Ημέρα παιδικής λογοτεχνίας..Συγγραφείς μιλούν για το παιδικό βιβλίο...

10 συγγραφείς παιδικών βιβλίων μιλούν με αφορμή την ημέρα παιδικής λογοτεχνίας"

Η δεύτερη μέρα του Απριλίου,ημέρα γέννησης του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν,έχει καθιερωθεί ως "ημέρα παιδικής λογοτεχνίας".

"Η παιδική λογοτεχνία είναι το σύνολο των αισθητικά δικαιωμένων κειμένων που είναι σε θέση να συμβάλλουν στη ψυχαγωγία των παιδιών και στην πνευματική τους καλλιέργεια, δηλαδή στην ανάπτυξη της ικανότητας για αντίληψη της ομορφιάς, στην ωρίμαση της προσωπικότητας και στη διαμόρφωση ελεύθερης συνείδησης.Η παιδική λογοτεχνία περιλαμβάνει κείμενα πρωτότυπης παραγωγής,κριτικά κείμενα, τα οποία εντάσσονται στον ευρύτερο χώρο της Θεωρίας της Λογοτεχνίας και της Κριτικής καθώς και εργασίες, οι οποίες προσεγγίζουν την πρωτότυπη παραγωγή της παιδικής λογοτεχνίας κατά τρόπο ερμηνευτικό και διδακτικό."

Υπάρχει πληθώρα βιβλίων και παραμυθιών που αφορούν στο παιδικό αναγνωστικό κοινό.

Έλληνες και ξένοι συγγραφείς δίνουν το στίγμα τους στην παγκόσμια βιβλιογραφία με αξιόλογα βιβλία που στις μέρες μας έχει έναν σημαντικό αντίπαλο:το διαδίκτυο.

Τα βιβλία για παιδιά πουλάνε περισσότερο από κάθε άλλο είδος βιβλίου και η αγορά έχει κατακλυστεί από ανάλογους τίτλους.

Σίγουρα αγοράζονται τα βιβλία:είτε ως δώρο από γονείς ή φίλους είτε επιλέγοντας τα ίδια τα παιδιά..

Το θέμα είναι κατά πόσο διαβάζονται ή αν απλά κοσμούν τα ράφια των παιδικών δωματίων.

Η αγάπη για την ανάγνωση των βιβλίων δεν είναι κάτι που γίνεται εξ ανάγκης·αν το παιδί το δει ως αγγαρεία δεν θα τα αγαπήσει ποτέ.

Σχολείο,γονείς και φορείς εμπλέκονται άμεσα και οφείλουν -ο καθένας από το ρόλο του-να δώσουν τα απαραίτητα εφόδια ώστε το παιδί όχι μόνο να αγαπήσει την ανάγνωση αλλά να μάθει να κρίνει ορθά και να επιλέγει τα βιβλία εκείνα που το αφορούν και του αρέσουν.

Έχοντας γράψει τέσσερα παραμύθια για τους μαθητές μου,θεατρικά που ανεβάσαμε στις σχολικές γιορτές και κυρίως,φέρνοντας τα παιδιά σε επαφή με τα βιβλία,έχω την εμπειρία της πληρότητας που παρέχει στο παιδί η ανάγνωση ενός καλού βιβλίου και της χαράς που παρέχει η διαδραστική δυνατότητα.

Οι σημερινοί καλεσμένοι της στήλης, αγαπημένοι συγγραφείς,με μεγάλη ή μικρότερη συγγραφική δράση,έγκριτοι και καταξιωμένοι στη συνείδηση παιδιών και εφήβων-πρωτίστως-μιλάνε για τη δική τους εμπειρία στο μαγικό ταξίδι στον κόσμο της παιδικής ψυχής,δίνοντας ο καθένας το δικό του,ξεχωριστό στίγμα στην γιορτή του παιδικού βιβλίου.

Χαριτίνη Μαλισσόβα

Λότυ Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου

" Είναι γενικά παραδεκτό από παιδαγωγούς και ψυχολόγους ανά τον κόσμο ότι η παιδική λογοτεχνία συμβάλλει στην αισθητική διαπαιδαγώγηση του παιδιού, στον πλουτισμό του λεξιλογίου του, στην ανάπτυξη της φαντασίας και της κρίσης του, στην κατανόηση του εαυτού του και των άλλων, στην απόκτηση ενσυναίσθησης, αλλά και στο ξύπνημά του ως προς τις μελλοντικές του ευθύνες, παράλληλα με τα δικαιώματά του. Συντάσσομαι λοιπόν με τους ειδικούς που υποστηρίζουν ότι πρέπει να δίνουμε στα παιδιά μια μεγάλη ποικιλία από βιβλία, πέρα από τα σχολικά, ώστε να διευρύνουμε τους ορίζοντές τους, να προαγάγουμε τις πνευματικές τους ικανότητες και να βοηθήσουμε στην ωρίμαση της προσωπικότητάς τους. Η επαφή με τα βιβλία έχει τεράστια σημασία και πρέπει  ν’ αρχίζει από πολύ νωρίς. Στην εποχή μας υπάρχουν ευτυχώς πολλά και καλά βιβλία για όλες τις ηλικίες, γραμμένα από άξιους συγγραφείς με συναίσθηση της ευθύνης  που συνεπάγεται η συγγραφή παιδικών βιβλίων. Άρα η επαφή αυτή είναι δυνατή σε ικανοποιητικό βαθμό, αρκεί να τη θεωρήσουμε πρώτης ανάγκης".

Μάνος Κοντολέων

Έχω ακόμα στη βιβλιοθήκη μου τα βιβλία που διάβαζα όταν ήμουνα παιδί. Στα περισσότερα από αυτά υπάρχουν χειρόγραφες αφιερώσεις από τη μητέρσ μου, τον πατέρα μου, σε δυο και από τη δασκάλα μου της βˊ δημοτικού. Κι όπως τώρα ξεφυλλίζω αυτά τα βιβλία συνειδητοποιώ πως ίσως αυτές οι όλο αγάπη αφιερώσεις στάθηκαν η αφορμή όχι μόνο να γίνω ένας φανατικός αναγνώστης αλλά και συγγραφέας. Μέσα στα βιβλία έβλεπα να συνυπάρχουν η απόλαυση και η αγάπη. Η απόλαυση του να αφήνεις την φαντασία σου να σε ταξιδεύει σε άλλους κόσμους και η αγάπη έτσι όπως ήταν πρόσωπα πολύτιμα που μου χαρίζαν τα βιβλία που με ταξιδεύαν.

Βαγγέλης Ηλιόπουλος

Έχουν περάσει 20 χρόνια από την κυκλοφορία του πρώτου βιβλίου μου και τώρα είμαι ακόμη πιο σίγουρος ότι αξίζει να γράφει κανείς μόνο για ότι καίει την ψυχή του. Τότε είναι που  πργαματικά ο συγγραφέας θέλει να εκφραστεί και να επικοινωνήσει με το παιδί αναγνώστη με τον μοναδικό τρόπο που ξέρει, μέσα από το παραμύθι. Η ημέρα που γιορτάζει το παιδικό βιβλίο είναι η ημέρα των γενεθλίων του Άντερσεν. Ο μεγάλος παραμυθάς του 19ου αιώνα μας δείχνει τον τρόπο να γράφουμε βιβλία γεμάτα αλήθεια, κάνοντας τραγικές στιγμές της ζωής του αριστουργηματικά παραμύθια. Το ίδιο και ο Εξυπερί, που ο έρωτάς του για την Κονσουέλο και οι καυγάδες τους, τον έκαναν να γράψει ένα από τα σημαντικότερα βιβλία ου 20ου αιώνα τον Μικρό Πρίγκιπα. Κι όταν το παραμύθι έχει αλήθεια μιλά κατευθείαν στην ψυχή του παιδιού και το βοηθά να ανακαλύψει τις μεγάλες αξίες της ζωής. Δεν είναι κατασκευή, είναι δημιουργία. Οι ήρωες ζωντανεύουν από τα βιβλία και παίρνουν από το χέρι τον μικρό αναγνώστη βοηθώντας τον στην πορεία προς την ενηλικίωση. Τον ταξιδεύουν στη χώρα της φαντασίας ώστε να αντέξει την πραγματικότητα και να ονειρευτεί ένα καλύτερο αύριο. Έτσι από τον πλανήτη του Μικρού Πρίγκιπα βρίσκεται στη χώρα του Ποτέ Ποτέ με τον Πήτερ Παν και από εκεί βουτάει  στα βάθη των θαλασσών με το Ναυτίλο και τον Κάπτεν Νέμο.  Ας γιορτάζουμε λοιπόν κάθε μέρα την ημέρα βιβλίου και ας απολαύσουμε την ανάγνωση υπέροχων βιβλίων, δημιουργώντας κοινές αναγνωστικές εμπειρίες με τα παιδιά μας. Όσο για εμάς τους συγγραφείς πρέπει να αποκαλύψω ένα μυστικό δεν προσφέρει μόνο η ανάγνωση απόλαυση αλλά και η γραφή. Κι εμένα τα βιβλία που γράφω μου έχουν χαρίσει είκοσι συναρπαστικά χρόνια κι εύχομαι και πολλά πολλά ακόμη.  

Λίνα Μουσιώνη

Η σχέση μου με την παιδική λογοτεχνία  είναι κομμάτι μιας φυσικής πορείας που ξεκίνησε από την επαγγελματική μου ταυτότητα ως αρχαιολόγου, επιμελήτριας μουσείου. Ήθελα να μάθω τη γλώσσα των παιδιών για να μπορώ να μοιράζομαι μαζί τους το επιστημονικό ενδιαφέρον  μου για την τέχνη και τον πολιτισμό. Τα εκπαιδευτικά προγράμματατου μουσείου ήταν η πρώτα «αφηγήματά» μου για παιδιά. Η αλήθεια είναι πως ακόμη και στην ενήλικη ζωή μου δεν σταμάτησα να διαβάζω παραμύθια και βιβλία για παιδιά. Με διαφορετική οπτική, βέβαια, από τη εποχή που βυθιζόμουν στην Ελληνική Μυθολογία, στις περιπέτειες του Βερν, στον Όλιβερ Τουίστ και τον Τομ Σώγιερ. Μεγαλώνοντας και μεγαλώνοντας τα δικά μου παιδιά είμαι πια σίγουρη πως ηλογοτεχνία προσφέρει στα παιδιά το αντικλείδι για την πραγματική ζωή. Ταυτίζουν, απορρίπτουν, προβάλλουν και δημιουργούν το δικό τους απόθεμα αναγνωστικώνεμπειριών, πολύτιμων για την ολοκλήρωση της προσωπικότητά τους. Στον ίδια θέση τοποθετώ και  τα παραμύθια καθώς προσφέρουν τόσο φυσικά ένα σπουδαίοεργαλείο κατανόησης της αλήθειας της ζωής: για να γίνεις ευτυχισμένος άνθρωπος πρέπει να περάσεις δοκιμασίες, να αγωνιστείς και να πιστέψεις πως το καλό νικά. Αν υπάρχει ένα μυστικό για να αγαπήσουν τα παιδιά τη λογοτεχνία καιβιβλίο, αυτό είναι να «σκοντάφτουν» πάνω του καθημερινά.Υπάρχουν  τρόποι.

Τούλα Τίγκα

Στην  αρχή ήταν τα παραμύθια , μάγισσες και πεντάμορφες λύκοι και αλεπούδες . Η ηλικία της αθωότητας  ! Το παραμύθι,  ο προθάλαμος ενός  κόσμου  που καταλάβαινα  πως απλωνόταν πολύ πιο μακριά από κει όπου ζούσαν  τα βασιλόπουλα και τα ζώα με την ανθρώπινη μιλιά.  Μεγαλώνοντας , άρχισα να τον αναζητώ    στα μυθιστορήματα αγαπημένων συγγραφέων – αλλιώτικοι παραμυθάδες αυτοί !  Διάβαζα  πολύ και  έγραφα ακόμα  περισσότερο . Για τον εαυτό μου κυρίως. Για  το παιδί  μέσα μου που ήθελε συντροφιά και παιχνίδια με τη φαντασία  και τις λέξεις .Από μακριά μ’ έβλεπαν οι έφηβοι ήρωες της   Πηνελόπης Δέλτα από την τουρκοκρατούμενη Μακεδονία ή  το ταραγμένο Βυζάντιο και του  Άρτσιμπαλ Τζόζεφ Κρόνιν από τις γειτονιές του Δουβλίνου και κουνούσαν  επιτιμητικά το κεφάλι. « Προσπάθησε  κι άλλο , γράφε και δοκίμαζε ξανά και ξανά…» Και έγραφα. Έγραφα , διάβαζα και δοκίμαζα. Στίχοι και μικρά πεζά κείμενα οι πρώτες προσπάθειες . Ήρωες - παιδιά της γειτονιάς μου και οι πρώτοι αγαπημένοι– με τραβούσαν  σε άγνωστα κατατόπια της ψυχής και του κόσμου γύρω μου . Τα βράδια ,Έλληνες, Γάλλοι , Ρώσοι  και Άγγλοι συγγραφείς   κοιμόταν μαζί μου και ξημερώναμε συζητώντας.  Κάποια ευλογημένη στιγμή μου έμαθαν  πώς να βγω  στην  «Οδό Γραβιάς». Το πρώτο μου βιβλίο,  το πρώτο μου βραβείο .     Δεν σταμάτησα από τότε ούτε να γράφω ούτε να  διαβάζω –ανάγκη, παραμυθία, διδαχή ! Μαθαίνω ακόμα και χαίρομαι με τα βιβλία , είτε γράφω είτε διαβάζω.

Διονύσης Λειμονής

Η ενασχόληση με τη συγγραφή μοιάζει, θαρρώ, με ένα ονειρικό ταξίδι, όταν όμως γράφεις για παιδιά, το ταξίδι γίνεται πιο παραμυθένιο, το καράβι σου από πραγματικό μπορεί να γίνει ακόμα και χάρτινο, η σημαία που υψώνεις σε πάει  τελικά σε άλλες χώρες μυθικές όπου η παιδικότητα λειαίνει ακόμα και τις πιο κακοτράχαλες ακτές. Η λογοτεχνία νομίζω είναι ανάγκη να ενταχθεί στην καθημερινότητα των παιδιών είτε μέσα από την προφορική αφήγηση είτε από αναγνώσεις που ανοίγουν τον νου, φτερώνουν τη φαντασία, κινητοποιούν τη δημιουργικότητά τους. Και η πιο καθαρή πηγή λογοτεχνίας στην οποία οφείλουμε όλοι να σκύψουμε με σεβασμό λαχταρώντας ναξεδιψάσουμε από το νεράκι της είναι το παραμύθι, η ιστορία εκείνη που παρότι απέχει πολύ από την πραγματικότητα  κινούμενη στη σφαίρα του φανταστικού, οδηγεί σε συνειρμούς από τη σύγχρονη ζωή, παιδαγωγεί, ψυχαγωγεί και αρέσει ικανοποιώντας ποικιλοτρόπως την ανάγκη μικρών και μεγάλων για φυγή από ό,τι μας αγχώνει, από ότι μας ενοχλεί χωρίς όμως να «παραμυθιάζει» αν και μας εντάσσει σε μια παραμυθιακή κατάσταση. Ενδεικτικά αναφέρω τα δικά μου ακούσματα και διαβάσματα, που ακόμα κουβαλώ μέσα μου και είναι βέβαιο ότι διαμόρφωσαν τη γραφή μου, δηλαδή τους μύθους του Αισώπου, τα παραμύθια του ΄Αντερσεν   και των αδερφών Γκριμ. 

 

Αργυρώ Μουντάκη

Ήταν αυτό που λένε παιδικό όνειρο… ανάμεσα σε άλλα όνειρα… από πολύ μικρή, ίσως από τη μεγάλη αγάπη στη λογοτεχνία, από τη μεγάλη ικανοποίηση που μου έδινε η αναγνωστική διαδικασία, στο πνεύμα, στη σκέψη αλλά και στην ψυχή. Ήμουν πολύ τυχερή σε αυτό το όνειρο, υλοποιήθηκε όταν ήμουν σε πολύ μικρή -δεδομένου του κλάδου- ηλικία. Ήδη στα 25 μου με είχε χαρακτηρίσει «συγγραφέα» η σπουδαιότερη για μένα, αλλά και για όλους πιστεύω, συγγραφέας της μεταπολεμικής Ελλάδας, η Ζωρζ Σαρή. Της χρωστάω πολλά, πάνω απ’ όλα την αυτοπεποίθηση που έχω, η ευγνωμοσύνη μου για εκείνη είναι απύθμενη. Την έχω διαβάσει ξανά και ξανά, τα άπαντά της, και συνεχίζω... 

Καθοριστικοί για μένα επίσης συγγραφείς από τηλογοτεχνία για παιδιά και εφήβους ήταν η σπουδαία Λότη Πέτροβιτς Ανδρουτσοπούλου, ο Παντελής Καλιότσος, η Πηνελόπη Δέλτα, αλλά και ο Ευγένιος Τριβιζάς, τον διάβασα πιο μεγάλη στην αδερφή μου αρχικά και αργότερα στα παιδιά μου, έγινε και ο αγαπημένος τους. 

Η λογοτεχνία για παιδιά φτιάχνει συνειδήσεις, δημιουργεί πνευματικούς ανθρώπους, ανθρώπους που θα βγουν στην κοινωνία με αξίες και ήθος, ξεκουράζει το παιδικό μυαλό,ταξιδεύει τη σκέψη τους, λειτουργεί ως εξομοιωτής καταστάσεων, είναι σίγουρα ευλογία ένα παιδί που απολαμβάνει μόνο του ή με παρέα ένα καλό βιβλίο!

Κώστας Στοφόρος

Με τα παραμύθια ξαναγίνομαι παιδί

Δεν έπαψα ποτέ να διαβάζω παιδική λογοτεχνία. …

Από τότε που γνώρισα τον «Τρελαντώνη»  της Πηνελόπης Δέλτα, από το μεσημέρι στο χωριό που έμεινα στο κρεβάτι διαβάζοντας όλο τον «Μεγάλο περίπατο του Πέτρου» της Άλκης Ζέη, ως τις ιστορίες  που επινοούσε για μένα η μητέρα μου όταν είχε εξαντληθεί κάθε τυπωμένο χαρτί με παραμύθια, απόκτησα μια παρέα μαγικών φίλων που στάθηκαν πάντοτε κοντά μου.

Ο Πήτερ Παν και η Αλίκη, το «Χωρίς οικογένεια» και η παρέα του «Δυο χρόνια διακοπές», ο ΡοβινσόναςΚρούσος, οι πειρατές κι οι Ινδιάνοι, οι καουμπόηδες και οι Ρωμαίοι, τα Κλασικά Εικονογραφημένα κι ο Γιώργος Θαλάσσης… Τόσα και τόσα. Κομμάτια του εαυτού μας. Ήρωες που σε ξαναγυρίζουν πίσω στα παιδικά χρόνια.

Κι όταν απέκτησα δικά μου παιδιά, έγινε… πάρτι. Βρήκα το κατάλληλο πρόσχημα για να διαβάσω δεκάδες βιβλία για όλες τις ηλικίες. Να μαγευτώ κι εγώ. Και να επινοήσω τις δικές μου ιστορίες. Κι όταν είδα ότι τα παιδιά μοιράζονταν τον ενθουσιασμό μου, αποφάσισα να περάσω μερικές από αυτές τις ιστορίες στο χαρτί. Να βγάλω τα δικά μου βιβλία, αλλά και να φτιάξω τη «Μαγική Τράπουλα των Παραμυθιών» για να δημιουργούν τα παιδιά τα δικά τους παραμύθια.

Ένας νέος κόσμος πολύχρωμος άνοιξε για μένα. Μπορώ να συμπεριφέρομαι πάλι και να νιώθω σαν παιδί.

Μην ακούτε διάφορα περισπούδαστα που ακόμη κι εγώ λέω κατά καιρούς. Γι’ αυτό γράφω. Για να ξαναγίνομαι στη φαντασία μου παιδί. Κάτι είναι κι αυτό!

Έλενα Νταβλαμάνου

Ο μικρός αναγνώστης απολαμβάνει την ελευθερία του ταξιδιώτη χωρίς κανέναν περιορισμό.

 Ένα καλό βιβλίο ανοίγει στο παιδί νέους ορίζοντες, του δημιουργεί νέα ενδιαφέροντα, το ευαισθητοποιεί και το βοηθάει να γνωρίσει τον εαυτό του και τα ανθρώπινα προβλήματα. Ο μικρός αναγνώστης απολαμβάνει την ελευθερία του ταξιδιώτη εκείνου που μετακινείται, μέσα από τις ιστορίες, χωρίς κανένα περιορισμό σε διάφορους τόπους, πολιτισμούς και εποχές. Το βιβλίο είναι ένα πολύτιμο απόκτημα, ένας αληθινός και πιστός φίλος. 

Προσωπικά, λόγω επαγγέλματος έρχομαι σε επαφή με πολλά παιδιά, ως δασκάλα αναπτύσσω μια ιδιαίτερη σχέση μαζί τους, αφουγκράζομαι τις ανησυχίες τους, μοιράζομαι μαζί τους μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς τους και ζω από κοντά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Έτσι λοιπόν θέλησα να ασχοληθώ με τη συγγραφή ιστοριών για παιδιά που να πραγματεύονται έννοιες που τα απασχολούν στις μέρες μας όπως η φιλία, ο ρατσισμός, η οικονομική κρίση κλπ. και να περάσω κάποια μηνύματα για την προσέγγισή τους. Επιπλέον, η αγάπη μου για τις ιστορίες και τα παραμύθια αποτέλεσε ένα ακόμη κίνητρο για να ασχοληθώ με τις ιστορίες για παιδιά. Από μικρή μου άρεσε να ακούω και να διαβάζω ιστορίες. Μεγάλωσα με λαϊκά παραμύθια, με τα διδάγματά τους. Στο πέρασμα των χρόνων άφησαν πάνω μου το στίγμα τους τα βιβλία της Ζωρζ Σαρρή, της Άλκης Ζέη, της Ελένης Δικαίου.

 Τα βιβλία που αγαπούσα τα διάβαζα ξανά και ξανά… Στη συνέχεια συνήθιζα, στη φαντασία μου, να αλλάζω, να διασκευάζω τις αγαπημένες μου ιστορίες. Άλλαζα τον τόπο, τον χρόνο, τους ήρωες, την πλοκή και το τέλος των ιστοριών. Ώσπου αποφάσισα να γράψω τις δικές μου…

 

Κατά βάθος όλοι γνωρίζουμε πως ό,τι και να γίνει, όπως και να ’ναι στο μέλλον τα πράγματα, από τότε που οι άνθρωποι χαράζανε σύμβολα πάνω στις πέτρες μέχρι και σήμερα, όπου όλοι έχουν τον προσωπικό τους υπολογιστή, τα παιδιά ήθελαν, θέλουν και θα θέλουν να ακούνε παραμύθια και ιστορίες. Γιατί το παραμύθι μέσα στους αιώνες, θα συγκινεί το ίδιο τις παιδικές ψυχές.

Γιάννης Φιλιππίδης:"Να εκτιμάμε όσα έχουμε, όχι όσα χάνονται."

               Γιάννης Φιλιππίδης

"Να εκτιμάμε όσα έχουμε, όχι όσα χάνονται.Είναι κλειδί για περισσότερη εσωτερική πληρότητα"

Με αφορμή την παρουσία του στο Βόλο την Τετάρτη 30 Μαρτίου για την παρουσίαση του νέου του βιβλίου,Κωδικός Ελευθερία(Άνεμος Εκδοτική),ο Γιάννης Φιλιππίδης,σε μια εκ βαθέων συνέντευξη,μιλά για τις αξίες της ζωής,πέρα από την ελευθερία,για την ποιητική φόρμα του νέου του βιβλίου του,για τους δικούς του αγαπημένους συγγραφείς,ενώ δεν παραλείπει να μιλήσει για τη σχέση του με τον Βόλο.

Η παρουσίαση θα γίνει στο  ξενοδοχείο Volos Palace (αίθουσα συνεδρίων "Θεσσαλία" στις 7.30 το απόγευμα.

Παράλληλα,θα παρουσιαστεί και το βιβλίο της Αναστασίας Κορινθίου,"Ποτέ μη λες για πάντα".

Οι δύο συγγραφείς θα μιλήσουν 

για τα βιβλία τους και το γοητευτικό ταξίδι μέσα από το βλέμμα της πεζογραφίας και των συναισθημάτων.

Την βραδιά θα συντονίσει η καθηγήτρια Γαλλικής Φιλολογίας, Τέση Αποστολίδου-Άνθη. 

Για τα βιβλία θα μιλήσουν και θα διαβάσουν αποσπάσματα η καθηγήτρια Αγγλικής Φιλολογίας-Θεατρολόγος, Ματίνα Δολιανίτη-Μαρδέλη και η καθηγήτρια Γαλλικής Φιλολογίας, Λιάνα Πασχούδη.

 "Κωδικός Ελευθερία"ο τίτλος του νέου σας βιβλίου.

Μιλήστε μας γι’ αυτό.

 

Το ένατό μου βιβλίο δεν είναι μυθοπλασία, είναι όψεις από την καθημερινή ζωή μας σήμερα, προσωπικές στιγμές και συναισθήματα, που επιδιώκουν να μας φέρουν πιο κοντά ξανά στη φωτεινή πλευρά μας, μέσα από ένα ειλικρινές αφήγημα-μοίρασμα συναισθημάτων μεταξύ συγγραφέα κι αναγνώστη. Η πραγματικότητα έχει ξεπεράσει το σουρεαλισμό της πεζογραφίας. Αξίζει να προστρέξουμε σε βιβλία, που επαναπροσδιορίζουν στο μέτρο του εφικτού, το ποιοι είμαστε, πώς μπορούμε να θεραπεύσουμε τους ψυχικούς μώλωπες της εποχής, να δούμε τα προσωπικά μας σημαντικά. Μοιράζεις συναισθήματα και μέσα από την κλασική πεζογραφία. Αλλά η δύσκολη εποχή, έχει ανάγκη από βιβλία άμεσου κι ειλικρινούς διάλογου. Για να επιστρέψουμε πίσω στην καθημερινότητα, καλύτεροι, πιο δυνατοί.

 

 Πόσο ελεύθεροι μπορούμε να νιώθουμε στις ασφυκτικά ζοφερές μέρες που βιώνουμε εδώ και αρκετά χρόνια;

 

Οφειλές ταλαιπωρούν το παρόν μας. Συχνά η επικαιρότητα ή ό,τι προβάλλεται ως τέτοια, μας προκαλεί ασφυξία. Αλλά η φαντασία δε φυλακίζεται, ούτε φιμώνεται. Ενεργοποιώντας το πνεύμα μας, κι ανοιχτά πεδία δράσεις ή στόχους μπορούμε να δούμε, και να βλέπουμε τα πράγματα μέσα από ένα καλύτερο οπτικό πρίσμα. Η τέχνη του λόγου; Αν είναι τέχνη, παρεμβαίνει, διαμορφώνει, αναγεννά τη ζεστασιά εντός μας.

 

 

 Στο βιβλίο αυτοσυστήνεστε και αναφέρεστε και σε προσωπικό σας πρόβλημα όρασης, το οποίο δεν σας εμπόδισε να σταματήσετε τη συγγραφική σας δράση. Θέλατε να περάσετε ένα μήνυμα σε όσους στέκονται σε υποδεέστερα προβλήματα και εγκαταλείπουν τις προσπάθειές τους για καλύτερες συνθήκες διαβίωσης;

 

Βέβαια, στην κατάθλιψη του «δεν είμαι καλά σε γενικές γραμμές» επιτίθεμαι. Το να ζεις με θαμπά οπτικά κέντρα, πρώτα σε πληγώνει, σε καταθλίβει, αλλά σε κάνει επίσης να εκτιμήσεις τη ζωή στις πιο αληθινές αξίες, τα δώρα της. Η υγεία δεν είναι δεδομένη. Όπως και πολλά άλλα. Αλλά όπως και να ’χει, αξίζει να ζούμε με ποιότητα, με τον τρόπο του ο καθένας, χωρίς ανειλικρινείς σκέψεις, αλλά αυτές που δείχνουν το ποτήρι μισογεμάτο. Εκτιμάμε όσα έχουμε, όχι όσα χάνονται. Κι αυτή είναι η φράση-κλειδί για περισσότερη εσωτερική πληρότητα.

 

Από το πρώτο ξεφύλλισμα ο αναγνώστης σας αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται για μία εξαιρετικά καλαίσθητη και επιμελημένη έκδοση•σ’ αυτό συντελεί και το εξαιρετικό φωτογραφικό υλικό. Πείτε μας δυο λόγια. 

 

Η λογοτεχνία δεν ήταν ποτέ για μένα κατ’ ανάγκην μυθιστόρημα ή διηγήματα. Υπάρχουν και τέτοια, αλλιώτικα όνειρα, που γίνονται βιβλία, πιο ζωντανά σε υφή, πιο κοντά μας. Οι φωτογραφίες του Νικόλα Τελλίδη, υποβάλλουν γοητευτικότερα, όσα θα ’θελα να μεταδώσω σαν συγγραφέας. Κάποιες απ’ αυτές στάθηκαν και η αφορμή για έμπνευση. Ξενυχτήσαμε βράδια με αγωνία και λαχτάρα να συνθέσουμε στη σελιδοποίηση το κατάλληλο υλικό, ό,τι γοητευτικότερο: πεζά ελεύθερης γραφής και φωτογραφίες τυπωμένες στο πολυτελέστερο σαμουά –για την πεζογραφία- χαρτί. Είναι η δική μας προσωπική σφραγίδα στην εποχή.

 

Στα κείμενά σας υπάρχουν έντονα συναισθήματα και, νομίζω, μια ποιητική ματιά-φόρμα. Είναι κάποιες φορές η ποίηση αναπόφευκτη ακόμα και στον πεζό λόγο; (ιδιαίτερα όταν μιλάμε για ελευθερία;)

 

Έγινα γνωστός μέσα από μυθιστορήματα που ενείχαν ποιητικές διαδρομές, είναι αναπόφευκτο. Όσο πιο πολύ διεισδύεις στη σκέψη, τόσο περισσότερο χάνεσαι σε μονοπάτια που χαρακτηρίζονται ποιητικά, αλλά είναι έννοιες σαν την ελευθερία ή άλλες ανάλογες προσωπικές αξίες μας. Αυτό όμως, συμβαίνει και στην ίδια μας τη ζωή: τις στιγμές που υπερβαίνουμε τον συνήθη εαυτό μας, ζούμε ποιητικά κι ίσως τότε, εντείνεται η ανάγκη ν’ αποτυπώσουμε αυτά τα συναισθήματα.

 

 

  Εκτός από την ελευθερία, ποιες άλλες αξίες θεωρείτε απαραίτητες για μια αξιοπρεπή ζωή;

 

Την ίδια την ποιότητα, που έχουμε χάσει ακόμα και σαν έννοια, τη δικαιοσύνη, την ισονομία, την κοινωνική ειρήνη, που συμβάλει στην προσωπική, την ίδια της έννοια της ελπίδας, που γεννάει κάθε επόμενο στόχο-βήμα μας. Γιατί τα γκρίζα εθνικά μας χρόνια, είναι πρώτ’ απ’ όλα, χρόνια από την προσωπική μας ζωή. Κι έχει ένα ειδικό βάρος να προσπαθήσουμε να τα ζήσουμε καλύτερα.

 

 Οι δικοί σας αγαπημένοι λογοτέχνες που έδωσαν ώθηση στην πένα σας;

 

Θ’ αναφερθώ στην παλιότερη γενιά, οι σύγχρονοι είναι φίλοι/ες μου κι η αναφορά σ’ αυτούς/ες ίσως φανεί μεροληπτική. Λιλή Ζωγράφου, Αντώνης Σαμαράκης, Ευγενία Φακίνου, Παύλος Μάτεσης, Γιάννης Ξανθούλης και κάποιοι/ες με μικρότερη βιβλιογραφία στάθηκαν η σχολή μου. Βλέπεις, πριν υπάρξω σα συγγραφέας, ήμουν πρώτιστα φανατικός αναγνώστης της σύγχρονης ελληνικής πεζογραφίας.

 

 Μιλήστε μας για τη σχέση σας με τον Βόλο.

Ο Βόλος στάθηκε για μένα, όχι μόνο ένας πολύ πετυχημένος επαγγελματικός προορισμός. Αλλά συμβαίνει να υπάρχουν άνθρωποι που ’χουν σταθεί πλάι μας σε επίπεδο επικοινωνίας, φιλοξενίας κι εκτίμησης. Έχει μεγάλη αξία για μένα ν’ αναφέρω ότι η εκπομπή του συγγραφέα-φιλόλογου Διονύση Λεϊμονή, προβάλλει κάθε δράση μας, έχουμε την ομάδα του Book Crossing, ένα κορίτσι που ‘χει αναδείξει πολλούς και πολλά τη γνωστή και σαν Vivliolatreia.blogspot. Αίθουσες γεμάτες από κόσμο και πολλές αγκαλιές τόσο σε μένα όσο και στα βιβλία μου, έχουν επιφυλάξει φίλες και φίλοι εκεί.

Ταυτόχρονα όμως μέσα μου, κρατώ εικόνες από τη διαμονή μου εκεί με θέα το λιμάνι και στραβοπατήματα με τις καλύτερες συντροφιές –μετά τις παρουσιάσεις των βιβλίων- στα τσιπουράδικα…

 

Βιογραφικό σημείωμα

 

Ο Γιάννης Φιλιππίδης είναι συγγραφέας και υπεύθυνος εκδόσεων της Άνεμος Εκδοτική. Σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Βασίλη Ρίτσου. Άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά και επώνυμες ιστοσελίδες. Από το 2013 αρθρογραφεί κι είναι αρχισυντάκτης στο www.anemosmagazine.gr

Aπό την «Άνεμος εκδοτική» κυκλοφορούν τα βιβλία του: 

«Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου» (μυθιστόρημα, 2006).

«Ο εραστής, η μέλισσα κι ένα μικρούλι “αχ”» (μυθιστόρημα, 2008). 

«Μα, το ψάρι είναι φρούτο» (οχτώ απρόβλεπτες ιστορίες για ενήλικους αναγνώστες, 2011). 

«Κρατάς μυστικό;» (μυθιστόρημα, 2011). 

«Ζωή με λες» (παιχνίδια πεζογραφίας, 2011).

«Λούσιfair, η βασίλισσα της Κυψέλης» (μυθιστόρημα, 2012).

«Ο Απρίλης στάθηκε αλήτης» (μυθιστόρημα, 2014).

«Το ασανσέρ των οκτώμισι» (θεατρικό, 2015)

«Κωδικός ελευθερία» (παιχνίδια πεζογραφίας, 2015).

 Πολυσυμμετοχικά

«Το προσωπικό μου θέατρο σκιών» (ιδιωτική έκδοση Black Duck multiplarte, 2010).

«Προσωπογραφίες» (ιδιωτική έκδοση Black Duck multiplarte, 2011).

 

Γιάννης Φιλιππίδης

Κωδικός Ελευθερία,Άνεμος εκδοτική

Χωρίς τα κείμενα να εντάσσονται στις αυστηρές φόρμες της λογοτεχνίας, ξεχύνονται αυθόρμητα και πηγαία, όχι άτακτα, από την πένα του κυρίου Φιλιππίδη και απλώνονται σε όλες τις σελίδες. Υπέροχα κείμενα, όμορφες εικόνες, ξεκάθαρα συναισθήματα, ποιητικά μονοπάτια μόνο για αυστηρούς οδοιπόρους. Και όλα αυτά συνοδεύονται από ανεπανάληπτες φωτογραφίες του Νικόλα Τελλίδη, ολοζώντανες, σχεδόν τρισδιάτατες, ποιητικές, λυρικές, ασπρόμαυρες, αδρές, υπέροχες! Ένα καταπληκτικό ανθολόγιο κειμένων που σίγουρα θα αγαπήσετε!Ξεχώρισα την αυτοβιογραφία του συγγραφέα στα «Θαμπά οπτικά μου κέντρα», την τρυφερή ιστορία ενός νεαρού ζευγαριού στον «Χρόνο ενός τυχαίου απογεύματος» (αλήθεια, πόσο θα αντέξει το για πάντα του έρωτα απέναντι στις δυσκολίες και τις αντιξοότητες της σημερινής καθημερινότητας, της χωρίς λεφτά, χωρίς φαγητό, χωρίς αύριο;) και το «Η Αλεξάνδρα μου στον ουρανό», μια συγκλονιστική ιστορία της μητέρας του συγγραφέα.(το βιβλίο.net)

Αναστασία Κορινθίου,"Ποτέ μη λες για πάντα",Άνεμος Εκδοτική.

Μια γριά μάγισσα και τα φυλαχτά του έρωτα.Ζωές ανθρώπων που μπερδεύονται και μπερδεύουν.Ο Φίλιππος, η Μαίρη και ανάμεσά τους το αύριο να εκδικείται στο χθες!Όταν ο έρωτας έρχεται αντιμέτωπος με τον ίδιο τον θάνατο, ποιος άραγε βγαίνει νικητής;Όταν η ζωή ντύνεται μοναξιά, ποιοι αόρατοι φύλακες αρχαίων μυστικών μπορούν να σε βοηθήσουν;Στη Ρόδο του σήμερα ταξιδεύει μια γόνδολα από τη Βενετία, τραγουδά αμανέδες μια όμορφη Τουρκάλα, κι ένας προδομένος έρωτας γράφει γράμματα που τα κλείνει σε μπουκάλια και τα πετά στη θάλασσα για να τα βρεις εσύ.Μια μεταφυσική ιστορία που, όμως, κάποιοι κάπου την έζησαν ή την ζουν ακόμα…

Η Αναστασία Κορινθίου γεννήθηκε στην Αθήνα. Ζει μόνιμα στη Ρόδο.Είναι υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων του ομίλου επιχειρήσεων Colorado. Βασικός συντελεστής και συνεργάτης του Summer Rhodes Festival, αλλά και τηλεπαρουσιάστρια με δική της εκπομπή, το «Καλώς τους» και «Για πάρτη σας». Ασχολείται με το ραδιόφωνο από τη συχνότητα του ΠΑΛΜΟΥ στο δίωρό της «Αγκαλιά με την τέχνη». Μέλος των συλλόγων «Μεσόγειος», «Κέντρο Ελπίδα», «Τρίτεκνοι Δωδεκανήσου», ΑΣΙΑΘ,  «Επιλέγω Ζωή», στη συντροφιά των δραστήριων «Μαμάδων της Ρόδου», ενώ ταυτόχρονα συντονίζει, διοργανώνει και παρουσιάζει πολιτιστικά φεστιβάλ.

Για την ημέρα ποίησης-Αφιέρωμα με τη ματιά σύγχρονων Ελλήνων ποιητών(Εν όψει της ημέρας ποίησης,εξηγούν τους λόγους για τους οποίους γράφουν) ...

          Για την ημέρα ποίησης..

Ημέρα ποίησης η 21^η Μαρτίου και για όσους έχουμε στο συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος μια ιδιαίτερη αδυναμία, η μέρα αυτή δεν αποτελεί παρά μια αφορμή για να εκφράσουμε την αγάπη μας γι αυτή και να συμπαρασύρουμε και άλλους στη χαρά της αναγνωστικής απόλαυσης των ποιημάτων.

Αν για πολλούς η ποίηση είναι τα βρεγμένα χαρτομάντιλα,τα δακρυσμένα μάτια ή η ακατάσχετη και ακατάληπτη  ριμαδολογία πλανώνται πλάνην οικτράν και το μόνο που αποδεικνύουν είναι η έλλειψη ποιητικής νοημοσύνης..

Οι ποιητές χτίζουν τα ποιήματά τους λέξη λέξη,γνωρίζουν  και χειρίζονται πολύ καλά τη γλώσσα,έχουν μελετήσει και σβήνουν πολλά περισσότερα από όσα έχουν κρατήσει ώσπου να φτάσουν τα ποιήματά τους στα χέρια των αναγνωστών.

Η ευκολία της διάδοσης της πληροφορίας μέσω του διαδικτύου ανέδειξε και πολλούς αυτο-χρηζόμενους ποιητές.Αυτό είναι ένα μεγάλο ζήτημα,όμως όσοι αγαπούν την ποίηση,μπορούν να ψάξουν,να μάθουν και τελικά να ξεχωρίσουν ό,τι αξίζει.

Αν με ρωτήσει κάποιος γιατί διαβάζω ποίηση θα απαντούσα:"Επειδή εκπλήσσομαι με την οικονομία του λόγου,τα συμπυκνωμένα νοήματα και την έκφραση μέσα σε λίγες γραμμές όσων μέσω της  πεζογραφίας θα εκφράζονταν σε πολλές σελίδες."

Οι σημερινοί καλεσμένοι της στήλης , ποιητές που  πρόσφατα κυκλοφόρησαν οι ποιητικές τους συλλογές(τη γραφή των οποίων και αγαπώ ιδιαίτερα),εξηγούν με το δικό τους τρόπο ο καθένας γιατί γράφουν ποίηση αλλά και ποιοι είναι οι δικοί τους αγαπημένοι ποιητές…

Ένα ποίημα γραμμένο για την ημέρα της ποίησης,αλλά και μια νέα ανθολογία με όλους τους Έλληνες ποιητές ολοκληρώνει το αφιέρωμα στο αγαπημένο λογοτεχνικό είδος.

Η παρουσίαση ποιημάτων αφιερωμένα στους πρόσφυγες από βολιώτες ποιητές δίνει το σύγχρονο στίγμα της.

 Χαριτίνη Μαλισσόβα

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

"Τι κοιτάζει στ" αλήθεια ο ποιητής;",εκδ.Πόλις,2016

Γράφω ποιήματα για να δώσω διάρκεια στη στιγμή και να φωτίσω την ποίηση που κρύβεται μέσα στα δευτερόλεπτα. Γράφω ποιήματα για να δώσω υπόσταση στις φωνές που μιλάνε μέσα μου και είναι όλες τους εγώ. Γράφω ποιήματα για να μην έχει το απάνω χέρι η πραγματικότητα όπως είναι. Γράφω ποιήματα για να κάνω φίλους. Γράφω ποιήματα για να εκτεθώ. 

Όταν γράφω ποιήματα είμαι εκείνος που σουλατσάρει στους δρόμους μιας αφανέρωτης χώρας και θαυμάζει τα άγνωστα λουλούδια στα μπαλκόνια, τις παράξενες επιγραφές στα μαγαζιά, τον ήχο της ξένης γλώσσας στα αυτιά του. Είμαι εκείνος πουθαμπώνεται από τη λάμψη των γυναικών που συναντάει κάθε μέρα. Είμαι εκείνος που βλέπει τουλίπες να ανθίζουνε στο σώμα της γυναίκας που κρατάει μες στα χέρια του. Κι ύστερα τα διηγείται όλα αυτά.      

Δικοί μου αγαπημένοι ποιητές, αυτό τον καιρό, είναι όσοι στην ποίησή τους διασώζουν το χιούμορ, είτε ως δύναμη αμφισβήτησης και διασάλευσης της τάξης είτε ως καταφύγιο από την αγωνία της ύπαρξης και την οδύνη της πραγματικότητας: ο Κώστας Καρυωτάκης, ο Νίκος Εγγονόπουλος, ο Νικόλαος Κάλας, ο Ε. Χ. Γονατάς, ο Νίκος Καρούζος, η Κική Δημουλά, ο ΓιάννηςΚοντός, ο Μίμης Σουλιώτης, ο Ηλίας Λάγιος, ο Σάκης Σερέφας. 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΟΥΚΑΣ

Το σύνδρομο Σταντάλ,εκδ.Πόλις

Κάτι το καθησυχαστικά επαναληπτικό περιβάλλει, κάθε χρόνο τέτοιο καιρό, την εθιμοτυπία των παραπλήσιων ερωτήσεων για την ποιητική γραφή και για τη φύση της: μια εαρινή ισημερία, θα λέγαμε, παύσης και αναστοχασμού. Όταν γράφω ποίηση, νιώθω σαν να καταπιάνομαι με μια χειρωναξία. Αν όλα ξεκινούν από τον "τρύγο" της αυτοπαρατήρησης και της πρόσληψης του πραγματικού, πρώτη μου ύλη γίνονται τα στράφυλλα, τα απομεινάρια, δηλαδή, των πατημένων σταφυλιών και η διαδικασία της γραφής μοιάζει με τον βρασμό και την απόσταξή τους μέσα στο ρακοκάζανο. Το ποίημα θα 'ναι, αν βγει, διάφανο και θα εμπεριέχει –αόρατες, μα τεκμαρτές– τις αυταπόδεικτες αιτίες και τους σκοπούς του. Ίσως γι' αυτό, εντέλει, και να μην επιδέχεται απάντησης το ερώτημα γιατί γράφω ποίηση έξω, τουλάχιστον, από τις απαρχές της αναγνωστικής αναζήτησης – που είναι, διαμέσου της, και υπαρξιακή. Γράφω ποίηση, δηλαδή, επειδή κάποτε άρχισα να διαβάζω ποίηση, προσπαθώντας, σε όρους προσωπικής "θερμοκρασίας", να βρω στον τόνο των άλλων κάτι που να μπορώ ν' αναγνωρίσω, κάτι που να μου μοιάζει – καθορίζοντας διαγνωστικά τις προτιμήσεις μου. Πέρα από αυτό, και μαζί του, ανιχνεύω πάντα με βαθύ σεβασμό τις τροχιές εκείνων που κόπιασαν πολύ να εντοπίσουν ένα προσωπικό ιδίωμα, είτε το κατόρθωσαν, είτε όχι· και στις αποτυχίες τους, ακόμη, υπάρχει κάτι το περίλαμπρο.

ΔΩΡΑ ΚΑΣΚΑΛΗ

«Ανταλλακτήριο ηδονών, 

Σαιξπηρικόν

(Βραβείο Μαρία Πολυδούρη 2015)

Ξεκίνησα να γράφω ποίηση μετά από κάποια θητεία στον πεζό λόγο, κυρίως στο διήγημα. Προέκυψε ως πηγαία ανάγκη να ασκηθώ στον οικονομικό, περιεκτικό, πολυπρισματικό κόσμο της ποιητικής γλώσσας. Είναι σχολείο, μια περίοδος μαθητείας που συνεχίζεται και πιστεύω ότι έδωσε καρπούς εκφραστικά στη δεύτερη συλλογή διηγημάτων μου, που ακολούθησε το πρώτο μου ποιητικό βιβλίο. Όταν γράφω ποίηση, εκκινώντας από μία αρχική ιδέα, αυτό που αποκαλούμε «έμπνευση», γνωρίζω ότι πρέπει να βηματίσω σε άλλα μονοπάτια, ότι η ανάσα, η κάθε λέξη έχει μια μοναδική δύναμη και θέση στο στίχο. Γνωρίζω, επίσης, ότι κάθε ποίημα έχει πολλή δουλειά, συνεχείς διορθώσεις, είναι ένα παλίμψηστο από γραψίματα και σβησίματα. Στις σπουδές και τα διαβάσματά μου, η ποίηση είχε την πρώτη θέση. Είμαι παιδί του Σεφέρη, του Καβάφη, του Καρυωτάκη. Αλλά όσο μεγαλώνω προστίθενται συνεχώς και άλλοι: Πολυδούρη, Ιωάννου, Ασλάνογλου, Καρέλλη, Καρούζος, Σαχτούρης, Γκόρπας. Είναι πολλοί, διαφορετικής πνοής. Και προσπαθώ να έρχομαι σε επαφή και διάλογο και με την ξένη ποίηση, από μεταγραφές και από το πρωτότυπο: Πάουντ, Έλιοτ, Σίμικ, Στραντ, Κάρβερ, Πλαθ, Μανσούρ, Αχμάτοβα, Τσετάγιεβα, Σιμπόρσκα. Η συνομιλία αυτή, άλλοτε υποδόρια και άλλοτε εμφανής, μεταβολίζεται και πλουτίζει το δικό μου λόγο. Μου υπενθυμίζει τι με ορίζει, καθορίζει, αλλά και τι με διαχωρίζει τελικά από τους άλλους δημιουργούς.

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ

"23 μέρες",εκδ.Γαβριηλίδης,2015

 Φοβούμαι ότι προσπαθώντας να εξηγήσω ή να περιγράψω γιατί γράφω ποίηση ,αφενός μεν  θα φανώ γραφική,αφετέρου δεν θα μπορέσω να συγκεντρώσω και να καταθέσω όλα τα απαραίτητα στοιχεία που απαιτούνται για αυτό το σκοπό.Πάντα μοιραία κάτι θα μου διαφεύγει-και τούτο είναι απολύτως φυσικό.Θυμάμαι που με ρώτησαν ξανά και είχα πει ότι η ποίησή μου είναι μια προσπάθεια για διαύγεια και καθαρότητα ,μια προσπάθεια να βάλω σε τάξη την άκρως χαοτική μου προσωπικότητα.Εμπεριέχει αλήθεια και ουσία αυτή η δήλωση.Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.Θα το θέσω αλλιώς:το να γράφω ποίηση είναι μια πράξη βαθιά συνδεδεμένη με την ύπαρξή μου, με την ίδια μου την ψυχή.'Ισως'' ποθώ να γνωρίσω τις αισθήσεις που μου λείπουν''.Ποθώ.Αυτό είναι πάντα το κατάλληλο ρήμα  για να μιλήσουμε για ποίηση.Πολλοί είναι αγαπημένοι ποιητές:Από έλληνες ,ο Καβάφης,ο Λειβαδίτης,ο Σεφέρης ,η Ρουκ,από ξένους o Tσέσλαβ Μίλοζ,η Κάρολ Ανν Νταφυ,ο Ντέρεκ Γουόλκοτ,ο Τεντ Χιουζ ,των οποίων ποιήματα έχω μεταφράσει στα ελληνικά.Πιο επισταμένα τα τελευταία τρία χρόνια ασχολούμαι με τον Μάρκ Στραντ .Μεταφράσεις μου των ποιημάτων του δημοσιευτεί σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά.Παράλληλα προχωράει και το δοκίμιό μου για το έργο του Χάρη Βλαβιανού,αποσπάσματα του οποίου επίσης έχουν δημοσιευθεί.

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΠΑΠΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΥ

"Το Σωσίβιο Φτερό"

Εκδ.Γαβριηλίδη,2015

Μόνο όταν ερωτεύομαι γράφω ποιήματα, αλλά ο έρωτάς μου για την ποίηση είναι ισόβιος. Γράφω με μέτρο ακόμη και στον πεζό λόγο, κάνω προσπάθεια για να τον σκληρύνω αν χρειάζεται. Νομίζω πως πίσω απ όλα τούτα κρύβεται η αγάπη για τη μουσική κι επίσης η ανάγκη για το νανούρισμα. Κάτι πολύ βαθύ και παιδικό, δηλαδή, που μάλλον έχει σχέση με την αγαπημένη μου μητέρα, άλλωστε από εκείνην έμαθα τον Σολωμό, τον Σικελιανό και τον Κάλβο..

Τα ποιήματα έρχονται ουρανοκατέβατα, αργότερα τα βάζω σε λίγη τάξη. Γενικά πλέω σε θάλασσες παλαβωμάρας ή υπερέντασης, μισομεθυσμένη σα να λέμε. Αν δεν μ αρέσουν, τα σβύνω ή τα ρίχνω στον φάκελλο για ξαναδούλεμα, που είναι κάτι παρόμοιο. Γράφω  κάθε δυο τρεις μέρες κάτι. 

Δικοί μου αγαπημένοι ποιητές είναι

εκείνοι που μετέφρασα:Γέητς, Μπωντλαίρ, Βαλερύ, Πρεβέρ  και ο Άλαν Γκίνσμπεργκ και βέβαια οι δικοί μας όλοι με πρώτους  τους Σολωμό, Σεφέρη, Καρυωτάκη, Καββαδία και Σκαρίμπα, και σχεδόν όλους τους τωρινούς μου φίλους και φίλες ποιητές. Δεν τους ονομάζω, μη και ξεχάσω κανέναν και τον στενοχωρήσω..

ΜΑΡΙΑ ΤΟΠΑΛΗ

"Οι λέξεις μου",εκδ.Νεφέλη,2015

Γράφουμε ποίηση έχοντας κάποιο δαίμονα, δεν εξηγείται διαφορετικά. Άλλωστε κάθε συστηματική ασχολία,  αν δεν είναι ρουτίνα, έχει δαίμονα. Ο δικός μου είναι επικοινωνιακός - συναλλακτικός. Θέλει να δώσει, να πάρει και να ξαναδώσει, να το σκεφθεί λιγάκι, να ξαναδοκιμάσει. Του αρέσει να το κάνει αυτό με λέξεις με τον ίδιο τρόπο που σε άλλον αρέσει να μαγειρεύει, να ράβει ή να ζωγραφίζει. Γιατί οι λέξεις είναι η προέκταση του σώματός μου και η άκρη των αισθήσεων, των πέντε και της έκτης. 

Καμιά φορά, οι δονήσεις παρα-πυκνώνουν και το ποίημά μου σηκώνεται στις άκρες των ποδιών του – δεν το χωρά ο τόπος. Τότε γίνεται ένα είδος διαφορετικό, πολύ κοντά στο μουσικό θέατρο.  

Πολλοί και εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους είναι οι αγαπημένοι μου ποιητές και ποιήτριες. Μεγάλο μέρος της ζωής μου το περνώ με Ρίλκε, Χαίλντερλιν και Τσέλαν. Σημαντική θέση κατέχει ο Έλιοτ ενώ ο Ουώλκοτ είναι πιο πρόσφατη αγάπη. Στον Σολωμό κάνει καλό να εμβαπτίζεσαι συχνά, ανήκω όμως σε αυτούς που αγαπούνε και τον Παλαμά. Η Έλζε Λάσκερ-Σύλερ, η Ανέτε φον Ντρόστε, ο Μπρεχτ, η Κάρολ-Αν Ντάφυ είναι μορφές συντροφικές. Έχω, τέλος, σεβασμό κι εκτίμηση στη σύγχρονη ελληνική ποίηση που γράφεται στις μέρες μου: Αρανίτσης, Βλαβιανός, Γιαννίση, Ιωαννίδης, Απέργης, Ηλιοπούλου, Αμανατίδης...

ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ

"Γιατί γράφω ποίηση",εκδ.Άγρα,2015

Ο Χάρης Βλαβιανός σε 62 κατηγορηματικές και ολιγόλεξες απαντήσεις,εξηγεί τους λόγους για τους οποίους γράφει ποίηση.Αναφέρω ενδεικτικά:

Επειδή ο γιος μου όταν ήταν πέντε χρονών μου είπε: «μη σβήνεις το φως, φοβάμαι· ακούω το σκοτάδι». 

Επειδή η κόρη μου την πρώτη φορά που έβαλε ένα κοχύλι στο αυτί της με ρώτησε: «σε ποιον μιλάει η θάλασσα;».

Επειδή κάποιοι ποιητές (Ρεμπώ, Καρυωτάκης, Μπέρρυμαν) με κάνουν ν’ απολογούμαι για αδικήματα που δεν έχω διαπράξει.

Επειδή μένω έκθαμβος μπρος στην αιώνια παρθενικότητα των λέξεων. Επειδή όταν διαβάζω Εμπειρίκο γελάω μέχρι δακρύων.

Επειδή, όπως λέει ο κάμμινγκς, «τα φιλιά είναι καλύτερη μοίρα απ’ τη σοφία».

Επειδή όλες οι γυναίκες δεν είναι η Ελένη,όμως  όλες  κρύβουν μιαν Ελένη στην καρδιά τους.

Επειδή το μόνο αληθινό κι ανθεκτικό σχόλιο σ’ ένα ποίημα είναι ένα άλλο ποίημα.

Επειδή όταν βρέχει δεν παίρνω ποτέ ομπρέλα.

 Επειδή η ζωή μου είναι ένα ημιτελές ποίημα, γεμάτο λάθη και παραλείψεις, που μάταια προσπαθώ να ολοκληρώσω.

Οι απαντήσεις στο ερώτημα «Γιατί γράφω ποίηση» αντλούνται ισομερώς από την ίδια την ποίηση, από τον βαθιά εδραιωμένο δεσμό του Βλαβιανού με την ποιητική τέχνη, την ελληνική και την ξένη (τον Σολωμό, τον Σικελιανό, τον Μαλλαρμέ, τον Γέητς, τον Γουίλλιαμς, τον Σαίξπηρ, την Ντίκινσον, τον Αναγνωστάκη, τον Πάουντ, τον Έλιοτ, τον Ελύτη, τον Στήβενς, τον Άσμπερυ, τον Εμπειρίκο, τον Ώντεν κ.α.), και από τη ζωή του (από τα παιδικά του χρόνια μέχρι τη σχέση με τα δικά του παιδιά), αξεδιάλυτα συνδεδεμένη με την ποίηση.

Ημέρα Ποίησης

 Ποίημα,Του Ηλία Καλλέ

 

Η Ποίηση είναι η αύρα του ουρανού,

της θάλασσας ο κυματισμός,

η θαλπωρή της ηλιαχτίδας.

Είναι ο χτύπος της καρδιάς,

η μουσική αρμονία,

το πηλάλημα της σκέψης,

ο στοχασμός της ζωής.

Είναι το ακούραστο Άτι,

που σε κρατά στη ράχη του

σε μια περιήγηση, μέρα και νύχτα,

που σε πάει σε ποτίστρες μυστικές,

που εκείνο μόνο ξέρει.

Είναι το γάργαρο νερό,

που βάζεις στο παγούρι σου

και το δίνεις να πιουν και άλλοι.

Είναι η νηφαλιότητα σαν η μέθη κοπάσει.

Είναι η τρικυμία που, σαν περνά,

σε κερνάει με το ποτήρι της γαλήνης.

Είναι υφάδι και στημόνι

στο κρουστό πανί της ζωής.

Είναι δύναμη εσωτερική,

που ζητά ελευθερία.

Είναι το αίμα της καρδιάς,

που, με παλμική και ρυθμική ροή,

διαρρέει αρτηρίες και φλέβες,

για να ποτίσει όλα τα κύτταρα.

Είναι απέραντο λιβάδι

με λογής-λογής λουλούδια.

Είναι κλειδαριά της ψυχής και της σκέψης,

που ζητάει εναγώνια το ξεκλείδωμα.

Είναι η σπίθα που γίνεται φωτιά

και θαλπωρή σκορπάει.

Είναι τα κλειστά βλέφαρα

στην αγκαλιά του έρωτα,

το πέταγμα του περιστεριού

στης οικουμένης τα πέρατα

κρατώντας κλαδί ειρήνης.

Είναι ο καημός και η προσευχή της μάνας

για το ξενιτεμένο παιδί της.

Είναι  σκαρί μισόπλευρα γερμένο

στο μάτι του κυκλώνα.

Είναι ‘’οι ανθρωπιστικές βόμβες’’

και το προγκισμένο ανθρώπινο κοπάδι.

Είναι το ασίγαστο ποτάμι,

που συνεχώς εκβάλλει στη θάλασσα.

Είναι η συμπαντική αρμονία,

η περισκοπική ματιά του Θεού,

που σου φωτίζει το δρόμο,

που σκορπάει το σκοτάδι

και όλα γίνονται φωτερά.

Είναι το χθες, το σήμερα και το αύριο.

            

Η ελληνική ποίηση στον εικοστό αιώνα: 

Επίτομη ανθολογία

"Και με τον ήχον των για μια στιγμή επιστρέφουν…"

 Επιμελητής: Ευριπίδης Γαραντούδης 

Επιμελητής: Δώρα Μέντη 

Εκδόσεις: Gutenberg,2016.

Η επίτομη και χρηστική αυτή ανθολογία επιχειρεί να συνθέσει μια αντιπροσωπευτική εικόνα της ελληνικής ποίησης στη διάρκεια του εικοστού αιώνα. Διαρθρώνεται σε τέσσερα μέρη, έχει ιστορική διάταξη και συνοδεύεται από κατατοπιστικά εισαγωγικά δοκίμια: "Ποιητές των αρχών του 20ού αιώνα", "Μοντέρνοι και σύγχρονοι ποιητές, "Μεταπολεμικοί ποιητές", "Ποιητές της μεταπολίτευσης". Αναδεικνύεται έτσι η συνύπαρξη της παραδοσιακής και της μοντέρνας ποίησης, των ελασσόνων και των μειζόνων ποιητών, των επικαιρικών και των καταξιωμένων έργων του κανόνα. Η ανθολογία επανασυνδέει κυρίως τους παλαιότερους με ιδανικές φωνές, κι αγαπημένες, φωνές συντροφικές με τους συμβολισμούς, τα αισθήματα, τις ζωηρές εικόνες τους. Φιλοδοξεί να μεταφέρει τον ήχο τους στους μελλοντικούς αναγνώστες του 21ου αιώνα, σε εκείνους που θα ξεφυλλίσουν με τη γνώριμη βιασύνη τις σελίδες της, θα δουν τυχαία κάτι που θα τους αγγίξει και θα επανέλθουν για να ψάξουν πιο προσεκτικά, να βρουν τα "αγαπημένα" τους. Η ανθολογία, σαν μια δέσμη από τριαντάφυλλα, προσφέρεται τόσο στους ειδικούς όσο και στους ερασιτέχνες, με την ευχή να απολαύσουν την ανάγνωση, κρατώντας, με πραγματική συγκίνηση στα χέρια τους δώρο ασημένιο ποίημα.

                “ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ 

            ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ» 

     Με αφορμή την ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ την Δευτέρα 21 Μαρτίου 2016 ώρα 19.00 στο Μουσείο Πλινθοκεραμοποιίας Ν. & Σ. Τσαλαπάτα υλοποιείται μια δράση με θέμα «ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ» με ποίηση, μουσική, βίντεο, αφήγηση, τραγούδι και βιωματικό εργαστήρι. Η δράση συνδιοργανώνεται από τον ΚΥΚΛΟ ΠΟΙΗΤΩΝ, ένα δίκτυο ποιητών σε 30 πόλεις της Ελλάδας, την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, τον ιστότοποhttps://www.facebook.com/RefugeesWelcomeGR/publishing_tools και υποστηρίζεται από το ΡΕΝ και από το Παγκόσμιο Κίνημα Ποίησης (World Poetry Movement). Συμμετέχουν ποιητές από όλες τις ηπείρους.

Σκοπός της εκδήλωσης είναι η τοποθέτηση του καθενός μπροστά στο προσφυγικό ζήτημα και η συνεπακόλουθη με όποια μορφή δράση .Η εκδήλωση στην πόλη του Βόλου πραγματοποιείται με υπεύθυνη διοργάνωσης την Έλενα Ψαραλίδου και συνδιοργανώνεται με το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς. Το πρόγραμμα της εκδήλωσης περιλαμβάνει απαγγελίες από την ποιητική σκηνή VOLOS POETRY SLAM, από τουςφίλους του εργαστηρίου γραφής με υπεύθυνο τον Διονύση Λεϊμονή, απαγγελίες ποιημάτων / ένα ποίημα από κάθε συμμετέχοντα ποιητή που ανταποκρίθηκαν σε ανοικτή πρόσκληση που απευθύνθηκε προς το κοινό, ιστορίες προσφύγων από την ΑΡΣΙΣ ΞΕΝΩΝΑΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΑΣΥΝΟΔΕΥΤΩΝ ΑΝΗΛΙΚΩΝ ΑΙΤΟΥΝΤΩΝ ΑΣΥΛΟ ΜΑΚΡΙΝΙΤΣΑΣ, παροιμίες από το Αφγανιστάν μεταφρασμένες από την Μαρίνα Μόγλη, βιντεοαπεικόνιση έκθεσης φωτογραφίας με θέμα Destination Unknown της Νατάσσας Καρακατσάνη, βιντεοκλίπ και ζωντανή μουσική από εθελοντές μουσικούς της περιοχής μας ,  βιωματικό εργαστήρι με θέμα τον αποκλεισμό από την Δάφνη Φιλίππου. Η είσοδος είναι ελεύθερη.