησε -ή και εμπόδισε- τη συγγραφική σας πορεία;

Με τον πατέρα μου είμαστε δυο τελείως διαφορετικοί συγγραφείς. Εγώ γράφω fiction, εκείνος έγραφε ποίηση, ταξιδιωτικά και αυτοβιογραφικά κείμενα. Ωστόσο στο σπίτι υπήρχε μεγάλη λογοτεχνική βιβλιοθήκη και τα παιδικά δώρα, την εποχή μου, ήταν βιβλία. Άρχισα να γράφω από παιδί και πολύ γρήγορα, έφηβος ήδη, είχα αποφασίσει ποιον δρόμο θα ακολουθούσα. Αν και άργησα να εκδώσω (κόντευα 40) δεν μετανιώνω. Είχα σχηματίσει εγκαίρως ένα κριτήριο αυστηρό και δεν θα επέτρεπα στον εαυτό μου να εμφανιστεί αν πρώτα δεν ήμουν απόλυτα σίγουρος για το επίπεδο του βιβλίου μου. Φυσικά ο πατέρας μου χάρηκε πολύ όταν ο Κέδρος της Νανάς Καλλιανέση δέχτηκε να βγάλει το πρώτο μου, τις Ιστορίες με σκύλους. Καμάρωνε! Δεν είμαι πάντως πολύ

σίγουρος αν ξετρελλάθηκε με τα κείμενά μου εκείνα. Δυστυχώς δεν πρόλαβε να δει το δεύτερο, που ήταν και το πρώτο μου μυθιστόρημα. Τη Μεγάλη Πομπή.

Η κρυφή πόρτα" είναι το δέκατο μυθιστόρημά σας.Γράφετε κάτι άλλο αυτή την εποχή;Θέλετε να μας μιλήσετε γι"αυτό.;

Είναι το δέκατο βιβλίο μου, αλλά μόνο το έκτο μου μυθιστόρημα. Στην πραγματικότητα μια νουβέλα παρά ένα μυθιστόρημα. Τα άλλα είναι δυο τόμοι με διηγήματα και δύο με κείμενα δοκιμιακά. Ανάμεσα στα ΄γραψίματά μου μεσολαβεί πάντα ένα διάστημα ξεκούρασης και περισυλλογής. Δεν βιάζομαι. Για να ξαναγράψω πρέπει να είμαι σίγουρος πως έχω κάτι καινούργιο να πω - και έναν καινούργιο τρόπο να το γράψω. Ίσως το καλοκαίρι φέτος ξαναπιάσω το γράψιμο. Αλλά για την ώρα ούτε καν το σκέφτομαι.

Πιστεύετε ότι υπάρχει κάποια "κρυφή πόρτα" ώστε να διαφύγει η Ελλάδα από τα προβλήματά της;

Ασφαλώς όχι. Από τις κρυφές πόρτες ξεπροβάλλουν οι Ερινύες, στέκονται μπροστά μας τα λάθη και τα εγκλήματά μας. Και δεν υπάρχει καμιά κρυφή πόρτα από την οποία μπορεί κανείς να διαφύγει - είτε μιλάμε για ανθρώπους είτε για έθνη. Είναι καιρός να βάλουμε το μυαλό μας κάτω να σκεφτεί. Είναι καιρός να αποκτήσουμε έστω και δια της βίας αυτό που πάντοτε μας έλειπε – την συνείδηση ότι ανήκουμε σε ένα σύνολο και ότι έχουμε την ευθύνη όλη δική μας για ό,τι μας συμβαίνει.

        Αλέξης Πανσέληνος,

"Η Κρυφή Πόρτα",εκδ.Μεταίχμιο.

"Καμία διαφυγή από  τις συνέπειες των πράξεών μας.."

Ο Αλέξης Πανσέληνος, με απαραγνώριστη μυθοπλαστική διεισδυτικότητα, κορυφώνει μια συνηθισμένη ερωτική περιπέτεια σε σφοδρή έκρηξη, που πυροδοτείται από το όμορο παρελθόν των ηρώων. Και οι δύο αποδεικνύονται ανοχύρωτοι μπροστά στους κινδύνους που εγκυμονούσε το διάπλατο άνοιγμα της πόρτας. Εξόχως υποβλητική είναι η εξεικόνιση της αθηναϊκής τοπιογραφίας, η οποία, αν και αφόρητα οικεία, παρουσιάζεται σαν ένα σκηνικό ιδεώδες για δύστηνα πεπρωμένα, φοβερά δεινά και δολερά αινίγματα. Στο τέλος του βιβλίου, μέσα σε αυτό το παράφορο τοπίο, ο ήρωας, γονατισμένος πλάι σε έναν άστεγο, αντιμετριέται με την αίσθηση μιας τελεσίδικης ανεστιότητας(Λίνα Πανταλέων,Καθημερινή)

Εκεί όπου αριστεύει ο Πανσέληνος στο βιβλίο του είναι το παιχνίδι το οποίο κάνει με τον αφηγηματικό του χρόνο. Η επερχόμενη τραγωδία ξεκινάει πολύ νωρίς αλλά τα σημάδια που την προαναγγέλλουν δεν εννοούν να γίνουν αντιληπτά. Και το ανεπίγνωστο δράμα του Ευγένιου, που δεν είναι τίποτε παραπάνω από τον αυτοεγκλωβισμό του, θα αποκτήσει το απόλυτο βάθος του χάρη ακριβώς σε αυτή την τόσο παρατεταμένη αναβολή του ξεσπάσματός του. Και μιλώντας για δράμα, ο Ευγένιος μοιάζει να εκφράζει εκτός από την προσωπική του συνθήκη και τη δραματική συνθήκη των πρώτων μεταπολιτευτικών γενεών που αφού είδαν τις αξίες τους να εκπίπτουν από το οποιοδήποτε δημόσιο βάθρο, απεμπόλησαν εν συνεχεία και το τελευταίο ίχνος της ατομικότητάς τους, εγκαταλείποντας κάθε προσπάθεια για αυτοπροσδιορισμό. (Β.Χατζηβασιλείου-Το Βήμα)

Ο Αλέξης Πανσέληνος παραδίδει ένα έξοχα δομημένο,καλογραμμένο, με ανατροπές και ενδιαφέρουσα πλοκή μυθιστόρημα που καθηλώνει από τις πρώτες σελίδες.Χωρίς εξάρσεις και υπερβολές,με καθαρή,λιτή αλλά σαγηνευτική αφήγηση,καταφέρνει να κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον και να συνεπαίρνει σε ένα  απολαυστικό αναγνωστικό ταξίδι.

(Χαριτίνη Μαλισσόβα) 

Περί μητρικής αγάπης...

Σκέψεις περί  μητρότητας…

“Μητρότητα: όλη η αγάπη αρχίζει και τελειώνει εκεί,”είπε ο Robert Browning.

Αυτό το “απόλυτο συναίσθημα” που αγγίζει τα όρια της απόλυτης πληρότητας, της  θέωσης, που νιώθει κάθε μάνα όταν αγκαλιάζει το παιδί της, δεν ξέρω αν μπορεί  να αντικατασταθεί με οποιοδήποτε άλλο συναίσθημα.

Εκείνη η ζεστασιά, η τρυφερότητα,το αίσθημα να θέλεις να προστατεύσεις και να κανακέψεις αυτό το μικρό πλασματάκι που πήρε ζωή από τη ζωή σου και αντιπροσωπεύει πια την ίδια τη ζωή για σένα, δεν αναπληρώνεται με τίποτα στον κόσμο.

Είναι η μητρότητα που ολοκληρώνει την ύπαρξη της γυναίκας, αυτό το διηνεκές "νοιάξιμο" για το μεγάλωμα και την ανατροφή του παιδιού της.

Μια πορεία με πολλές δυσκολίες ,προβληματισμούς και προβλήματα που δεν τελειώνει παρά μόνο όταν τελειώσει και η ζωή της μητέρας…

"Ο Θεός έπλασε τη μητέρα επειδή δεν μπορεί να βρίσκεται  παντού", λέει μια παροιμία, η οποία μέσα στην υπερβολή της κρύβει μία μεγάλη αλήθεια: Η πλειονότητα των μαμάδων κάθε ηλικίας νοιάζονται και φροντίζουν συνεχώς τα παιδιά τους.

Η μητέρα σε κάθε ρόλο :τροφός, βοηθός στα μαθήματα, μαγείρισσα, οικιακή βοηθός, μεταφορέας στις εξωσχολικές δραστηριότητες, συνοδός στα πάρτυ…

Εργαζόμενη ή όχι, άλλοτε συνεισφέροντας στα οικονομικά του σπιτιού και άλλοτε κρατώντας τα οικιακά, με ενοχές ή όχι βρίσκεται πάντα εκεί, δίπλα στο παιδί της…

 

Τι ορίζουμε όμως ως καλή μητέρα;

 

Είναι η μητέρα που από τα πρώτα βήματα μέχρι και την ενηλικίωσή του δεν  κάνει  το παιδί να ασφυκτιά, δεν είναι παρεμβατική ούτε υπερβολικά  συμβουλευτική ,αλλά  που με το παράδειγμά της το  κάνει να μιμηθεί συμπεριφορές και να γίνει  ολοκληρωμένος -σωματικά και ψυχικά -ενήλικας;

Είναι η μητέρα που μεγαλώνοντας τα παιδιά της  θα διδάξει στην κόρη της να μην ανέχεται εξευτελιστική συμπεριφορά από τον σύντροφό της και εκείνη που θα διδάξει στο γιο της να είναι ευγενικός αλλά όχι δουλοπρεπής απέναντι στη σύντροφό του;

Είναι η μητέρα που θα μάθει στα παιδιά της την αξία της εργασίας και της συνεισφοράς, εκείνη που θα τα μάθει να στέκονται στα δικά τους πόδια και να βασίζονται στις δικές τους δυνάμεις, να συμ-βιώνουν και όχι να επιβιώνουν σε βάρος των άλλων, να αγωνίζονται και να κερδίζουν τη ζωή τους, επειδή τίποτα δεν χαρίζεται;

Είναι η μητέρα που θα συνδράμει, θα παρηγορήσει, θα βοηθήσει,θα απαλύνει τον πόνο  χωρίς να περιμένει ανταλλάγματα από το παιδί της.

Είναι εκείνη που θα του διδάξει τα όρια στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, που θα το βοηθήσει να κοινωνικοποιηθεί και να αναπτυχθεί συναισθηματικά.

Είναι εκείνη που θα διατηρήσει ισορροπίες όταν οι σχέσεις μεταξύ των γονέων μοιάζουν να έχουν αξεπέραστα προβλήματα.

Είναι εκείνη που δεν θα υπερτιμήσει το ρόλο και την προσφορά της απέναντι σε όσα προσφέρει και ο πατέρας στα παιδιά.

Είναι η μητέρα που θα δείξει πως η αγάπη δε είναι μόνο λόγια και προσευχές ούτε απαιτήσεις και συναισθηματικοί εκβιασμοί  αλλά πρωτίστως έργα και πράξεις.

Είναι εκείνη  που όταν θα πρέπει να μοιράσει στα παιδιά της θα λειτουργήσει όχι με γνώμονα την ανασφάλειά της αλλά με σύνεση και ωριμότητα.

 

Αγαπώ το παιδί μου σημαίνει ότι του προσφέρω όσα σε κάθε ηλικία χρειάζεται να προσφέρω, χωρίς να το κάνω συναισθηματικά και πρακτικά ανίκανο..

 Κι όταν έχω περισσότερα του ενός παιδιά δεν τα ξεχωρίζω και προσπαθώ να τους προσφέρω τα ίδια…

 

 

Από το πρότυπο της μάνας στις ρετρό ελληνικές ταινίες  μέχρι τη δυναμική και ανερχόμενη επιστήμονα της προηγούμενης δεκαετίας και τη σημερινή Ελληνίδα μάνα κάθε ηλικίας, που πασχίζει να οριοθετηθεί και να επιβιώσει μέσα στον κυκεώνα της οικονομικής κρίσης και της γενικότερης κατάρρευσης, ο ρόλος της ήταν και παραμένει ένας και μοναδικός :να αγαπά το παιδί της….. και το κάνει, με τον δικό της, μοναδικό τρόπο η καθεμιά.

 

Εξάλλου:

“Δεν υπάρχει τρόπος να γίνεις τέλεια μητέρα, υπάρχουν όμως εκατομμύρια τρόποι να γίνεις καλή.

Χαριτίνη Μαλισσόβα

7-5-16

Χ.Α.Χωμενίδης Οι περισσότεροι άνθρωποι ταλαντεύονται σαν εκκρεμή, σε ολόκληρη τη ζωή τους, ανάμεσα στην ασφάλεια και στην ελευθερία."

           Χρήστος Χωμενίδης

"Οι περισσότεροι άνθρωποι ταλαντεύονται σαν εκκρεμή,ανάμεσα στην ασφάλεια και στην ελευθερία."

  

Για το  "Νεαρό άσπρο ελάφι",το

νέο του μυθιστόρημα,που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη,η συνομιλία μας με τον Χρήστο Χωμενίδη.

Με άξονα την καταβύθιση στο παρελθόν του ήρωά του,Μηνά Αβλάμη,ο  γνωστός  συγγραφέας εξηγεί πόσα κοινά αλλά και πόσα διαφορετικά στοιχεία έχει από εκείνον.

Πόσο η περιπέτεια της ζωής ταυτίζεται με την περιπέτεια της γραφής,πόσο προσωπική υπόθεση του καθενός είναι ο απεγκλωβισμός του από καταστάσεις που ανέτρεψαν τη ζωή του;

Παραδίδοντάς μας ένα βιβλίο το οποίο μέχρι και την τελευταία σελίδα κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον και είναι γεμάτο ανατροπές,ο Χρήστος Χωμενίδης αναφέρεται στις δικές του αξίες της ζωής αλλά και στη χαρά που συνεχίζει να του δίνει το προηγούμενο βιβλίο του,η Νίκη.

 

"Νεαρό άσπρο ελάφι",ο τίτλος του βιβλίου σας... Πείτε μας λίγα λόγια.

 

Με δέλεαρ το νεαρό άσπρο ελάφι, ο κεντρικός μου ήρωας, Μηνάς Αβλάμης, άνθρωπος χορτασμένος αλλά και παραιτημένος από τη ζωή, πρώην συγγραφέας, πρώην μποέμ, πρώην ωραίος, εγκαταλείπει τη ρουτίνα του και επιχειρεί ένα ταξίδι σε μια φανταστική πόλη. Την Κυδωνία. Εκεί έρχεται αντιμέτωπος με τις αναμνήσεις του, με τις ηδονές και με τα τραύματα ολόκληρης της ζωής του. Το «Νεαρό Άσπρο Ελάφι» αποτελεί μια ψυχεδελική νέκυια. Μια καταβύθιση στο παρελθόν, κάποτε νοσταλγική, κάποτε εξόχως οδυνηρή. Γράφοντάς το υπήρξα απόλυτα ειλικρινής, δεν στρογγύλεψα καμιά γωνία, δεν αποσιώπησα τίποτα. Λίγες μόλις εβδομάδες ύστερα από την κυκλοφορία του, με χαρά συνειδητοποιώ πως η προσωπική μου μυθολογία αγγίζει πάρα πολλούς αναγνώστες. Και –τι παράξενο!- όχι μόνο αναγνώστες που ανήκουν στη δική μου γενιά… 

 

Από τις πρώτες σελίδες ο ήρωάς σας δείχνει ότι έχει πολλά κοινά στοιχεία με εσάς.Η περιπέτεια της ζωής ταυτίζεται με την περιπέτεια της γραφής;

 

Όσα κοινά χαρακτηριστικά έχει ο Μηνάς Αβλάμης με εμένα σε άλλα τόσα και σε περισσότερα σημεία διαφέρουμε εντελώς. Κάθε διήγηση είναι, κατά βάθος, εν μέρει,αυτοβιογραφική. Ακόμα κι ένας συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας δανείζεται, για να πλάσει τις ιστορίες του, στοιχεία από τη ζωή του. Το ζήτημα είναι με ποιο τρόπο τα μεταπλάθει ώστε να αποκτήσουν ευρύτερο ενδιαφέρον. Να αγγίξουν περισσότερους ανθρώπους.  

 

Η ζωή του Μηνά Αβλάμη έχει ανατραπεί από ένα γεγονός που δεν μοιράστηκε ποτέ με φίλους του,ίσως και γι αυτό να οδηγήθηκε στην απόσυρση.Είναι,ωστόσο,απαραίτητο πάντα να ζητάμε έξωθεν βοήθεια για προσωπικά μας ζητήματα;

 

Υπάρχουν γεγονότα που όχι απλώς ανατρέπουν τη ζωή μας. Την ισοπεδώνουν. Μας αφήνουν άναυδους και άλαλους, ισοδυναμούν με ψυχικό θάνατο. Ο Μηνάς Αβλάμης δεν θα σωζόταν αν μοιραζόταν το δράμα του με τους φίλους του. Μονάχος του έπρεπε να ανακαλύψει τον δρόμο προς την εξιλέωση. Πράγμα που κάνει στο τέλος του μυθιστορήματος.

 Πιστεύω προσωπικά πως ο καθένας πρέπει να ζητά ανενδοίαστα βοήθεια όπου μπορεί να τη βρει, στους φίλους του, στους ειδικούς επιστήμονες, ακόμα και στον Θεό. Κάποιες φορές ωστόσο, μόνο ο εαυτός σου μπορεί να σε σώσει.   

 

Η "κανονικότητα",όρος που αναφέρετε στο βιβλίο σας ταυτίζεται σε κάποια περίοδο της ζωής του ήρωά σας με τη χαρά.Τι πιστεύετε ότι εμποδίζει τους ανθρώπους να χαρούν και να διατηρήσουν αυτήν την κανονικότητα;

 

Οι περισσότεροι άνθρωποι ταλαντεύονται σαν εκκρεμή, σε ολόκληρη τη ζωή τους, ανάμεσα στην ασφάλεια και στην ελευθερία. Ασφάλεια σημαίνει μια «κανονική» ζωή, με «κανονικές»,σταθερές σχέσεις, με μιαν επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα. Η ασφάλεια σε τυλίγει με θαλπωρή. Σού προξενεί εντούτοις, αργά ή γρήγορα, αφόρητη πλήξη. Μέχρι και ασφυξία. Τότε δραπετεύεις προς την ελευθερία, η οποία σημαίνει ρίσκο, αβεβαιότητα, ανοιχτά ενδεχόμενα. Τρομαγμένοι –είτε κουρασμένοι απλώς- οι άνθρωποι από την ένταση της ελευθερίας, επιστρέφουν αργά ή γρήγορα στην ασφάλεια. Φτιάχνουν μια καινούργια κανονικότητα, ένα κουκούλι, το οποίο εγγυημένα κάποτε θα θελήσουν να διατρήσουν. 

Τι να πω; Ο άνθρωπος είναι το ζώο που δεν ικανοποιείται απολύτως ποτέ. Με τίποτα. Ευλογημένοι είναι εκείνοι που έχουν τουλάχιστον την ικανότητα να απολαμβάνουν τόσο τις φάσεις της κανονικότητας όσο και της ελευθερίας τους. Και έπειτα να τις ανατρέπουν δίχως να τις νοσταλγούν.  

 

Ο Μηνάς Αβλάμης έχαιρε -ως γνωστός συγγραφέας- αναγνωρισιμότητας (και προνομίων) όταν μεσουρανούσε τις προηγούμενες δεκαετίες.Διαπιστώνετε ότι έχει  απομυθοποιηθεί ο ρόλος του συγγραφέα στο διάστημα που μεσολάβησε;

 Η υπερέκθεση της ψηφιακής εποχής έχει απομυθοποιήσει μέχρις ευτελισμού τους όλα τα δημόσια πρόσωπα. Τι να πουν οι πολιτικοί, οι οποίοι βρίσκονται διαρκώς στο στόχαστρο μιας κάμερας; 

Εάν είσαι συγγραφέας -καλλιτέχνης γενικά-οφείλεις να θέτεις το έργο σου επάνω από τον εαυτό σου. Και να υπενθυμίζεις καθημερινά στον εαυτό σου ότι δεν είσαι σπρίντερ αλλά μαραθωνοδρόμος. Πως ό,τι δηλαδή δημιουργείς θα κριθεί από την αντοχή του στο χρόνο. Ουαί και αλοίμονο εάν αρκείσαι στην απόλαυση μιας πρόσκαιρης -και κάπως αγοραίας- δημοσιότητας.  

 

Πόσο συνετέλεσε σ'αυτό η η κρίση αλλά  και η χρήση του διαδικτύου  και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης;

Υπάρχουν συγγραφείς που κολακεύονται, φουσκώνουν κυριολεκτικά σαν διάνοι, μετρώντας τα like σε μια δημοσίευσή τους στο facebook. Εμένα αντιθέτως ξέρετε τι με κάνει υπερήφανο; Η καλή κουβέντα ενός αναγνώστη για κάποιο παλαιότερο βιβλίο μου. Να συναντώ νέους ανθρώπους που μόλις έχουν διαβάσει το πρώτο μου μυθιστόρημα, το «Σοφό Παιδί», το οποίο γράφτηκε εικοσιεφτά χρόνια πριν, όταν οι ίδιοι ήταν αγέννητοι. Δεν τρέφω ψευδαισθήσεις αθανασίας – τρέμω αντιθέτως μήπως ανεπαισθήτως την ψωνίσω. Πώς να το κάνουμε όμως; Η διάρκεια είναι ό,τι κοντινότερο στη δικαίωση.      

 

Ο Μηνάς Αβλάμης εμπιστεύεται μόνο την κρίση του στενού παιδικού του φίλου σε ό,τι αφορά τα βιβλία του και όχι τους κριτικούς ή τις αναγνώστριες....Ο Χρήστος Χωμενίδης έχει την ίδια στάση;

 

Κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη από κάποιον άλλον στον οποίον να αναφέρεται. Που τη γνώμη του να μετράει περισσότερο από όλες τις άλλες γνώμες μαζί. Οι φίλοι μου υπήρξαν ανέκαθεν από τα πιο σημαντικά κεφάλαια της ζωής μου. Ουδόλως αυτό σημαίνει πως δεν λαμβάνω υπ’όψιν μου τους κριτικούς και ιδίως τους αναγνώστες. Άλλος ο Μηνάς Αβλάμης, άλλος ο Χρήστος Χωμενίδης. 

 

8)Χιούμορ και αυτοσαρκαστική διάθεση διατρέχουν τη γραφή σας. Ο αυτοσαρκασμός αποτελεί ένδειξη εσωτερικής πληρότητας ή άμυνας;

Ο αυτοσαρκασμός λειτουργεί και σαν δόρυ και σαν ασπίδα. Αρκεί να είναι ειλικρινής. Αδυσώπητος. Συχνά –φευ!- μοιάζει με άνοστο ψάρι, το οποίο πλέει μέσα στο ενυδρείο τού ναρκισισμού.  

 

Το προηγούμενο βιβλίο σας,η «Νίκη», έχει αγαπηθεί ιδιαίτερα από το αναγνωστικό κοινό (προσωπικά το εντάσσω στα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει).Τι σημαίνει αυτό για εσάς ;

 

Η μεγάλη επιτυχία της «Νίκης» με έκανε πανευτυχή. Όταν μάλιστα βραβεύτηκε δυό φορές –ενώ ο βίος και η πολιτεία μου μόνο δημόσιες βραβεύσεις δεν ενθαρρύνουν- η έκπληξή μου στάθηκε μεγαλύτερη κι από τη χαρά μου. Θέλω από καρδιάς να ευχαριστήσω, για μια φορά ακόμη, όσους διάβασαν και απήλαυσαν το μυθιστόρημά μου. 

 

Ποιες θεωρείτε ότι είναι οι μεγαλύτερες αξίες  της ζωής;

Η γενναιότητα, η γενναιοδωρία, η ικανότητα του ανθρώπου να μοιράζεται και να αγαπάει. 

«Νεαρό άσπρο ελάφι»,Χ.Α.Χωμενίδης,εκδ.Πατάκη

Υπαρξιακά ανατρεπτικό μέχρι την τελευταία σελίδα

Γεμάτο  ενδιαφέρουσες ανατροπές μέχρι και την  τελευταία σελίδα  είναι το νέο μυθιστόρημα που υπογράφει ο Χρήστος Χωμενίδης.

Με κεντρικό ήρωα τον Μηνά Αβλάμη, έναν πρώην συγγραφέα ο οποίος δέχεται μια πρόσκληση σε μία φανταστική περιοχή της Χαλκιδικής και με δέλεαρ να δοκιμάσει νεαρό άσπρο ελάφι, ο Χρήστος Χωμενίδης  φέρνει τον ήρωά  του αντιμέτωπο με αναμνήσεις, ηδονές, τραύματα μιας ολόκληρης ζωής  κι επιχειρεί μια καταβύθιση στο παρελθόν ,άλλοτε νοσταλγική, άλλοτε εξόχως οδυνηρή.

Ο Μηνάς Αβλάμης δείχνει να έχει αρκετά στοιχεία του συγγραφέα αλλά και μεγάλη απόσταση από εκείνον. Είναι άδικο να ταυτίζουμε τον γράφοντα με τον ήρωά του, τη στιγμή που διαβάζουμε ένα τόσο ωραίο μυθιστόρημα.

Με γλώσσα αιχμηρή, χωρίς περιστροφές , με χιούμορ, ενίοτε πικρό, με αυτοσαρκασμό και με την ειλικρινή ματιά της ωριμότητας ,ο Χ.Χωμενίδης  παραδίδει ένα υπαρξιακό μυθιστόρημα.

Από την Αθήνα στην αυτοτιμωρητική του  φυγή στην Κέρκυρα και μέχρι το ταξίδι του στη φανταστική Κυδωνία,ο αναγνώστης γίνεται κοινωνός της ζωής αλλά και των  μικρών και μεγάλων μυστικών του Αβλάμη.

Πρόσωπα καινούργια αλλά και της προηγούμενης ζωής του πλέκουν ένα εξαιρετικό γαϊτανάκι το οποίο μέσω της δεινής συγγραφικής πένας του Χωμενίδη αποτελεί πραγματική αναγνωστική απόλαυση αλλά και ευκαιρία για να ξεφύγει πέρα από την πρώτη «ανάγνωση».

Στη διάρκεια του «ταξιδιού» αυτού ο Αβλάμης,βιώνοντας τη δική του "νέκυια",θα κατανοήσει και θα συγχωρέσει τους γονείς του, θα θυμηθεί τον μεγάλο έρωτά του, θα έρθει αντιμέτωπος με φαντάσματα του παρελθόντος.

Τι ρόλο μπορεί να παίζει σε όλον αυτόν τον αφηγηματικό κυκεώνα  ένα μικρό άσπρο ελάφι και  πόσο σημαντικό είναι στην  εξέλιξη της μυθοπλασίας;

Επειδή αυτό  είναι και το μεγάλο, ανατρεπτικό ατού του βιβλίου, θα αποκαλύψω μόνο αυτό που εισέπραξα τελειώνοντας την ανάγνωσή του:

 «Δεν υπάρχει τίποτα πιο εξιλεωτικό από το να ανατρέπεις έναν επικείμενο θάνατο και να μπορείς  μέσω αυτού να χαρίσεις ζωή.»

Κώστια Κοντολέων "Είναι στο χέρι μας να μην ζήσουμε μέσα από τις ζωές των άλλων, αλλά μέσα από τα δικά μας θέλω και τις δικές μας ανάγκες"

           Κώστια Κοντολέων

"Είναι στο χέρι μας να μην ζήσουμε μέσα από τις ζωές των άλλων, αλλά μέσα από τα δικά μας θέλω και τις δικές μας ανάγκες"

Η Κώστια Κοντολέων μιλά για το νέο της βιβλίο "Μέσα από τις ζωές των άλλων"(εκδ.Ψυχογιός), μια οικογενειακή σάγκα μέσω της οποίας βρίσκει την ευκαιρία να παρουσιάσει τα ιστορικά, πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα που διαμόρφωσαν τις αξίες μιας οικογένειας και κατ’ επέκταση ολόκληρης της κοινωνίας.

 Η κ.Κοντολέων μιλά για το πόσο εύκολο είναι να ζήσουμε χωρίς την επιρροή των άλλων στη ζωή μας,

για την κακοποίηση των γυναικών από το οικογενειακό περιβάλλον αλλά και για την ανιδιοτελή αγάπη των παιδιών προς τους γονείς.

Τέλος,αναφέρεται στο μεταφραστικό της έργο αλλά και στη σχέση της με τον Βόλο.

Μέσα από τις ζωές των άλλων, το νέο σας μυθιστόρημα. Ποιο ήταν το κίνητρο για να καταπιαστείτε με τη συγγραφή του; Πείτε μας λίγα λόγια.

Ήθελα μέσα από τις ζωές των ηρώων μου, να ανατρέξω τον εικοστό αιώνα από την αρχή μέχρι το τέλος του, να μιλήσω για τους ανθρώπους του που βίωσαν συνταρακτικά γεγονότα, δυο παγκόσμιου πολέμους, εμφυλίους, πολιτικές αναταραχές και πόσο όλα αυτά επηρέασαν αρνητικά ή θετικά την ζωή τους.      

 

Πόσο υπαρκτά και πόσο μυθοπλαστικά πρόσωπα 

είναι οι ήρωές σας και η ζωή τους;

Στο μεγαλύτερο μέρος του μυθιστορήματος μου, πρόσωπα και καταστάσεις, αναδύονται μέσα από μια συγκεκριμένη μυθοπλασία που βρήκε πρόσφορο υλικό απ’ όλα όσα παρατηρούσα από μικρό παιδί να συντελούνται γύρω μου.   Πολλά από τα δευτερεύοντα πρόσωπα που αναφέρω ήταν χαρακτηριστικές φιγούρες γειτόνων, γνωστών, ακόμη και κάποιων συγγενών.  Ωστόσο, οι βασικοί μου ήρωες ήρθαν και με βρήκαν, να γράψω γι’ αυτούς μου ζήτησαν, να μιλήσω για τα πάθη τους, τα όνειρα τους, τις επιθυμίες τους και την τραγικότητα της ζωής τους.  Μέσα από αυτούς προσπάθησα να περιγράψω την ζωή των απλών ανθρώπων που πάλεψαν μέσα σε φοβερές αντιξοότητες να σταθούν στα πόδια τους.  Άλλοι τα κατάφεραν κι άλλοι αφέθηκαν να παρασυρθούν στην δίνη των καιρών.           

 

Οι αρνητικοί σας ήρωες είναι γυναίκες σχεδόν απόλυτα συμβιβασμένες με τη ζωή που επέλεξαν άλλοι για εκείνες, χαρακτηριστικό του προηγούμενου αιώνα.Πόσο έχει αλλάξει αυτό στην εποχή μας;

Από τότε πολύ νερό έχει μπει στο αυλάκι.  Οι ηρωίδες μου, θύματα και θύτες ταυτόχρονα, προσπάθησαν να ξεφύγουν η κάθε μια με τα δικά της όπλα από την κοινωνική προκατάληψη, από τις ανισότητες ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις. Οι φτωχοί με τους φτωχούς και οι πλούσιοι με τους πλούσιους, ήταν η περιρρέουσα ατμόσφαιρα στην οποία καλούνταν να ζήσουν, να επιβιώσουν, να δημιουργήσουν.  Σίγουρα έχουν αλλάξει πολλά από τότε, ωστόσο, δεν είμαι και τόσο σίγουρη πως έχουν γίνει πραγματικά άλματα στην εποχή μας.  Κακοποιημένες γυναίκες και αποκλεισμένα παιδιά συνεχίζουν να υπάρχουν και στις μέρες μας, που αδυνατούν να αντιδράσουν και γι’ αυτό συμβιβάζονται και διαιωνίζουν την καταπίεση που υπήρχε στο τότε, που υπάρχει στο σήμερα και που πάντα θα υπάρχει και στο αύριο.  

 

 Η κακοποίηση των γυναικών από τον αδελφό τους...άλλο ένα σημείο αξιοπρόσεκτο στο μυθιστόρημά σας.  Η κακοποίηση της γυναίκας έχει σταματήσει στην Ελλάδα του 2016; Αν όχι, ποιες μορφές έχει;

Στο μυθιστόρημα μου, υπάρχει μια συνεχής κακοποίηση των ηρωίδων μου από συγγενικό τους πρόσωπο, και συγκεκριμένα από τον αδελφό που είχε ταχθεί, υποτίθεται, να τις προστατεύει.  Κι αυτή η βία περνούσε και σ’ αυτές από την μία στην άλλη και κατ’ επέκταση και στο παιδί και ανίψι τους.  Με ρωτάτε αν η κακοποίηση της γυναίκας έχει σταματήσει, στον 21οαιώνα και μάλιστα στην Ελλάδα του 2016.  Η γνώμη μου είναι πως συνεχίζεται με αμείωτη ένταση και σφοδρότητα, πως αλλιώς μπορεί κανείς να δικαιολογήσει τα τόσα κέντρα προστασίας κακοποιημένων γυναικών και παιδιών στα οποία μπορούν να προσφύγουν για να βρουν καταφύγιο και ασφάλεια, από βίαιους συζύγους και αναίσχυντους συγγενείς ακόμη και στον πολύ κλειστό χώρο της οικογένειας.    

    

Υπάρχει εν τέλει ανιδιοτελής προσφορά;(η κόρη -Πέτρα-θα φρόντιζε τόσους συγγενείς χωρίς το κίνητρο της απόκτησης των περιουσιακών τους στοιχείων;

Πιστεύω πως υπάρχει και αυτή είναι μια αισιόδοξη διαπίστωση εκ μέρους μου.  Όσο  για την Πέτρα την ηρωίδα μου, οι συγγενείς από το μέρος του πατέρα της είναι ο τελευταίος κρίκος της αλυσίδας που την ενώνει μαζί του.  Φροντίζοντας τους έστω και στο τέλος της ζωής τους είναι σαν να φροντίζει εκείνον που δεν γνώρισε ποτέ.  Άλλωστε η Πέτρα είναι οικονομικά ανεξάρτητη και επιτυχημένη επιχειρηματίας για να προσβλέπει σε ένα τέτοιο ιδιοτελές όφελος.  Εντέλει, θεωρώ πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που προσφέρουν ανιδιοτελώς και αυτό είναι ευοίωνο για την εποχή που ζούμε. 

     

Είναι εφικτό να μην ζούμε(να μην επηρεαζόμαστε άμεσα) μέσα από τις ζωές των άλλων, των σημαντικών ή μη, που μας περιβάλλουν;

Είναι στο χέρι μας να μην ζήσουμε μέσα από τις ζωές των άλλων, αλλά μέσα από τα δικά μας θέλω και τις δικές μας ανάγκες.  Το πρόβλημα βρίσκεται συνήθως σ’ εκείνους τους άλλους, τους σημαντικούς που μας περιβάλουν, κι εκεί οι σχέσεις είναι που γίνονται περίπλοκες.  

Ποια χαρακτηριστικά έχει ένας άνθρωπος με ελεύθερη βούληση;

Νομίζω πως είναι εκείνος που πορεύεται αποφασισμένος να πετύχει τους στόχους που έχει βάλει στην ζωή του, είναι αυτός που δεν διστάζει να εκφράσει την γνώμη του ακόμη κι αν είναι αιρετική.  Που τολμάει να περπατήσει σε ατραπούς που δεν τολμούν οι άλλοι, εντέλει είναι ο άνθρωπος που όλοι ζηλεύουν για το θάρρος του να παλέψει για ένα καλύτερο αύριο για το ίδιο αλλά και για τους γύρω του, αλλά δεν τολμούν να τον μιμηθούν.  Είμαι σίγουρη πως θα τον αναγνωρίσετε αν τον συναντήσετε γιατί είναι ολοφάνερα ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. 

 

Έχετε μεταφράσει πολλούς λογοτέχνες.  Ποιο από τα βιβλία αυτά ξεχωρίζετε;

Μου ζητάτε να ξεχωρίσω κάποιο από τα παιδιά μου και αυτό δεν είναι δίκαιο.  Σίγουρα κάποια από αυτά είναι πιο όμορφα από τα άλλα, πιο έξυπνα, πιο ξεχωριστά.  Αλλά είναι σίγουρα όλα τους παιδιά μου και τα αγαπώ εξίσου.

Ποιοι είναι  οι λογοτέχνες που ξεχωρίζετε και που ίσως  σας "κινητοποίησαν" να γράψετε;

Δεν κινητοποιήθηκα από κάποιον ή κάποιους συγγραφείς για να γράψω, παρόλο που διάβαζα λογοτεχνία από τα δώδεκα μου. Απλά η ανάγκη αυτή βγήκε εντελώς αυθόρμητα από μέσα μου. Ήθελα να αποτυπώσω στο χαρτί όλα αυτά που κουβαλούσα από παιδί, από την εφηβεία μου και αργότερα από την ενήλικη ζωή μου, ας πούμε κάτι σαν ομοιοπαθητική ψυχανάλυση κι αυτό με βοήθησε να γνωρίσω καλύτερα τον συμπαντικό εαυτό μου, αυτήν την μικρή κουκίδα στην απεραντοσύνη του κόσμου μας.  

 

Θέλετε να μας μιλήσετε για τη σχέση σας με τον Βόλο και τη Μαγνησία;

Είναι μια ερωτική σχέση από αυτές τις κεραυνοβόλες που χάνεις τον κόσμο κάτω από τα πόδια σου και λες εδώ θα μείνω αν είναι και για πάντα ακόμα καλύτερα.  Αυτός ο έρωτας για το χωριό μας, το κάναμε δικό μας χωριό, τον Άγιο Λαυρέντη εννοώ κρατάει ακόμη με την ίδια σφοδρότητα της πρώτης επαφής.  Νιώθω ευλογημένη που έχω το σπίτι μου σ’ αυτό το μαγικό βουνό που λέγεται Πήλιο και από όπου απολαμβάνω τον Βόλο και την θάλασσα του να στραφταλίζει μπροστά στα μάτια μου σαν πολύτιμο πετράδι.

Κώστια Κοντολέων,

"Μέσα από τις ζωές των άλλων",εκδ.Ψυχογιός.

Το βιβλίο από μια οικογενειακή σάγκα μετατρέπεται σε μια πορεία ενηλικίωσης της Πέτρας που οδηγεί στην ελευθερία. Αλλά η  Πέτρα, μέσα στο αφηγηματικό σύμπαν της Κοντολέων συμβολίζει τη νέα τάξη πραγμάτων που αναδύεται στην ελληνική κοινωνία μετά τη Μεταπολίτευση. Είναι η ίδια η μορφή της κοινωνικής «μεταπολίτευσης». Γίνεται το σύμβολο της νέας συλλογικής συνείδησης που σκέφτεται διαφορετικά, κρίνει, εναντιώνεται σε ό,τι την υποβαθμίζει, μετριάζει τους κοινωνικούς περιορισμούς που της επιβάλλονται και ταυτόχρονα δε συμβιβάζεται με τα πρότυπα της παλιάς εποχής. Και είναι αυτή η ουσιαστική προσφορά αυτού του βιβλίου. Να δείξει τους συμβολισμούς μια κοινωνικής μεταστροφής που συντελέστηκε ως αποτέλεσμα του εικοστού αιώνα και των πολιτικών, ιστορικών και κοινωνικών του αγκυλώσεων,γράφει η Τέσυ Μπάιλα για το βιβλίο.

Η Κοντολέων γράφει αυτό το βιβλίο και κινείται μέσα στα ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν τον εικοστό αιώνα. Πόλεμος, τρένα που τρέχουν προς τον αφανισμό του Άουσβιτς, Εβραίοι που πηδούν από αυτά για να αλλάξουν την τύχη των συνανθρώπων τους, εμφύλιος σπαραγμός, Ιουλιανά, αποστασία, χούντα, Πολυτεχνείο, Μεταπολίτευση. Μέσα στο πλαίσιο αυτό έχουν κινηθεί πολλά σύγχρονα μυθιστορήματα. Στην πραγματικότητα αυτό όμως που κάνει διαφορετικό το βιβλίο της Κοντολέων είναι ο τρόπος με τον οποίο η συγγραφέας στρέφεται προς αυτά τα γεγονότα. Συχνά με λιτές εκφράσεις που προσδίδουν ένταση καταγράφει την πέτρινη αυτή εποχή και το κάνει με μια αμεσότητα στην έκφραση, με συμπυκνωμένες προτάσεις που εντείνουν το ουσιώδες σε ό,τι περιγράφει.

Βιογραφικό.

Η Κώστια Κοντολέων  είναι Ελληνίδα συγγραφέας και μεταφράστρια. Χρησιμοποίησε και το ψευδώνυμο Άννα Δομηνίκου.. Έχει μεταφράσει πάνω από 100 βιβλία(συλλογές παραμυθιών και κυρίως μυθιστορήματα για ενήλικες, εφήβους και παιδιά) και έχει τιμηθεί το 1992 με το Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης.Έχει ακόμα βραβευτεί από την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, την Ένωση Μεταφραστών και από το Ελληνικό Τμήμα της Διεθνούς Οργάνωσης Βιβλίων για τη Νεότητα. Συγγραφέας πέντε μυθιστορημάτων και μιας συλλογής διηγημάτων. Υπήρξε και για τέσσερα χρόνια υπεύθυνη του ένθετου για το βιβλίο της εφημερίδας "Αδέσμευτος της Κυριακής". Είναι παντρεμένη με τον συγγραφέα Μάνο Κοντολέων και έχουν δύο παιδιά.