16 Μαΐου 2014

                                                                  Μάρω Λεονάρδου


"Διαδίκτυο και κοινωνική δικτύωση σκότωσαν τις ερωτικές σχέσεις"
Η δημοσιογράφος και συγγραφέας Μάρω Λεονάρδου,με αφορμή το νέο της βιβλίο" Σιγά ρε φίλε",(εκδόσεις Κέδρος,σε μια συζήτηση
για τις σχέσεις των δύο φύλων την εποχή του διαδικτύου,για τους πολλαπλούς ρόλους που καλείται να ενσαρκώσει
μια γυναίκα,για την ανταμοιβή της και το τίμημα που πληρώνει.




Σιγά ρε φίλε,λοιπόν,ο τίτλος του νέου σας βιβλίου.Σε ποιον ή ποιους απευθύνεται η προσφώνηση;
Ε, νομίζω είναι προφανές. Στο σύγχρονο νεοέλληνα άνδρα

Σας γνωρίσαμε ως δημοσιογράφο και υπήρξατε μια από τις αγαπημένες
newscasters.Ποιο ήταν το κίνητρο να γράψετε το πρώτο σας βιβλίο;
Πάντα ήξερα πως θα ρχόταν η ώρα που θα έγραφα βιβλία. Συνέβη όμως το 2006, σε μια στιγμή επαγγελματικής αβεβαιότητας, που είχα άπλετο χρόνο μέσα στη μέρα για να το κάνω, και που θες σαν από μηχανής θεός, μου χάρισαν ένα λάπτοπ. Βλέπετε, μέχρι τότε δεν είχα λάπτοπ, και νόμιζα πως το μόνο που μου έλειπε ήταν το μηχάνημα! Την ιστορία την ψιλοείχα... Αλλωστε καθημερινά κατακλύζουν το κεφάλι μου ιστορίες που ζητούν να γραφτούν. Οπότε, για το πρώτο βιβλίο όπως και για τα υπόλοιπα ήταν μόνο θέμα χρόνου!


Από την εποχή το
www.απόγνωση.gr,που ήταν κι το πρώτο σας βιβλίο,πόσο άλλαξαν τα πράγματα στο χώρο της κοινωνικής δικτύωσης και-κατ' επέκταση, των σχέσεων των δύο φύλων;
Νομίζω πως έγιναν πολύ χειρότερα. Το διαδίκτυο και η κοινωνική δικτύωση σκότωσαν τις ανθρώπινες και πολύ περισσότερο τις ερωτικές και σεξουαλικές σχέσεις. Συνέβαλαν επίσης καταλυτικά στη διάλυση των γάμων. Το γεγονός ότι πλέον μπορεί ο οποιοσδήποτε να ζήσει την ψευδαίσθηση μιας ερωτικής σχέσης μέσα από τον υπολογιστή του, πιστεύοντας ότι θα μπορούσε να ειναι και αληθινή εξουδετέρωσε κάθε ίχνος επιθυμίας να το ζήσει στ αλήθεια. Τον διευκόλυνε να λέει ψέματα στον εαυτό τους και τους άλλους.Επίσης, το γεγονός ότι μέσα εκεί απρόσωπα ξεπερνιούνται όλα τα ταμπού, τα κόμπλεξ και οι επιθυμίες, δε σημαίνει πως απαραίτητα οι άνθρωποι «θεραπεύτηκαν» και από αυτά στ αλήθεια.

Πόσο δύσκολο είναι να "κρατήσει" ένας γάμος στη σημερινή εποχή;
Σε ποια σημεία,κατά τη γνώμη σας, βαρύνεται το ανδρικό και σε ποια το γυναικείο φύλο;

Δύσκολα, πολύ δύσκολα πια και νομίζω πως αυτό περιγράφεται αναλυτικά στο βιβλίο.
Ο άνδρας πολύ γρήγορα παραιτείται από τις ευθύνες του, κυρίως τις συναισθηματικές απέναντι στη σύζυγό του, κι εκείνη πολύ άνετα με πρόσχημα τα παιδιά και τις «υποχρεώσεις», πτώμα από την κούραση και όλους τους ρόλους που καλείται να εκπληρώσει αδυνατεί να αντεπεξέλθει στις σεξουαλικές του ορέξεις.
Με το που θα συμβούν αυτά τα δύο, ο γάμος έχει τελειώσει. Αν θα κρατήσει, αυτό θα συμβεί μόνο και μόνο για τα κοινωνικά προσχήματα.


5)Γυναίκα,μητέρα και πρόσφατα,γιαγιά.Πώς συνδυάζονται τρεις διαφορετικοί και "κόντρα" ρόλοι από μια γυναίκα που είναι ακόμα στην τέταρτη δεκαετία της ζωής της;
Σας διορθώνω, διανύω την πέμπτη δεκαετία της ζωής μου, έχοντας συμπληρώσει ήδη τέσσερις. Ο μόνος τρόπος να συνδυαστούν είναι ένας. Να ειμαι ο εαυτός μου, πάντα και σε κάθε στιγμή. Δε σημαίνει ότι αυτός ο εαυτός θα αρέσει πάντα σε όλους. Ομως δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να μην καταρρεύσει κανείς.

Life-style και Ελλάδα του 2014:μύθος ή πραγματικότητα;
Ελληνική «ψώρα».... Παριστάνουμε αυτό που δεν ειμαστε. Μια πραγματικότητα στο μύθο του μυαλού μας.


Η ηρωίδα του βιβλίου,καθηγήτρια,μεσοαστή,παρουσιάζεται ως αλαφροίσκιωτη.
Πόσο "επιτρέπεται" σε μια γυναίκα, μεσούσης της Κρίσης,και δεν εννοώ μόνο την οικονομική,να μην είναι προσγειωμένη;
'Ισως να μην επιτρέπεται και πολύ πολυ.Ομως μην ξεχνάμε πως αυτή, είναι ηρωίδα μυθιστορήματος και σ ένα μυθιστόρημα όλα επιτρέπονται! Ακόμη και αυτά που δεν επιτρέπονται πάντα στη ζωή. Από εκεί και πέρα, αν δε ζεις και λίγο στον κόσμο σου, ως ηρωίδα του σύγχρονου κόσμου, της κρίσης και της πραγματικότητας, πώς μπορείς να επιβιώσεις? Αν επιμείνεις στην προσγείωση του σύγχρονου ρεαλισμού, μαλλον θα σε καταπιεί πολύ γρήγορα.

Ποιο ήταν το κυρίαρχο συναίσθημά σας για την ηρωίδα,όταν γράφατε το βιβλίο και ποιο όταν το τελειώνατε;
Σε όλη τη διάρκεια της συγγραφής του βιβλίου και στο τέλος, ένιωθα απέραντη συμπόνοια για την ηρωίδα. Ισως και κάποια θλίψη στο τέλος, επειδή τελικά ούτε αυτή βρήκε τη λύση στο αδιέξοδο που λέγεται ζωή, σχέσεις, γάμος


Ποια όρια,τελικά,πρέπει να έχει κανείς ξεπεράσει,για να του πούμε:Σιγά ρε φίλε;;
Πολλά! Πάρα πολλά. Αλλά αξίζει τον κόπο! Γιατί όταν δεν φοβάσαι την κρίση και άποψη των άλλων, ή τη μοναξιά σα γυναίκα, τότε μόνο μπορείς να επιβιώσεις στον ανδροκρατούμενο κόσμο της σύγχρονης Ελλάδας. Αλλά τότε είναι που είσαι πραγματικά ελεύθερη και δυνατή. Κι αυτό έχει τεράστια γοητεία, πιστέψτε με.

Για ποιο λόγο θα προτρέπατε τους αναγνώστες μας να διαβάσουν το βιβλίο;
Γιατί καταρχήν πιστεύω ότι όλοι θα ταυτιστούν με κάποιον ή κάποιαν από τους ήρωες του βιβλίου, κι έχει πολλούς. Κάποιες θα νιώσουν δικαιωμένες, επειδή η Θέκλα λέει και κάνει αυτά που θα θελε να πει και να κάνει η μέση ελληνίδα, αλλά δεν τόλμησε, ούτε της το επέτρεψαν. Αλλά πιστεύω επίσης πως όσοι το διαβάσουν τελικά, θα διασκεδάσουν. Κάποιοι ίσως και να ξανασκεφτούν λίγο πιο βαθιά το γάμο τους, τη σχέση τους... τη μετά το γάμο ζωή τους.


Ευχαριστώ θερμά.
Εύχομαι κάθε επιτυχία σε κάθε δραστηριότητά σας.


 
                                                                Έμυ Τζωάννου




"Η σύγχρονη Ελληνίδα,
εγκλωβίστηκε
σε έναν κυκεώνα κουλτούρας και χειραφέτησης."


Βαθύτατα λυρική,άριστη γνώστις της ελληνικής γλώσσας,
με διάχυτη την αγάπη της στο ελληνικό στοιχείο και το μπλε του Αιγαίου,η Έμυ Τζωάννου μιλά για την Ελλάδα,την Ποίηση,την Κρίση
αλλά και για τη σύγχρονη Ελληνίδα.


Τρεις ποιητικές συλλογές κι ένα μυθιστόρημα, με έντονο το ελληνικό στοιχείο. Τι είναι η Ελλάδα για εσάς, κυρία Τζωάννου, που ζήσατε τόσα χρόνια στο εξωτερικό;
Έχω μια ιδιαίτερη ευαισθησία για την πατρίδα μου, μια βαθιά και ακλόνητη Αγάπη και τόσα συναισθήματα …, που είναι αδύνατον να απεικονιστούν σε λίγες αράδες …
Κάθε φορά που αναφέρομαι στην Ελλάδα συγκινούμαι, με αποτέλεσμα να καταγράφονται οι παλμοί μιας εσώτερης συγκίνησης, που χαράζεται με τη σφραγίδα της γραφής μου στην ιεροτελεστία της έμπνευσης ... !!!
Οι εμπειρίες μου από την εικοσαετή παραμονή μου στο εξωτερικό είναι πλούσιες και μου δίδαξαν πολλά.
Έζησα 21 χρόνια στο Βέλγιο, όπου έκανα οικογένεια και απέκτησα δυο θαυμάσια παιδιά, μια κόρη και ένα γιό !
Αλλά, η έλλειψη της πατρίδας μου ήταν πάντοτε έντονη και η νοσταλγία της μόνιμος σύντροφος, γιατί η Ελλάδα είναι μια χώρα Ευλογημένη !
Η Ελλάδα των φιλοσόφων, των λογοτεχνών, των ποιητών, των ζωγράφων … η κοιτίδα του Πολιτισμού, η χώρα της Τέχνης …, η χώρα μου !
Την Αγαπώ για τόσα πολλά και διαφορετικά - ιδιαίτερα στοιχεία της …
Για την αυθεντικότητα, για την ιστορία, τα ήθη και τα έθιμά της, τα θρυλικά σύμβολά της, τους μύθους της, τις παραδόσεις, τα δαντελωτά νησιά, τα γραφικά σοκάκια της, το ανάγλυφο μπλε του Αιγαίου, τις αυλές με τα λουλούδια που μοσχοβολούν, τις παραλίες της, τα μυθικά ηλιοβασιλέματα σε όλες τους τις αποχρώσεις, τις γιορτές και τα πανηγύρια της, που στήνουν το χορό ανά πάσα στιγμή, ακόμα και στη μέση του δρόμου, για τα γραφικά ταβερνάκια, τις συναυλίες και τις παραστάσεις στα αρχαία θέατρα, για τα θερινά σινεμά, για τα τοπικά μεζεδάκια, το χωριάτικο ψωμί, για τους καλόκαρδους ντόπιους νησιώτες ή χωρικούς, για τις φυσικές της καλλονές, για το φιλότιμο και την λεβεντιά της …
Αυτή είναι η Ελλάδα μου ! Αυτή είναι η Ελλάδα μας !
Και … « Όσο και αν κινδυνεύουμε να πνιγούμε, η θάλασσα παραμένει γαλάζια » ( Οδυσσέας Ελύτης )
Γι’ αυτό … « Όπου και αν πάω …, η Ελλάδα με Πληγώνει ! »
( Γιώργος Σεφέρης ).
Αιγαίου Άρωμα

Αγναντεύοντας το Αιγαίο,
την πηγή της έμπνευσης ...,
σαν σε παραμύθι που αρχίζει να ξετυλίγεται,
πλέω στα γαλανά νερά του
με έναν αέρα ανανέωσης,
χτίζοντας όνειρα
στις αψεγάδιαστες εικόνες των δαντελωτών νησιών ,
καλλιεργώντας τη δυνατότητα
να ισορροπώ ανάμεσα στο όνειρο και στην πραγματικότητα,
με ανέμελη διάθεση.
 
Το μυθιστόρημά σας "Η Αγάπη μου Μεσόγειος" έχει πολλά στοιχεία αποφθεγματικού και ποιητικού λόγου.
Ποίηση ή αφηγηματικός λόγος, είναι τελικά το μέσο με τον οποίο εκφράζεστε καλύτερα;
H γραφή είναι ένα παιχνίδι ακροβασίας, μια αναμέτρηση με το όνειρο, ένα κυνήγι φωτοσκιάσεων … ιδεών, που καταλήγουν σε φωτισμένο όραμα. Και είναι ένα ταξίδι μοναχικό, συναρπαστικό και απρόβλεπτο.
Δεν ξέρεις από πριν που θα σε πάει … Είναι κάτι σαν περιπέτεια, παίρνεις έναν δρόμο, που δεν ξέρεις που οδηγεί …
Μέσα από τον γραπτό λόγο – ποιητικό ή πεζό – βλέπουμε τον κόσμο από ένα διαφορετικό πρίσμα – ασπρόμαυρο ή έγχρωμο – ανάλογα …, μεταλλάσσοντας – μετουσιώνοντας την Έμπνευση, το Όραμα, το Όνειρο σε … Λόγο !
Γράφω για να νοιώθω ζωντανή, αναζητώντας τη λύτρωση μέσα από τη μορφή του λόγου, είτε είναι ποιητικός είτε είναι αφηγηματικός. Με εκφράζουν και τα δύο είδη της τέχνης του λόγου και αυτό που διακρίνεται στη γραφή μου είναι μια έντονα λυρική διάθεση.
Η αισθητικοποίηση των λυρικών οραματισμών, η λειτουργία της συγκίνησης, που εκπέμπει, διαθλάται και διαχέεται καθώς αποτυπώνεται σε λέξεις, με Ευλάβεια είναι κάτι συναρπαστικό !
Έχω αναπτύξει μια σχέση αφοσίωσης με τον γραπτό λόγο, αφού διατηρεί μια … εκδοχή – μορφή αθανασίας !
Χρειάζομαι μια αφορμή, ένα ειδύλλιο, μια έξαρση καλοκαιρινής διάθεσης. Χαλαρώνω κι οραματίζομαι απροσδιόριστες συναντήσεις στο Αιγαίο, γιατί αυτό το πέλαγος δεν έχει οθόνες, είναι φτιαγμένο από πνεύμα και ορίζεται από τη διαύγεια. Έτσι, γλιστρώντας στ’ αναστημένα κύματά του, με συνεπαίρνει η φαντασία και διανθίζεται το όραμα της προσδοκίας μου…
Η θάλασσα, σαν μάγισσα πλανεύτρα σε ξεσηκώνει με το κύμα της, σε θεραπεύει με την ηρεμία και την απεραντοσύνη της και σε λυτρώνει, παραδίνοντας το κορμί και την ψυχή σου στο δροσερό άγγιγμά της και στη γαλανή αύρα της. 


 Η δημοσιογραφική σας ιδιότητα, αλλά και αυτή της μεταφράστριας, πόσο συμβάλλουν ή και βοηθούν την συγγραφική-ποιητική σας ενασχόληση; Βλέπετε με συγκατάβαση ή με θυμό όσους γράφουν νομίζοντας ότι είναι μόνο θέμα έμπνευσης; Σπούδασα Αγγλική Φιλολογία και Θεολογία και διετέλεσα δημοσιογράφος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλια επί σειρά ετών. Παράλληλα, ασχολήθηκα και με τη μετάφραση.
Οι σπουδές μου, μου άνοιξαν το δρόμο προς τη λογοτεχνία και την ποίηση, διευρύνοντας τόσο τις γνώσεις μου όσο και το ιδιαίτερο ενδιαφέρον μου για αυτές τις μορφές της τέχνης.
Ως φιλόλογος και λογοτέχνης διαθέτω μια επιδεξιότητα στον γραπτό λόγο και τον προτιμώ από τον προφορικό. Οι γνώσεις που αποκόμισα από τις σπουδές μου, σε συνδυασμό με την ευρυμάθεια που με χαρακτηρίζει, ήταν καθοριστικοί για την μετέπειτα πορεία μου.

Ο θυμός δεν είναι ίδιον του χαρακτήρα μου και συνηθίζω να είμαι ενθαρρυντική σε ανθρώπους που έχουν τη διάθεση να γράφουν, ακόμα και όταν η γραφή τους έχει πιο απλή μορφή. Θεωρώ ότι είναι αναφαίρετο δικαίωμά τους να γράφουν με τις δικές τους εκφραστικές ικανότητες, τολμώντας να απεικονίσουν τα γεννήματα του μυαλού τους.
 
Το μυθιστόρημά σας ,αποπνέει έντονο λυρισμό, διατηρώντας, ωστόσο μια αξιοθαύμαστη αξιοπρέπεια, χωρίς μελοδραματισμούς.
Πόσο εύκολο είναι να διατηρηθούν τα όρια αυτά στην αληθινή ζωή, όταν βιώνει κάποιος την προδοσία και την ματαίωση;
Η ζωή εμπεριέχει την τραγωδία μέσα της και κάποιες φορές μας εκπλήσσει δυσάρεστα. Είναι επώδυνο να ζεις, βιώνοντας δύσκολες καταστάσεις, αλλά συχνά είναι αναπόφευκτο. Και εκεί είναι που πρέπει να δώσεις το στοίχημα με τον εαυτό σου, για να παλέψεις με όλες τις ψυχικές σου δυνάμεις και να βγεις νικητής.
Οι δυσκολίες μας λιαίνουν και μέσα από τις πληγές ανασύρεται ο νέος εσωτερικός εαυτός, που έχει δημιουργηθεί από τα τραύματα.

Η αξιοπρέπεια είναι μια αρετή, ένας ευπρεπής τρόπος ζωής με ευγένεια και ήθος, χωρίς παράπονα και μεμψιμοιρίες και έτσι μπορεί να έχει κανείς αυτοεκτίμηση και παράλληλα να κερδίσει τον σεβασμό των άλλων.
Σχετικά με το μυθιστόρημά μου, θα ήθελα να τονίσω ότι σημασία έχει η αύρα που αυτό αποπνέει, σε συνδυασμό με τη γοητεία που ασκεί στους αναγνώστες.
Οι ζωές μας τροχιές, που είχαν συναντηθεί κάπου στο σύμπαν. Τώρα, είχα αποφασίσει να οδηγήσω τα βήματά μου στην απέναντι όχθη, προχωρώντας σ’ ένα νέο αύριο.
 
  Επιστρέφω στην ποίηση και στα υψηλής αισθητικής οπτικοποιημένα σας ποιήματα μέσω του youtube.
Βοηθά ή εγκλωβίζει, όμως, κάτι τέτοιο τον αναγνώστη;
Η Ποίηση είναι ένα είδος μαγείας, που μας μεταμορφώνει εσωτερικά !
Είναι μια από τις μορφές της συγκινησιακής χρήσης της γλώσσας.
Σκοπός της είναι να μας μεταδώσει τις ιδέες, τις εντυπώσεις και τα συναισθήματα του ποιητή, για να μας μεταφέρει την ψυχική του κατάσταση, αυτή που υποκίνησε και ενεργοποίησε την εμπνευστική ικανότητα του ποιητή, δίνοντας στους αναγνώστες την ποιητική εμπειρία, μεταφέροντάς τους “ στην κατάσταση της ποιητική χάρης “ ( en etat de grace poetique ).
Κάθε ποίημα οφείλει τον ποιητικό χαρακτήρα του στο ακτινοβόλημα, στην ενέργεια, τη φαντασία, την αισθαντικότητα, που έχει εκφράσει ο δημιουργός του.
Συνηθίζω να ντύνω κάποια από τα ποιήματά μου, με εικόνες και μελωδίες. Το βρίσκω ιδιαίτερα συναρπαστικό και από ό,τι μου λένε οι αναγνώστες, γοητεύονται από αυτό το “ πάντρεμα “ στίχων, ήχων και μουσικής.
Ρανίσματα ποιημάτων
Άς κυλάνε
αργά στο χρόνο
τα ρανίσματα
των ποιημάτων μου

κηλίδες αίματος
σημεία αναφοράς
γεωγραφικοί σταθμοί
της έναστρης ζωής μου
 
  Θα θέλατε να μας πείτε κάποια σημεία αναφοράς σας ή συγκεκριμένους ποιητές που εσείς θεωρείτε ότι επηρέασαν τη γραφή σας ; Στην Ελλάδα, την κοιτίδα του πολιτισμού και της τέχνης, υπάρχουν πάρα πολλοί χαρισματικοί δημιουργοί, που με έχουν γοητεύσει με το έργο τους.
Ποιητές που έχουν αφήσει βαθιά τα ίχνη τους, στη ζωή μας, με το έργο τους να αγγίζει, να συγκινεί, να διδάσκει.

Ο Οδυσσέας Ελύτης είχε πει ότι “ η ποίηση στηρίζεται στη μαγεία της γλώσσας, στη γοητεία του συνδυασμού των λέξεων, που φέρνουν τον σπινθήρα … “
Eίναι άξια λόγου η πίστη του Ελύτη, στην υφή της γλώσσας ως ήθους και ως αξίας πέρα από τη χρήση της ως οργάνου επικοινωνίας.
Οφείλω να ομολογήσω, ότι η τελετουργική μαγεία της ποίησης του Οδυσσέα Ελύτη με συγκινεί και με συναρπάζει ακατάπαυστα !
Η απαράμιλλη γοητεία της ποίησης
σε σονάτες λυρισμού
με επίκεντρο την αισθαντικότητα
σαγηνεύει τη σκέψη
ενεργοποιώντας τις ευαισθησίες !


Διαδίκτυο και ποίηση, όπου μπορεί να δημοσιεύει και να αυτο-χρήζεται ποιητής ο καθένας.
Πόσο κακή επιρροή είναι και πόσο εθιστικό είναι το να συνηθίζουμε κακής ποιότητας γραφή;
Αυτό μπορεί να είναι μια παγίδα, στην οποία μπορεί να πέσει κάποιος και απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή και οξύνοια του νου, για να μπορεί κανείς να διακρίνει την αυθεντική – ποιοτική γραφή, από την … απομίμηση ή την γραφή κακής ποιότητας.
 
Στην Ελλάδα της Κρίσης, βλέπετε τους νέους ανθρώπους να έλκονται ή να απομακρύνονται από τα βιβλία;
Πόσο ευθύνεται η οικογένεια και η εκπαίδευση γι αυτό;
Στα δύσκολα χρόνια που διανύουμε, πολλοί από τους συμπολίτες μας βρίσκονται σε δεινή θέση και αδυνατούν να “επενδύσουν” τα χρήματά τους σε βιβλία, όπως συνήθιζαν…
Η νέα γενιά, αντιμετωπίζει τρομακτικές δυσκολίες, που ήταν αδιανόητες πριν από λίγα μόνον χρόνια.
Το εκπαιδευτικό σύστημα έχει πληγεί και αυτό, όπως και τόσα άλλα.
Θέλω να ελπίζω ότι η χώρα μας θα παλέψει και θα νικήσει την κρίση, για να μπορέσουν οι νέοι να έχουν ένα μέλλον με αξιοπρέπεια !
9)Η λέξη αξιοπρέπεια μου έρχεται αυθόρμητα όταν θέλω να χαρακτηρίσω την ηρωίδα του βιβλίου σας. Ποια χαρακτηριστικά έχετε την αίσθηση ότι πρέπει διέπουν τη σημερινή γυναίκα, πόσο εύκολα εγκλωβίζεται η σημερινή Ελληνίδα στην εικόνα - πρότυπο που πλασάρουν τα μίντια ;
Ο καλλιτέχνης του λόγου έχει την ικανότητα να δίνει ζωή στις λέξεις και καθ’ επέκτασιν στους ήρωες των έργων του.
Τα θέματα που επιλέγει είναι αλληλένδετα με την οπτική γωνία από την οποία αντικρίζει τον κόσμο και από το πρίσμα από το οποίο βλέπει τα πράγματα και έτσι, διαμορφώνεται η καλλιτεχνική του ταυτότητα και το ύφος του έργου του !
Η ηρωίδα του βιβλίου μου είναι μια δυναμική γυναίκα που ερωτεύεται, τολμά, αγωνίζεται, αφοσιώνεται, κάνοντας υπερβάσεις που απαιτούν γενναιότητα, για να ζήσει έντονα έναν μεγάλο έρωτα !
Όταν διαπιστώνει ότι τα όνειρά της γκρεμίζονται, αποχωρεί αποφασιστικά, αλλάζοντας δραστικά πορεία πλεύσης και επιδεικνύοντας αξιοπρέπεια και γενναιότητα για άλλη μια φορά .
Θεωρώ ότι η εικόνα – πρότυπο που πλασάρουν τα media μπορεί να είναι άλλη μια παγίδα, για πολλές Ελληνίδες, που ακολουθούν ένα μοντέλο γυναίκας και εγκλωβίζονται, χάνοντας την δική τους προσωπικότητα.
Πολύ συχνά, αποποιούνται την ταυτότητά τους στην προσπάθειά τους να μιμηθούν το life-style και την εξωτερική εμφάνιση διασημοτήτων και αυτό οδηγεί σε μια υπαρξιακή σύγχυση, από την οποία προκύπτει η μεγαλύτερη ανασφάλεια του “ εγώ “ και λόγω των προαναφερθέντων, κλονίζεται η αυτογνωσία, κάτι που καθυστερεί την εκπλήρωση της προσωπικής ευτυχίας .

 
Δυο λόγια για την κακοποιημένη γυναίκα, όπως ενδεχομένως βιώσατε εμμέσως, μέσω της δημοσιογραφικής σας ιδιότητας.
Και, Τελικά ,η σύγχρονη Ελληνίδα είναι πιο ώριμη και πιο ανεξάρτητη από ό,τι στη δεκαετία του 70- 80;
Είναι όνειδος στην εποχή μας να σημειώνεται το φαινόμενο της κακοποίησης των γυναικών. Παρατηρείται ότι το παιχνίδι εξουσίας, παρόλη τη χειραφέτηση της γυναίκας είναι – δυστυχώς - ένα φαινόμενο που δεν έχει πάψει να υπάρχει.
Η Ελληνίδα του σήμερα είναι προφανώς πιο ανεξάρτητη και ελεύθερη συγκριτικά με την Ελληνίδα του 70 – 80, αλλά εκτιμώ, ότι μέσα από την απελευθέρωσή της, παγιδεύτηκε και ενώ απέκτησε περισσότερα δικαιώματα, απέκτησε και πιο πολλές υποχρεώσεις.
Μέσα στο σύγχρονο πλαίσιο του δυτικού φιλελευθερισμού, η σύγχρονη Ελληνίδα, θέλοντας να ακολουθήσει το νέο ρεύμα της μετα-μοντέρνας εποχής, μιμούμενη τα δυτικά πρότυπα γυναικών, εγκλωβίστηκε σε έναν κυκεώνα κουλτούρας και χειραφέτησης.
Εξ αιτίας όλων αυτών, έχασε κάποιες προτεραιότητές της – ίσως και κάποιες από τις αξίες της – και κάνοντας σπασμωδικές κινήσεις, φαίνεται ανώριμη.
Σας Ευχαριστώ πολύ για την εγκάρδια φιλοξενία σας!


 

 Βιογραφικό
Η Έμυ Τζωάννου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε από το Αμερικάνικο κολλέγιο ANATOLIA. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Α.Π.Θ. και συνέχισε τις μεταπτυχιακές της σπουδές (στις μεθόδους διδασκαλίας), στο International House College του Λονδίνου. Έζησε 21 χρόνια στο Βέλγιο, όπου δημιούργησε την οικογένειά της. Έχει μία κόρη και έναν γιο.
Διετέλεσε δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Ευρωπαρατηρητής», που κυκλοφορεί στο Βέλγιο, την Ολλανδία και το Λουξεμβούργο, ως υπεύθυνη για τα θέματα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της Commission.
Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στο Γραφείο Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων του Υπουργού Μακεδονίας - Θράκης και διετέλεσε σύμβουλος του υπουργού για τα πολιτιστικά θέματα.

Υπήρξε στέλεχος του Διεθνούς Κέντρου Unesco και σήμερα δραστηριοποιείται στο χώρο της μετάφρασης του Λόγου και της Τέχνης.
Βραβεύτηκε στο 1ο Φεστιβάλ Ποίησης Θεσ/νίκης, τον Οκτώβριο του 2005, με το βραβείο των « Νέων Ποιητών ». Επίσης, έχει βραβευθεί από τη Μουσική Εταιρεία Βορείου Ελλάδος, με το «Ειδικό Βραβείο Ποίησης».
Οι ποιητικές της συλλογές με τίτλο «Της ψυχής μου οι θάλασσες» και «Ανιχνεύοντας Ερωτικές Περιπλανήσεις», «Aγάπης Άρωμα» των εκδόσεων «Αμφικτυονία Ελληνισμού», παρουσιάστηκαν στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Πνευματικού Μαϊου Θεσσαλονίκης, υπό την αιγίδα του Δήμου Θεσσαλονίκης και των υπουργείων Πολιτισμού και Μακεδονίας - Θράκης.

Από τις εκδόσεις ΑΛΔΕ, κυκλοφορεί το μυθιστόρημά της,"Η αγάπη μου Μεσόγειος"




15 Μαΐου 2014

 
Γιώργος Χ. Θεοχάρης
 
 
 
 

   "Όταν ακούμε τη σιωπή του διπλανού,
οφείλουμε να δείξουμε μία διέξοδο,
     εκείνη που ορίζει η πένα"
 


 Την 40 ετή ποιητική πορεία του συγκεντρώνει στο βιβλίο "Πιστοποιητικά θνητότητας", (εκδ.Βιβλιοπωλείο Σύγχρονη έκφραση),
ο γνωστός ποιητής και διευθυντής έκδοσης του βραβευμένου λογοτεχνικού περιοδικού "Εμβόλιμον"και του επίσης βραβευμένου με το Κρατικό Βραβείο 2011 στην κατηγορία Χρονικό – Μαρτυρία βιβλίου "Δίστομο - 10 Ιουνίου 1944 το ολοκαύτωμα".

 Με χαρά σας καλωσορίζω στις Διαδρομές της εφημ. Θεσσαλία, κύριε Θεοχάρη. "Πιστοποιητικά θνητότητας" ο τίτλος της συγκεντρωτικής έκδοσης του έργου σας. 40 ετών διαδρομή στην ποίηση και στη λογοτεχνία, πιο πολύ ως πιστοποιητικό αθανασίας θα μπορούσε να εκληφθεί.
Η επιλογή του τίτλου της συγκεντρωτικής έκδοσης των ποιημάτων μου είναι αποτέλεσμα της πεποίθησής μου ότι στη διάρκεια παρουσίας του όντος μέσα στα ασφυκτικά όρια της ανθρώπινης περατότητας εκείνο που του δημιουργεί ελάχιστες προϋποθέσεις αθανασίας, όπως σοφά λέτε, είναι ό,τι πνευματικό κατορθώνει να δημιουργήσει και ό,τι μπορεί ψυχικά να χαρίσει σε άλλους ανθρώπους· συνελόντι ειπείν στιγμές αθανασίας χαρίζουν μονάχα η Τέχνη και ο έρωτας. Όντως στη συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων μου εγκιβωτίζεται η δημιουργική πορεία 40 ετών και συμπεριλαμβάνονται επίσης 12 επιλεγμένα ποιήματα, γραμμένα και αναγνωσμένα δημόσια στην περίοδο της Απριλιανής δικτατορίας, ως ένδειξη των απαρχών της ποιητικής μου δημιουργίας. Σαράντα χρόνια γεωργώντας το κηπάριο της ποίησης στο απέραντο λιβάδι της γλώσσας, φυτεύοντας ό,τι θησαυρίστηκε μέσα στην παιδική μου ψυχή κι ό,τι το ενήλικο βλέμμα μου μπόρεσε να διακρίνει και να αποκωδικοποιήσει με όρους Τέχνης μέσα από το φασματοσκόπιο της προσωρινότητάς μας. Ποιήματα / ενέχυρα ύπαρξης στο ενεχυροδανειστήριο του Χρόνου. Ποιήματα / πιστοποιητικά της θνητότητάς μας. Γιατί τι άλλο είναι η Ποίηση από τη μορφο-ποίηση της ανθρώπινης θλίψης για την προϊούσα φθορά που επιφέρει ο χρόνος; Ποίηση είναι ο απελπισμένος λόγος που αρθρώνει ο πονεμένος, ανοχύρωτος άνθρωπος, επιχειρώντας ν’ αναμετρηθεί με το τελεσίδικο του θανάτου, πιστεύοντας ότι, δια του Λόγου, θα το ακυρώσει. Είναι μια άλλη γλώσσα που προκύπτει από την καταστροφή των κωδίκων της γλώσσας που ξέρουμε. Μ’ αυτό το εκ καταστροφής νέο υλικό προσπαθούμε να δημιουργήσουμε μιαν πρόσκαιρη αιωνιότητα μνήμης, γράφοντας «μέσα στο ά-τοπο της γραφής», για να θυμηθώ τον ποιητή Βύρωνα Λεοντάρη. Η Ποίηση εντέλει είναι μελαγχολία σε φθόγγους.

Πόσο σπουδαίο είναι για έναν δημιουργό να κρατά στα χέρια του ένα τέτοιο βιβλίο;
Είναι πολύ σημαντικό να αξιώνεται κανένας να ισχυριστεί ότι εκόμισε εις την Τέχνη και να βλέπει τα ψυχικά του αναβλήματα συγκεντρωμένα σε έναν τόμο. Είναι παράλληλα πικρό από την άποψη ότι κάθε τέτοια έκδοση αποτελεί έναν οδοδείκτη στον οποίο αποτυπώνεται η διαρκής ελαχιστοποίηση της απόστασης από το αναπότρεπτο τέλος της ανεπανάληπτης περιπέτειας της ζωής.
Το βιβλίο σας Δίστομο - 10 Ιουνίου 1944 το ολοκαύτωμα, εκδ. Βιβλιοπωλείο "Σύγχρονη Έκφραση", Λιβαδειά 2010,τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο 2011 στην κατηγορία Χρονικό – Μαρτυρία.
Πόσο επίπονη ήταν για εσάς η συγγραφή ενός καθαρά ιστορικού βιβλίου (με άμεση εξάρτηση από
μαρτυρίες ανθρώπων);
Το βιβλίο για τη Σφαγή στο Δίστομο είναι αποτέλεσμα εικοσάχρονης εξαντλητικής έρευνας σε αρχεία, σώματα εφημερίδων καθώς και σε προσωπική επαφή με επιζώντες. Η Σφαγή στο Δίστομο διαφέρει με ό,τι συνέβη, σαν αποτέλεσμα της ναζιστικής θηριωδίας, σε άλλους μαρτυρικούς τόπους της πατρίδας μας ως προς τη μορφή της βαρβαρότητας. Εδώ οι υπάνθρωποι προχώρησαν ως και σε λογχισμούς εμβρύων μέσα στις κοιλιές εγκύων γυναικών, έγδαραν πόδια νηπίων, βίασαν νεκρές κοπέλες… Το βιβλίο δεν επαναφέρει απλά στην εκδοτική επικαιρότητα το γεγονός της Σφαγής, αλλά το διερευνά κατά τρόπο που δεν έγινε ως σήμερα, ως ιστορικό γεγονός αλλά και ως διαχρονική συλλογική εμπειρία, ως δημόσια ιστορία. Με την έννοια αυτή, το βιβλίο ανασυνθέτει το γεγονός με το συνήθη τρόπο της αναδίφησης των πηγών αλλά, επιπλέον, και ως μνήμη, ως ιστορική παράδοση, όπως αυτή μεταφέρθηκε από γενιά σε γενιά, και επικαθορίστηκε από την ίδια την ιστορική πορεία της χώρας. Αναδεικνύει, δηλαδή, το γεγονός ως στοιχείο λειτουργίας μιας ολόκληρης κοινωνίας, που υφίσταται μια σύγκρουση μνήμης και λήθης, με δεσπόζουσες τις ιδεολογικές λαθροχειρίες, που παρήχθησαν στη μετεμφυλιακή περίοδο και δυστυχώς επιβιώνουν και σήμερα. Ταυτόχρονα στο βιβλίο μεταφέρει τη συγκινησιακή φόρτιση των επιζώντων και η σφοδρότητα της εμπειρίας τους τόσο άμεσα, χάρη στις αυτοβιογραφικές καταγραφές και τα φωτογραφικά ντοκουμέντα, όσο και διαμεσολαβημένα μέσα από τις λογοτεχνικές και εικαστικές προσεγγίσεις καθώς και τα επετειακά αφιερώματα.
Αναδεικνύει, τέλος, τη διαχρονική πρόσληψη των γεγονότων από τη μεταπολεμική Ελλάδα ενώ υπηρετεί τον σύγχρονο και εν εξελίξει αγώνα των κατοίκων του Διστόμου για τον διεθνή καταλογισμό των ευθυνών και τη διαφύλαξη της ιστορικής μνήμης.
Η συγγραφή του βιβλίου ναι ήταν επίπονη αναφορικά με την ανάδυση των τραυματικών στιγμών στη μνήμη των επιζώντων, κατά τη διάρκεια των συνεντεύξεων με τα τραγικά πρόσωπα του δράματος. Κατά τα λοιπά ήταν μια ανεξόφλητη οφειλή απέναντι στους νεκρούς του Διστόμου και για τον πρόσθετο λόγο ότι φοίτησα στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο Διστόμου. Κτήριο του Σχολείου μου ήταν εκείνο στον τοίχο του οποίου εκτελέστηκαν οι 12 πρώτοι όμηροι της 10ης Ιουνίου 1944. Στα διαλείμματα έψαυα τις τρύπες που άφησαν οι σφαίρες των μυδραλίων. Συμμαθητές μου υπήρξαν τα παιδιά όσων επέζησαν. Τα ορφανά και τα πεντάρφανα, οι χήρες των δολοφονημένων και οι τραυματίες, σωματικά και ψυχικά, ήταν οι άνθρωποι που καλημέριζα πηγαίνοντας για μάθημα.


Διευθύνετε εδώ κα 25 χρόνια το περιοδικό Εμβόλιμον, το οποίο επίσης βραβεύτηκε πρόσφατα, με Κρατικό βραβείο για τη συμβολή του στη νεοελληνική λογοτεχνία. Πείτε μας γι αυτό.
Τον Χειμώνα του 1988 επιχειρήσαμε, μια μικρή παρέα εργαζομένων στην βιομηχανία παραγωγής αλουμινίου και κάτοικοι των Άσπρων Σπιτιών της Παραλίας Διστόμου, που κάτι γράφαμε παράλληλα με τη βιοποριστική μας ενασχόληση, να παρεμβάλουμε και την δική μας ελάχιστη παρουσία στον συνωστισμό του έντυπου λόγου. Ονομάσαμε το περιοδικό Εμβόλιμον ακριβώς για να σηματοδοτήσουμε την πρόθεσή μας να διεμβολίσουμε πνευματικά την αγκίστρωση της μικρής μας κοινότητας στους παγετώνες της βιομηχανικής της καθημερινότητας.
 
Στη μακρά πορεία σας ως διευθυντής του Εμβόλιμον, έχετε διαβάσει άπειρα ποιήματα και διηγήματα. Πόσα από αυτά ήταν άξια να δοθούν στο αναγνωστικό κοινό;
Μεγάλος αριθμός των κειμένων που φτάνουν στο ταχυδρομικό κουτί του περιοδικού άξιζε και πήρε τη θέση του για δημοσίευση. Άλλα κείμενα ζητήθηκε από τους δημιουργούς να τα ξαναδούν και να τα κάνουν δημοσιεύσιμα με minimum όρους λογοτεχνικότητας κι άλλα, πολλά είναι αλήθεια, απορρίφθηκαν γιατί δεν ήταν τίποτα περισσότερο από αδύναμες απόπειρες έκφρασης. Πιστεύω πάντως ακράδαντα ότι τα λογοτεχνικά περιοδικά πρέπει να δίνουν χώρο στις μνήμες και τα συναισθήματα των ανθρώπων που στριμώχτηκαν σε άφωτους, μυστικούς χώρους, που καταχωνιάστηκαν σε κλειδωμένα συρτάρια αυτοεγκλεισμού από έλλειψη αυτοπεποίθησης. Πιστεύω πως όταν ακούμε τη σιωπή του διπλανού μας να χλιμιντρίζει και να σκάβει με τις οπλές την περίφραξη της ατολμίας, οφείλουμε να του δείξουμε μία διέξοδο, εκείνη που χαράσσει η πέννα, ώστε να βγει, ν’ ανασάνει στην άπλα της έκφρασης. Αυτή ήταν και η ιερότερη αποστολή των περιοδικών λογοτεχνίας, ανέκαθεν.
Πόσο δύσκολο είναι να αποτρέψεις κάποιον από τη συγγραφή, αλλά και πόσο κακό μπορεί να κάνει σε έναν νέο άνθρωπο η επιείκεια;
Ο άνθρωπος δεν αποτρέπεται από το να εκφράζεται με τον γραπτό λόγο –καλύτερα θα έλεγα ότι ποτέ δεν θα πάψει να εκφράζεται με φθόγγους και να οπτικοποιεί τον εσωτερικό του βρασμό. Δείτε πώς κάποιοι νέοι χαράσσουν τις καρδούλες του έρωτά τους στους κορμούς των δέντρων. Επισκευθείτε ένα πάρκο να δείτε στα παγκάκια πώς αποτυπώνουν με το μαρκαδοράκι τα συναισθήματά τους οι έφηβοι. Δείτε πώς άλλοι παλεύουν άτεχνα ξυλόγλυπτα καθώς στέκονται στη σκιά ενός δέντρου βοσκώντας ένα κοπάδι πρόβατα. Δείτε πώς αποτυπώνουν οι ερωτευμένοι στις επιστολές τους τον συγκλονισμό της καρδιάς τους, πώς γράφουν ημερολόγια τα κορίτσια. Δείτε ακόμη τα πρόχειρα αλλά σπαρακτικά στιχάκια που ζητούν οι χαροκαμένοι να χαράξει ο μαρμαράς στα ταφικά μνημεία των προσφιλών τους απόντων. Με τίποτε δεν αποτρέπεται ο άνθρωπος να ανακουφιστεί γράφοντας από την εσωτερική πίεση που ασκούν τα συναισθήματα. Από την άλλη, ναι, το να είναι κανείς επιεικής απέναντι σ’ ένα άτεχνο γραπτό, το να κολακεύει ένα άνθρωπο που δεν έχει το χάρισμα, είναι ό,τι χειρότερο, γιατί μοιάζει σα να περιπαίζεται όχι μόνον ο συγκεκριμένος άνθρωπος αλλά η ίδια η λογοτεχνία, η ίδια η γραφή. Κι αυτό είναι αν μη τι άλλο ανίερο. Κατά πόσο ισχύει ότι στην Ελλάδα όλοι νομίζουν πως έχουν το ταλέντο της συγγραφής;

Ισχύει σε μεγάλη κλίμακα και είναι αποτέλεσμα ποικίλων παραγόντων. Το κακό ξεκινά από την έλλειψη επάρκειας λογοτεχνικής μελέτης των λειτουργών της Παιδείας μας. Ο ελλειμματικός παιδαγωγός θα χτυπήσει ενθαρρυντικά την πλάτη στον μαθητή που το γραπτό του δεν υπερβαίνει σε λογοτεχνικότητα τα στιχάκια των φύλλων του ημερολογίου και θα επαινέσει μιαν άτεχνη έκθεση ιδεών ως σοβαρό δοκίμιο, επειδή τόση είναι η δυνατότητα κρίσης του, οδηγώντας έτσι τον μαθητή κατευθείαν στον τοίχο της κακής γραφής με την επιτάχυνση της ακατάσχετης έπαρσης. Επιπλέον ευθύνη έχει και το εκδοτικό εμπορικό κατεστημένο, μέρος του οποίου τυπώνει άκριτα ό,τι του κατατεθεί αρκεί να καταβάλλει ο συγγραφέας το αλμυρό τίμημα του κόστους της έκδοσης. Τέλος συμβάλλει στου κακού το δρόμο η παγίωση της εντύπωσης ότι στην εποχή του life style μπορεί κανείς να είναι ό,τι δηλώσει, για να θυμηθώ την εμβληματική ρήση του Γιάννη Τσαρούχη.
Επανέρχομαι στο βιβλίο σας. Πόσα βιβλία σας συμπεριλαμβάνονται και με πόσο διαφορετική ματιά βλέπετε, στην ωριμότητά σας, τα πρώτα σας ποιήματα; Στη συγκεντρωτική έκδοση περιλαμβάνονται τέσσερις συλλογές μου καθώς και η επιλογή κάποιων νεανικών ποιημάτων μου, όπως προείπα. Τα πρωτόλειά μας παρά τις επιρροές και τα δάνεια που είναι ευδιάκριτα, αποτελούν τον κόκορα των θεμελίων (για να μνημονεύσω την αλησμόνητη φίλη μου ποιήτρια Μπίλλυ Βέμη και τον τίτλο μιας ποιητικής της συλλογής)του ποιητικού μας οικοδομήματος. Εκεί, στην πρώτη αυτή εφηβική μας αφύπνιση βρίσκεται η αφετηρία, ο βατήρας, από τον οποίο επιχειρήσαμε να εκτοξευτούμε στα κουλουάρ της ποίησης. Αδιάφορα από το σε ποια θέση τερματίζουμε εκείνα τα πρώτα μας βήματα αποτελούν την προθέρμανση για όλη τη μετέπειτα πορεία μας. Δεν μπορώ συνεπώς παρά να αγαπώ τα πρώτα μου γραπτά όσο κριτικά κι αν τα βλέπω –και τα βλέπω.
Με αγγίζουν ιδιαίτερα οι αναφορές στον πατέρα σας και βλέπω ότι διατηρείτε το αρχικό γράμμα του ονόματός του. Πόσο σημαντικός ήταν ο ρόλος του για την πορεία σας; Πράγματι η ποίησή μου είναι κατάστικτη από αναφορές στον πατέρα μου, όσο μάλιστα βλέπω τα ποιήματα που έγραψα μετά τον θάνατό του, το 2004, τόσο περισσότερο βεβαιώνομαι ότι τείνει να κυριαρχήσει στη γραφή μου. Θα σας σοκάρει ίσως αλλά η αλήθεια είναι πως η ποίηση μού προσέφερε έναν τρόπο να
«βρω» τον πατέρα μου, να έρθω κοντά του. Επρόκειτο για άνθρωπο έντιμο αλλά σκληρό, κονφορμιστή και ευέξαπτο, ο οποίος παρείχε κάθε υλικό μέσον στην οικογένειά του αλλά δεν συγχωρούσε τις εγγενείς των ανθρώπων (και των μελών της οικογενείας του) αδυναμίες. Έτσι λοιπόν, με έναν μεταφυσικό τρόπο, προφανώς υπήρξε σημαντικός ο ρόλος του στην λογοτεχνική μου πορεία. Την αγκαλιά που εκείνος ποτέ σχεδόν δεν μου άνοιξε την άνοιξα εγώ μέσω της ποίησης για να παρηγορήσω ένα άνθρωπο πονεμένο και να παρηγορηθώ κι εγώ.

 Πόσο δύσκολο είναι για τους λογοτέχνες της επαρχίας να καθιερωθούν; Η δική σας πορεία, αναγνώριση και καταξίωση στο χώρο της ποίησης και της λογοτεχνίας πόσο δύσκολη ήταν;
Η επαρχία έχει το μειονέκτημα της απόστασης από το κέντρο όπου επισυμβαίνουν τα δρώμενα κατά τεκμήριο, έχει και το πλεονέκτημα του ότι μένοντας μακριά από το κέντρο αποφεύγεις την ένταξη σε φατρίες και λογοτεχνικές κλίκες, παραμένεις με έναν τρόπο αυθεντικός. Και βέβαια τι θα πει καθιέρωση; Πιστεύω ότι γράφουμε για την ψυχή μας, αυτή είναι η υπέρτατη καθιέρωση. Η ευλογία της Τέχνης στην ψυχή του ανυπεράσπιστου όντος. Η δική μου πορεία δεν ήταν ανθόσπαρτη, οφείλω όμως στους εκδότες και διευθυντές των λογοτεχνικών περιοδικών ευγνωμοσύνη γιατί φιλοξένησαν τα πρώτα μου ποιήματα και μου άνοιξαν διαύλους επικοινωνίας με το συνάφι. Οφειλή που αφορά και στα περιοδικά του Βόλου Ρόπτρο και Έλευσις, στις αρχές της δεκαετίας του 1990 καθώς και στην Γραφή της Λάρισας την ίδια περίοδο, όπου φιλοξενήθηκαν ποιήματά μου.
Σας ευχαριστώ πολύ, σας εύχομαι Καλό Πάσχα και καλή συνέχεια σε όλες τις δραστηριότητές σας.
Εγώ σας ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου δίνετε καθώς και για την ευγένεια των τρόπων σας. Εύχομαι κι εγώ κάθε καλό στους αναγνώστες σας και σ’ εσάς προσωπικά και να ξέρετε ότι παρακολουθώ με ικανοποίηση τη συγγραφική σας παρουσία και δημιουργικότητα στον χώρο της παιδικής λογοτεχνίας. Οι σελίδες του περιοδικού Εμβόλιμον είναι ανοιχτές στη γραφή σας καθώς και σε κάθε δημιουργό της Μαγνησίας. Καλό Πάσχα!



 
 
 
 
 








 

 Ο Γιώργος Χ. Θεοχάρης γεννήθηκε το 1951 στη Δεσφίνα της Φωκίδας. Είναι ποιητής. Διευθύνει το λογοτεχνικό περιοδικό "Εμβόλιμον" και μετέχει στη σύνταξη της εφημερίδας "Book Press". Ποιήματά του δημοσιεύτηκαν σε λογοτεχνικά περιοδικά και μεταφράστηκαν στα γαλλικά, αγγλικά και ισπανικά. Δημοσιεύει επίσης δοκιμιακά σημειώματα και κείμενα λογοτεχνικής κριτικής. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.
 
 


 
 
 
Κατερίνα Σχινά
 
 
 
 
 
"Ποτέ δεν είσαι ασφαλής όταν καταπιάνεσαι με τη γλώσσα,
είτε ως μεταφραστής είτε ως συγγραφέας"
 
 
 Μια συνομιλία με τη γνωστή μεταφράστρια και δημοσιογράφο στις ''Διαδρομές" για το βιβλίο της ,
"Καλή και ανάποδη",που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Κίχλη,
αλλά και για το χώρο της μετάφρασης,την αναβίωση του Τρίτου προγράμματος,
τις εκπομπές λόγου,τη σημερινή δημόσια
και ιδιωτική τηλεόραση,και το μύθο των ευπώλητων βιβλίων.
 
 
 Με ιδιαίτερη χαρά σας καλωσορίζω στις "Διαδρομές" και στην εφημερίδα Θεσσαλία ,κυρίαΣχινά.
"Καλή και ανάποδη", λοιπόν,ο τίτλος του βιβλίου σας, με υπότιτλο "ο πολιτισμός του πλεκτού."
Και ταυτόχρονα η αποκάλυψη-έκπληξη για τους περισσότερους από εμάς,ότι μπορεί μια διανοούμενη να είναι και χειροτέχνις παράλληλα!
 
Σας ευχαριστώ πολύ κυρία Μαλισσόβα για την πρόσκληση να μιλήσω σε μια ιστορική εφημερίδα που εκτιμώ ιδιαίτερα.
Δεν θα έλεγα ότι είμαι “διανοούμενη” - είναι πολύ φορτισμένη η λέξη. Αν μου ζητούσατε να ορίσω τον εαυτό μου, θα έλεγα ότι, πάνω απ' όλα, είμαι αναγνώστρια. Eίχα, βέβαια, την τύχη να κάνω επάγγελμα αυτό που από παιδί αγαπούσα – να διαβάζω και να γράφω. Όσο για το χειροτέχνις, αυτόν τον χαρακτηρισμό τον αναδέχομαι με χαρά: το χέρι συμπληρώνει το μυαλό, άλλοτε το αποφορτίζει και άλλοτε το κατευθύνει στην ουσία των πραγμάτων. Η δουλειά του χεριού ανοίγει τον δρόμο στο μυαλό για να σκεφτεί.
 
 Σας γνωρίζουμε κυρίως μέσα από το μεταφραστικό σας έργο ,αλλά και τη δημοσιογραφία, καταξιωμένη και στις δύο ιδιότητές σας. Πώς αποφασίσατε να γράψετε ένα βιβλίο;
 
Θέλησα να δικαιώσω μια αγαπημένη και παρεξηγημένη δραστηριότητα σε μια εποχή που το πλέξιμο υποχωρούσε μπροστά στην επέλαση του life style, να φανερώσω τις κρυφές συγγένειες που την συνδέουν με τη γραφή, τα εικαστικά, τη μουσική, ακόμη και με τα μαθηματικά. Την εποχή που άρχισα να επεξεργάζομαι την ιδέα, έβλεπα όσα έγραφα σαν ένα είδος επικήδειου σε κάτι που χανόταν. Αργότερα, με έκπληξη διαπίστωσα ότι το πλέξιμο επανερχόταν δυναμικά και μάλιστα με πολιτικό, ακτιβιστικό πρόσημο, ακόμα και με φεμινιστικές συνδηλώσεις, οι οποίες παλιότερα, την εποχή του μαχητικού φεμινισμού,ήταν αδιανόητες. Είχα, λοιπόν, το θέμα, είχα όρεξη για έρευνα, είχα και την εμμονή με τη γραφή. Το βιβλίο ήρθε σαν φυσικό επακόλουθο.
 
 Αν παραλληλίσουμε τη μεταφραστική με τη δουλειά του σκηνοθέτη και τη συγγραφική δουλειά με αυτή του πρωταγωνιστή,πόση ασφάλεια δίνει η πρώτη ιδιότητα -ή μήπως συμβαίνει το αντίθετο;
 
Ποτέ δεν είσαι ασφαλής όταν καταπιάνεσαι με τη γλώσσα, είτε ως μεταφραστής είτε ως συγγραφέας.
 
 Πόσο ψυχοθεραπευτική επίδραση έχουν οι βελόνες όταν ξιφομαχούν μεταξύ τους και πόσο η πλεκτική είναι γυναικεία υπόθεση;
Ποτέ δεν είδα το πλέξιμο ως μέσο ψυχοθεραπείας, αλλά σαν μια στιγμή δημιουργίας που ξεγλιστράει από τους μηχανισμούς της εργασίας για να ανακατακτήσει τον χώρο όπου οι επιθυμίες είναι ταυτόσημες με τη ζωή. Το είδα σαν μέσο προσωπικής έκφρασης και ταυτόχρονα σαν μια δραστηριότητα εναλλακτική, που αντιστρατεύεται την δικτατορία της μόδας. Όταν άρχισα να πλέκω, το πρώτο φοιτητικό μου καλοκαίρι, ενθουσιαζόμουν όταν συνδύαζα κατά βούληση χρώματα και υφές νημάτων, όταν δοκίμαζα τις δεξιότητές μου στα πιο εξωφρενικά σχέδια. Φορούσα αυτό που ήθελα, σε ένα και μοναδικό αντίτυπο, ήμουν ολόκληρη, μέσα-έξω, εγώ. Όσο για το αν η πλεκτική είναι γυναικεία υπόθεση, σαφώς και όχι. Οι άνδρες ξεκίνησαν πρώτοι να πλέκουν και συνέχισαν να πλέκουν μέσα στους αιώνες – από τους γιαπωνέζους σαμουράι ώς τους Ιρλανδούς πλέκτες και από τους ψαράδες της Μεσογείου ώς τον ποιητή Νίκο Καββαδία στη βάρδια του.
 
 Διαβάζοντας το βιβλίο διέκρινα ότι,ενώ οι ιστορίες που αφηγείστε είναι απόλυτα προσωπικές,ωστόσο είχα την αίσθηση ότι κρατάτε τον αναγνώστη σε απόσταση από τα πολύ βαθύτερα συναισθήματά σας,με εξαίρεση,ίσως,την αναφορά στη μητέρα σας.
Κρατάτε αποστάσεις και διατηρείτε όρια για δική σας ασφάλεια ή για να μην "εκβιάσετε" τα συναισθήματα των αναγνωστών;
Πόσο συμφωνείτε με τα αυτοβιογραφικά αναγνώσματα με έντονη συναισθηματική φόρτιση;
 
Το βιβλίο μου μόνο έμμεσα είναι αυτοβιογραφικό. Θέλω να πω ότι γράφοντας για κάτι που αγαπώ, έγραφα βέβαια για μένα, αλλά κυρίως για όσους ίσως αναγνώριζαν κάτι από τους ίδιους στις λέξεις μου. Γίνομαι πιο προσωπική στις ιστορίες που διανθίζουν το δοκίμιο, νομίζω μάλιστα ότι τα συναισθήματά μου απέναντι στους ανθρώπους που συνδέθηκαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με τις πλεκτικές μου απόπειρες διαγράφονται ανάγλυφα· ωστόσο προτιμώ τον υπαινιγμό από την αμετροεπή συναισθηματολογία και φοβάμαι τον ναρκισσισμό της υπερέκθεσης· επιπλέον, νομίζω ότι όταν το ιδιωτικό βίωμα αποτυπώνεται ωμό και αμετουσίωτο, το κείμενο γίνεται εσωστρεφές, αυτοαναφορικό και παύει να απευθύνεται στους άλλους.
 
 Έχετε μεταφράσει πολλά βιβλία,με πιο πρόσφατα του Έντγκαρ Άλαν Πόε καθώς και τα "Γράμματα στη Νόρα" του Τζέημς Τζόυς .Πιστεύετε ότι είναι αναγκαίο να εκτίθενται στο κοινό τόσο προσωπικά στοιχεία ακόμα κι αν ανήκουν σε έναν συγγραφέα του βεληνεκούς του Τζέημς Τζόυς; Τι προσθέτει ή τι αφαιρεί στο μύθο του;
 
Δεν νομίζω ότι προσθέτει ή αφαιρεί τίποτα από τον “μύθο”, όπως λέτε, του Τζόυς. Απλώς μας βοηθάει να διεισδύσουμε βαθύτερα το έργο του, μια και, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, η σχέση του συγγραφέα με τη Νόρα σφράγισε την πεζογραφία και την ποίησή του. Η αντίληψη του Τζόυς για την θηλυκή εκδοχή του κόσμου οφείλει πολλά στην άγρυπνη παρακολούθηση των αντιδράσεων της Νόρας απέναντι στο σεξουαλικό πάθος, το συναισθηματικό δέσιμο, την καθημερινή φθορά της επιθυμίας. Οι επιστολές του είναι ένα συγκινητικό χρονικό του έρωτά τους, γεμάτο αγωνία για επικοινωνία και πόθο για σωματική και ψυχική ταύτιση. Θα συμβούλευα να μην θυσιάσουμε στον πουριτανισμό κομμάτια που σε πρώτη ανάγνωση φαντάζουν άσεμνα, αλλά δεν φανερώνουν παρά την απόλυτη, εκστατική ελευθερία, στην οποία μπορεί να φτάσει κανείς με όχημα το ερωτικό σώμα.
 
 Το βιβλίο σας διαβάζεται "απνευστί",κάτι που σας κατέθεσα αμέσως μόλις τελείωσα την ανάγνωσή του,αλλά και που με χαρά είδα να αναφέρεται και σε κριτικές που έχουν γραφτεί γι αυτό .Κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης,επίσης,υπογράμμιζα και σημείωνα πολλά σημεία που μου τράβηξαν την προσοχή ή που με άγγιξαν προσωπικά.
Πόσο σημαντικό είναι αυτό για έναν συγγραφέα;
Είναι το ωραιότερο αντίδωρο στο οποίο θα μπορούσε να προσδοκά ο συγγραφέας.
 
 Η αναβίωση του Τρίτου Προγράμματος,ανάσα πολιτισμού και ακουσμάτων για εμάς,και η δική σας συμμετοχή. Πείτε μας δυο λόγια για αυτό.
 
Το Τρίτο πρόγραμμα ξανάρχισε να εκπέμπει μετά από απαίτηση των πιστών ακροατών του, και παρά τα πολλά νομικοτεχνικά προβλήματα που προκάλεσε το αυταρχικό κλείσιμο της ΕΡΤ, προβλήματα που δεν έχουν ακόμη λυθεί, βρήκε γρήγορα τον ρυθμό του. Το ραδιόφωνο είναι μέσο πολύ οικείο και φιλικό, δεν εισβάλλει βίαια στον χώρο, όπως η εικόνα – ωστόσο μπορεί να γίνει άκρως ενοχλητικό, όταν όσα εκπέμπει αντιβαίνουν στον χαρακτήρα του, όταν γίνεται δηλαδή φλύαρο, ανόητο και ανούσιο. Το Τρίτο πρόγραμμα σέβεται τους ακροατές του, δεν τους υποτιμά, συνδιαλέγεται μαζί τους με αίσθηση ευθύνης, απαντάει στην περιρρέουσα ευτέλεια με τόλμη και επενδύει στην σοβαρή δουλειά των παραγωγών του. Η δική μου εκπομπή λέγεται Λαντέρνα Μάτζικα (ο πρώιμος προτζέκτορας της μετα-αναγεννησιακής εποχής) και φιλοδοξεί να λειτουργήσει σαν ένας άλλος μηχανισμός προβολής – προβολής εικόνων, λέξεων και σκέψεων που θα μπορούσαν, ίσως, να φωτίσουν τους θαμπούς καιρούς που ζούμε. Είναι μια εκπομπή για τη λογοτεχνία, τα εικαστικά, τον κινηματογράφο, και τον χορό, μια εκπομπή λόγου και μουσικής που μεταδίδεται ζωντανά κάθε μέρα, πέντε με επτά το απόγευμα.
 
 Οι εκπομπές σας στην ΕΡΤ έχουν αφήσει εποχή στους βιβλιόφιλους και σε όσους αγαπούν την Τέχνη σε όλες της τις μορφές. Ποια η εκτίμησή σας για την έλλειψη ανάλογων εκπομπών,σήμερα; Μπορεί το διαδίκτυο να καλύψει το ανάλογο κοινό;
 
Οι εκπομπές πολιτισμού θεωρούνται σήμερα βαριές, πληκτικές, χωρίς ακροαματικότητα από τους διάφορους ανευθυνοϋπεύθυνους που μόνο κριτήριο για τις επιλογές τους έχουν την εισροή διαφήμισης . Ο ρόλος της δημόσιας τηλεόρασης είναι να αντιστρατευτεί σ' αυτήν την ισοπεδωτική λογική και όχι να καταρτίζει πρόγραμμα στη βάση μιας κακώς νοούμενης “ανταγωνιστικότητας” προς τα ιδιωτικά κανάλια. Παρ' όλα αυτά, ως τώρα, και παρά τους κλυδωνισμούς, τις παλινδρομήσεις, την ενδοτικότητα προς ότι θεωρείται “εμπορικό”, η ΕΡΤ θεωρούσε υποχρέωσή της να φιλοξενεί πολιτιστικές εκπομπές. Θα δούμε αν θα συνεχίσει να ανταποκρίνεται στον ρόλο της όταν αποκατασταθεί η λειτουργία της – για την ώρα, περιμένουμε. Όσο για το διαδίκτυο, θεωρώ ότι είναι ιδιαίτερα χρήσιμο για τη διάδοση της πληροφορίας, όχι όμως για την ουσιαστική αξιολόγησή της. Δεν διαθέτει ακόμη τα φίλτρα που θα επέτρεπαν κάτι τέτοιο.
 
 Σημερινή δημόσια- και μη - τηλεόραση και πολιτιστικό επίπεδο του λαού μας,εν μέσω της Κρίσης. Πόσο συναφή είναι;
 
Ολοι συμφωνούμε ότι η κρίση σήμερα δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι κρίση λειτουργίας των θεσμών, κρίση ηθική, κρίση αντιλήψεων, κρίση ταυτότητας, και βέβαια κρίση πολιτισμού. Ένας από τους βασικούς υπεύθυνους για την πολιτισμική έκπτωση – για να μην πω εξαχρείωση – την οποία βιώνουμε σήμερα είναι η τηλεόραση και δη η ιδιωτική. Χωρίς εξαιρέσεις, είναι κακή τηλεόραση, αφού περιορίζεται πια στο να κάνει θέαμα τον χειρότερο εαυτό της. Στα χρόνια της πλαστής ευμάρειας πρόβαλε τα πιο αρνητικά πρότυπα: ψευτογκλαμουριά, αγένεια, ωχαδερφισμό, φτηνό, άξεστο καλαμπούρι, εξοργιστική έμφαση στο “όλα επιτρέπονται”. Και, δυστυχώς, ενώ η κρίση απαιτεί περίσκεψη και αλλαγή πλεύσης, η ιδιωτική τηλεόραση συνεχίζει στο ίδιο ύφος.
 
 Αφού σας ευχαριστήσω ιδιαίτερα για την παρουσία σας στη στήλη,θα ήθελα τη γνώμη σας,ως κριτικός βιβλίων ,για τις στήλες των ευπώλητων βιβλίων και πόσο αυτές
"κατευθύνουν"το αναγνωστικό κοινό.
 
Πρέπει να πω ότι αμφισβητώ την αξιοπιστία τους. Και δυστυχώς, ναι, κατευθύνουν το αναγνωστικό κοινό. Το μεγαλύτερο κακό, ωστόσο, το κάνουν τα βιβλιοπωλεία-σούπερ μάρκετ που αντιμετωπίζουν το βιβλίο με τους όρους οποιουδήποτε άλλου προϊόντος. Αρκεί να φέρουμε στο νου μας τα τεράστια σταντ στην είσοδο των περισσότερων όπου φιλοξενούνται (και υπερπροβάλλονται) οι πιο “εμπορικοί”, “ελαφροί” συγγραφείς. Προτιμώ το μικρό βιβλιοπωλείο με τον βιβλιόφιλο βιβλιοπώλη, που δεν είναι απλώς ενημερωμένος δειγματιστής αλλά εξειδικευμένος οδηγός, ικανός να μιλήσει για το βιβλίο που προτείνει, να το συστήσει ουσιαστικά στους δυνάμει αναγνώστες του, να αναδείξει τις συνάφειές του με άλλα βιβλία, να το εντάξει, με δυο λόγια, στη μεγάλη περιπέτεια της γραφής και της ανάγνωσης. Το βιβλίο, αγαθό πολιτισμικό, αντικείμενο που συμπυκνώνει μια πνευματική διαδικασία, αποζητάει έναν τρόπο παρουσίασης και έναν χώρο έκθεσης και διάδοσης που δεν θα προδίδει τον χαρακτήρα του.
 

 
 
 
 
Το βιβλίο "Καλή και ανάποδη",ο πολιτισμός του πλεκτού,είναι ένα εξόχως καλογραμμένο δοκίμιο για την πλεκτική τέχνη,διανθισμένο με την πλεκτική αυτοβιογραφία της Κ.Σχινά,αλλά και άλλες ιστορίες,πάντα σε σχέση με την τέχνη του πλεκτού.
Παράλληλα, ανατρέχει στην ποίηση, την πεζογραφία, τις κοινωνικές επιστήμες, τις εικαστικές τέχνες ακόμα και τα μαθηματικά,τον ακτιβισμό,ενώ μας διασαφηνίζει ότι το πλέξιμο είναι και ανδρική υπόθεση.
Φωτογραφίες-ντοκουμέντα με πλέκοντες και πλεκτά διατρέχουν το βιβλίο,κάνοντας την ανάγνωσή του ακόμα πιο ενδιαφέρουσα.
Με εξαιρετική δομή και την ακόμα πιο εξαιρετική γραφή της Κατερίνας Σχινά ,διαβάζεται απνευστί,από πλέκοντες και μη!!!
 Χαριτίνη Μαλισσόβα





 
 
Η Κατερίνα Σχινά γεννήθηκε στην Αθήνα .Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και μουσική. Ως κριτικός εμφανίστηκε με άρθρα της το 1983 στην εφημερίδα "Η Αυγή". Διετέλεσε μέλοςτης συντακτικής ομάδας του περιοδικού "Το Τέταρτο", μουσικοκριτικός και επιφυλλιδογράφος της εφημερίδας "Η Καθημερινή" (1987-1999) και από το 1995 ως το 1999 υπεύθυνη του κυριακάτικου ένθετου "Ιδέες-Πολιτισμός" της ίδιας εφημερίδας. Mέλος της συντακτικής ομάδας του ειδικού ενθέτου για το βιβλίο "Βιβλιοθήκη" της εφημερίδας "Ελευθεροτυπία" (1999-2009) και από το 2009 συνεργάτης της εφημερίδας "Η Καθημερινή" σε θέματα βιβλίου, καθώς και σύμβουλος έκδοσης και κριτικός στο μηνιαίο πολιτιστικό περιοδικό "The Books' Journal". Μουσικός παραγωγός της Κρατικής Ραδιοφωνίας και στο Κανάλι 15 του Ρούσσου Κούνδουρου (1987-1989) και συνεργάτης της τηλεοπτικής εκπομπής για το βιβλίο "Βιβλιόραμα" (ΕΡΤ) και ,αργότερα,"Βιβλία στο κουτί" (ΕΤ1). Δίδαξε πολιτιστικό ρεπορτάζ στο τμήμα ΜΜΕ του Παντείου Πανεπιστημίου και λογοτεχνική μετάφραση στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Μετάφρασης (ΕΚΕΜΕΛ).
Έχει μεταφράσει στα ελληνικά έργα των Edgar Alan Poe, Toni Morrison, Philip Roth, George Steiner, Roland Barthes, , Ian McEwan,Mark Twain, William Hazlitt, Jack London, Willa S. Cather, κ.ά. καθώς και ποιήματα των Byron, Shelley, Worsdworth, Wallace Anne Sexton, κ.ά. Έχει γράψει το βιβλίο "Όπερες του κόσμου" και το λεύκωμα "Η Ελλάδα του μόχθου" που εκδόθηκε από το Ριζάρειο Ίδρυμα. Το 1997 βραβεύτηκε από την Ελληνική Εταιρεία Μεταφραστών Λογοτεχνίας για τη μετάφραση του μυθιστορήματος της Toni Morrison "Γαλάζια μάτια" και το 2008 από το περιοδικό "Gourmet" της Ελευθεροτυπίας για τη μετάφραση των "Γαστριμαργικών αναλέκτων" του Ben Schott (2006).
 

12 Μαΐου 2014

 
Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης
 
 
  Με την κρίση
οι αχρείοι έγιναν ακόμα πιο αχρείοι,
 οι εντάξει  ακόμα πιο εντάξει."
 
 
Ο Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκηςκαταγράφει μνήμες από το νεαρό Ίκαρο που έζησε στο Βόλο.
Μιλάει για την Κρίση,αλλά και για τη δημιουργία,για την ποίηση και την τέχνη της γραφής.'Το να γράφεις είναι πολύ σκληρή υπόθεση.Έχεις να κουβαλήσεις αιώνες παρελθόντος¨τονίζει χαρακτηριστικά.
 
-Σας καλωσορίζω στην εφημερίδα "Θεσσαλία",΄κύριε Μπαμπασάκη.
Αληθεύει ότι εδώ είχατε δημοσιεύσει τα πρώτα σας κείμενα;
Πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε;
Ναι, αληθεύει. Πάνε τριάντα πέντε χρόνια. Ήταν ένα κείμενο για τον Μάριο Χάκκα, με τίτλο «Σπουδή στον Μάριο Χάκκα», άλλο ένα για τον Τσάρλι Τσάπλιν, «Σαρλώ, ο Εραστής της Ζωής», και κάποια ποιήματα. Ήμουν δεκαεφτά χρονών παιδί.
 
-Εφηβεία στο Βόλο, λοιπόν. Ποιες είναι οι εντονότερες μνήμες σας που θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας, από την εποχή εκείνη;
Τις καταγράφω τις μνήμες μου από τον Βόλο στο Κονσέρτο για Τέσσερις Δεκαετίες, το μυθιστόρημα που γράφω και δημοσιεύω καθημερινώς στο Lifo.gr. Έχουν να κάνουν με το Πάρκο, με την ντισκοτέκ Sanitarium, με την Εξωραϊστική, με ένα μπαρ που λεγόταν Saloon, με την Σκάλα των Μιλάνων που τότε ήταν στην Ερμού, με τα αγγλικά του Μαργαρίτη στην οδό Αλεξάνδρας, και με το καθοριστικότατο, για μένα και για πολλούς εκείνη την εποχή, γεγονός της ελεύσεως των ηθοποιών και καλλιτεχνών που σχημάτισαν τη Θεατρική Λέσχη Βόλου. Επίσης, με πολύ ανήσυχους συμμαθητές μου στο Δεύτερο Αρρένων, όπως ο Γιάννης Τζώρτζης, ο Χαϊμ Πολίτης, ο Νικόλαος Λουδοβίκος, και ο Κώστας Βόμβολος. Και φυσικά με τα κορίτσια που αγαπούσαμε τότε: τη Μόνικα Τσ., τη Μάνια Σ., την Αννίτα Φ., την Αθηνά Μ., την Ειρήνη Κ. Και με ακόρεστα διαβάσματα.
 
-Στα βιβλία σας, αλλά και στις δημοσιεύσεις σας, υπάρχει έντονο το στοιχείο της φιλίας. Πόσο σημαντική είναι η φιλία για εσάς και πόσο πιστεύετε ότι την ιστορία τη γράφουν οι παρέες στη χώρα μας;
Η φιλία, για μένα, είναι ό,τι πιο σημαντικό και καθοριστικό. Είναι η ανάσα μου. Η φιλία, όπως την εννοώ εγώ, έχει το στοιχείο της σύμπραξης σε αποκοτιές από αυτές που ομορφαίνουν τη μοίρα, έχει μια στάλα έντονης συνωμοτικότητας. Για μένα, φιλία σημαίνει συμμετοχή σε υπερβατικά εγχειρήματα αλλά και γλυκό θάλπος. Δεν έχω ζήσει ποτέ μόνος, πάντα ζω με τους φίλους.
 
-Είστε –κατά κοινή παραδοχή και ομολογία– από τους ανθρώπους που έχουν διαβάσει τόνους βιβλίων.
Πώς κρίνετε όσους θέλουν να επιβάλλουν τους εαυτούς τους ως συγγραφείς και ποιητές χωρίς να έχουν ευρύτητα αναγνωσμάτων; – το διαδίκτυο έχει αναδείξει πολλά τέτοια παραδείγματα.
Όλοι αυτοί έρχονται από το πουθενά, μένουν στο πουθενά, καταλήγουν στο πουθενά. Στο Διαδίκτυο κυκλοφορούν οι πάντες και τα πάντα. Το να γράφεις είναι πολύ σκληρή υπόθεση, πάρα πολύ σκληρή υπόθεση. Έχεις να κουβαλήσεις αιώνες παρελθόντος. Όποιος δεν κουβαλάει αιώνες παρελθόντος, δεν μπορεί να γράψει ούτε δύο αράδες της προκοπής. Ας γράφουν όσοι θέλουν και όσο θέλουν, δεν πειράζει. Το να μιλάς με τους πεθαμένους σαν να είστε φίλοι καρδιακοί, το να κατακτάς τα δικαίωμα να φας και να πιεις μ’ αυτούς που σε έκαναν άνθρωπο, αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα. Ελάχιστοι το κερδίζουν.
 
-Η Κρίση, τελικά, μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε τις αδυναμίες μας και να βελτιωθούμε ποιοτικά;
Ποια είναι η εκτίμησή σας;
Όχι, τίποτα που να μην το ξέραμε ήδη δεν μας έμαθε η Κρίση. Κανείς δεν βελτιώνεται αν δεν είναι ήδη βελτιωμένος. Η Κρίση ένα έχει κάνει έως τώρα: οι αχρείοι έγιναν ακόμα πιο αχρείοι, οι εντάξει έγιναν ακόμα πιο εντάξει.
 
-Ποιητής, συγγραφέας, μεταφραστής, λάτρης της μουσικής, του κινηματογράφου, των εικαστικών Τεχνών.
Τελικά, μήπως είστε λάτρης της Τέχνης γενικά, και υπηρετείτε κάποιο κομμάτι της ανάλογα με τη διάθεσή σας; Ποια ιδιότητά σας υπερισχύει αυτό τον καιρό;
Δεν υπηρετώ τίποτα. Με γοήτευσε από τότε που άρχισα να καταλαβαίνω τον κόσμο η περιπέτεια των δημιουργών, ανθρώπων που θέλησαν να φτιάξουν πράγματα που δεν υπήρχαν προηγουμένως, να επινοήσουν συμπεριφορές, να βάλουνε σημεία στίξεως στο τρελό χειρόγραφο της ζωής μας στον πλανήτη, να σχεδιάσουν την παρτιτούρα του τραγουδιού που ξεγελάει το χρόνο και τη φθορά. Γράφω από μικρός. Και αυτό που κάνω είναι να κοινοποιώ, κάθε φορά, τις περιπολίες μου στα σκοτεινά τοπία του κόσμου, να χαρτογραφώ το χάος, όπως μ’ αρέσει να λέω. Αυτό τον καιρό γράφω με ρυθμούς σχεδόν ιλιγγιώδεις το Κονσέρτο για Τέσσερις Δεκαετίες, την ιστορία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας με τα μάτια ενός μανιακού μνήμονα.
-Η λεγόμενη «υψηλή διανόηση», υφίσταται στην Ελλάδα της Κρίσης –και δεν εννοώ μόνο την οικονομική κρίση, αλλά και την κρίση αξιών, γενικότερα– και της απαξίωσης των πάντων;
Αν ναι, θέλετε να μας αναφέρετε κάποια ονόματα;
Δεν ξέρω τι θα πει «υψηλή διανόηση», ούτε και διαπιστώνω καμιά καινούργια απαξίωση των πάντων. Ας πούμε ότι θορυβεί σχεδόν εφιαλτικά η ανοησία και η κακεντρέχεια, ότι η επίσημη πραγματικότητα προβάλλει το κενό του κενού και το τίποτα του τίποτα εις την νιοστή, ενώ σε μια παράλληλη, ίσως υπόγεια, πραγματικότητα υπάρχουν δημιουργοί που μεγαλουργούν, αλλά σχεδόν στα κρυφά. Ονόματα σημαντικών ανθρώπων με δημόσιο λόγο: Ευγένιος Αρανίτσης, Θάνος Σταθόπουλος, Αχιλλέας Κυριακίδης, Κώστας Μαυρουδής, Βασίλης Καραποστόλης, πατήρ Νικόλαος Λουδοβίκος, Στέλιος Ράμφος, Σωτήρης Γουνελάς, και πολλοί άλλοι. Πολύ σπουδαίος, και θρηνώ για τον αδόκητο χαμό του, ο φίλος μου μες στις δεκαετίες, Κωστής Παπαγιώργης. Και άλλοι δύο μακαρίτες φίλοι: ο συγγραφέας Χρήστος Βακαλόπουλος και ο ποιητής Ηλίας Λάγιος.
 
-Υπάρχει τρόπος, και, κυρίως διάθεση, από τους ανθρώπους της διανόησης να τραβήξουν το μορφωτικό επίπεδο των νέων ανθρώπων προς τα επάνω;
Εκφράζω το φόβο ότι έχει δημιουργηθεί μια Ελίτ ανθρώπων, οι οποίοι κινούνται μεταξύ τους αφήνοντας τους υπόλοιπους στη μαζική εκτόνωση μέσω φθηνής τηλεόρασης, φθηνών αναγνωσμάτων και ακουσμάτων και άσκοπου σερφαρίσματος στο πολυαμφιλεγόμενο διαδίκτυο.
Ποια είναι η δική σας αίσθηση και εκτίμηση;
Δεν μπορεί κανείς να πάρει κανέναν από το αυτί και να τον οδηγήσει στον θησαυρό. Οφείλουμε να ακούμε τα κελεύσματα και να αρχίζουμε τη διαδρομή της αναζήτησης. Όλα στο πιάτο δεν μπορούμε να τα έχουμε. Ο θησαυρός είναι εδώ, και δεν είναι δύσκολο να τον ανακαλύψεις. Το δύσκολο είναι να μπορείς να δεξιωθείς το δώρο. Το δώρο είναι εδώ: ποιητές, συγγραφείς, μουσικοί, θεατράνθρωποι, αρχιτέκτονες, κινηματογραφιστές, ζωγράφοι, ο Νίκος Καρούζος, ο Πεντζίκης, ο Μόραλης, η Δημουλά, ο Ηλίας Πετρόπουλος, ο Πικιώνης, ο Κωνσταντινίδης, ο Ζενέτος, ποιον να πρωτοθυμηθώ. Κανείς δεν μπορεί να πει ότι είναι δύσκολο σήμερα να ανακαλύψει, και να απολαύσει, τον πλούτο μας. Άλλο αν δεν θέλει. Άλλο αν προτιμά πότε τον ταχύπλοο νεοπλουτισμό, πότε τον ψεύτικο κλαυθμό και οδυρμό, πότε την προσποιητή γκρίνια. Ο θησαυρός είναι εδώ. Όποιος θέλει, ξέρει να τον αξιοποιήσει. Ο κήπος είναι εδώ, όποιος θέλει ας τον ποτίσει.
 
- Έχοντας διανύσει μια πορεία η οποία σας συγκαταλέγει στους ανθρώπους της διανόησης, ποιο στοιχείο του χαρακτήρα σας και ποιο βιβλίο σας θα θέλατε να είναι τα αναγνωριστικά σας, για τις επόμενες γενιές;
Είμαι σχεδόν ολέθρια γενναιόδωρος, έχουν να λένε γι’ αυτό όσοι με ξέρουν, Μ’ αρέσει πολύ αυτό το χαρακτηριστικό μου, μ’ αρέσει να με σκέφτονται έτσι. Το μυθιστόρημα μου Διασυρμός που εξέδωσε η Εστία είναι μια καλή επιτομή όσων προσπάθησα να κάνω στη χώρα και στη γλώσσα μας.
 
- Θα κλείσω με μια φράση σας από άλλη συνέντευξή σας, η οποία με εντυπωσίασε, με άγγιξε και την ασπάζομαι και προσωπικά: «Αισθάνομαι μεγάλη ασφάλεια μόνο με τα γούστα μου. Ξέρω πολύ καλά τι μου αρέσει και τι δε μου αρέσει. Δεν μπορώ πάντα να το εξηγήσω. Αν ζοριστώ μπορώ να το εξηγήσω αλλά πολλές φορές δε χρειάζεται».
Το ερώτημά μου είναι: Πόσο ώριμος ή πόσο αιώνια έφηβος πρέπει να είναι κάποιος για να αισθάνεται έτσι;
Πόσο απέχει, τελικά, ο σημερινός Γιώργος -Ίκαρος Μπαμπασάκης από τον νεαρό Ίκαρο που έζησε στο Βόλο;
Δεν ξέρω τι πρέπει και τι δεν πρέπει. Τα πρέπει μού προκαλούν αλλεργία. Μπορώ να πω ότι αισθάνομαι πως η ωριμότητά μου είναι η ολοένα και πιο μεθοδική και συστηματική ενασχόλησή μου με τα όσα σκίρτησαν μέσα μου στην εφηβεία μου. Και σήμερα ακούω τραγούδια που άκουγα τότε, σκέφτομαι με τρόπους με τους οποίους σκεφτόμουν και τότε, καταφεύγω σε στρατηγικές που ακολουθούσα και τότε. Ήταν μεγάλο στοίχημα για μένα το να μείνω πιστός σε αποφάσεις που πήρα σουλατσάροντας στην Κωνσταντά, την Κασσαβέτη, και την Αλεξάνδρας. Όταν με βλέπουν να χαμογελάω, σημαίνει ότι νιώθω πως το κέρδισα εκείνο το στοίχημα.
 
Σας ευχαριστώ θερμά! 




Δεν υπάρχει περίπτωση να διαβάσει κάποιος δημοσιεύσεις ή βιβλία του Μπαμπασάκη και να μην νιώθει ότι προχωρά ένα βήμα τις γνώσεις του, και, κυρίως, να μην μπει στη διαδικασία να δει κομμάτια του εαυτού του, είτε ταυτίζεται με τις απόψεις του, είτε όχι!
Πολυδιαβασμένος, πολυγραφότατος, πάντα αντισυμβατικός, αλλά και πάντα ευγενής.
Τον τελευταίο καιρό τον συναντάμε καθημερινά στη διαδικτυακή εφημ. lifo.gr, στην οποία γράφει το "Κονσέρτο για Τέσσερις Δεκαετίες", στο οποίο αναλύει την ιστορία της Μεταπολιτευτικής Ελλάδας με τα δικά του βιώματα,τη δική του οπτική, τα μάτια ενός μανιακού μνήμονα,όπως ο ίδιος λέει."
Χαριτίνη Μαλισσόβα




 
Ο Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1960. Είναι ποιητής, μεταφραστής και συγγραφέας. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, άρχισε να γράφει σε έντυπα όπως το "Ιδεοδρόμιο" του Λεωνίδα Χρηστάκη και η "Χιονάτη" του Βαγγέλη Κοτρώνη. Συνεργάστηκε με την εφημερίδα "Ελευθεροτυπία" και το περιοδικό "Έψιλον". Διατήρησε τη σελίδα του βιβλίου στην εφημερίδα "City-Press". Ο τρόπος ζωής του τον οδήγησε στη συστηματική μελέτη των λεγόμενων "ιστορικών πρωτοποριών" (Φουτουρισμός, Dada, Υπερρεαλισμός), των Beat ποιητών και συγγραφέων, καθώς και του ρεύματος για την "υπέρβαση και την πραγμάτωση της Τέχνης" (Cobra, Λεττριστές, Καταστασιακοί). Καρπός αυτών των αναζητήσεών του είναι τα πολυσυζητημένα του βιβλία για τον William S. Burroughs, για την Internationale Situationniste, για τον Guy Debord, για τον Μάη του '68. Ίδρυσε και διηύθυνε την επιθεώρηση "Propaganda", όπου δημοσιεύτηκαν κρίσιμα κείμενα για την πολιτική και την κουλτούρα των καιρών μας. Έχει εργαστεί στο ελληνικό ραδιόφωνο, και συγκεκριμένα στο Δεύτερο Πρόγραμμα, στην ΕΡΑ4, στον Εν Λευκώ, στο Κόκκινο 105,5, και στο Κανάλι 1 Πειραιάς 90,4. Σήμερα διευθύνει τη σειρά "Αιφνίδια Ντοκιμαντέρ" στις εκδόσεις Γαβριηλίδης και το λογοτεχνικό περιοδικό/εγχείρημα "ΚΟΡΕΚΤ", μαζί με τον ποιητή Θάνο Σταθόπουλο, στις εκδόσεις Νεφέλη. Είναι μέλος του Κύκλου Ποιητών και της Εταιρείας Συγγραφέων.  
 

 
 
 
 
 
Ο συγγραφέας Θάνος Σταθόπουλος
μιλά στις "Διαδρομές"
και στη Χαριτίνη Μαλισσόβα



 για το βιβλίο του " ΤοΑυτόματο"(εκδ.Γαβριηλίδη),
την έκθεση μιας προσωπικής μυθολογίας,όπως ο ίδιος το αποκαλεί,
για τις επιρροές που έχει δεχθεί στο έργο του,...

αλλά και για τις μνήμες του από το Βόλο και το Πήλιο.


 Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Ιούλιο του 1963. Έχει εκδώσει τα βιβλία: «Θέμα» (Ερατώ, 1985), «Η Ιστορία της Μουσικής» (Ίκαρος, 1994), «Playback» «Ένας Σωρός Γλώσσα» (Γαβριηλίδης 2003,2007).
Υπήρξε παραγωγός του Τρίτου Προγράμματος της ΕΡΑ και Συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή του Τρίτου Προγράμματος, στην ΕΤ1, «Hotel Τρίτον».
Είναι ιδρυτικό μέλος του «Κύκλου Ποιητών» και τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας Καθημερινή.



"ΖΩ ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ"
 
 -Σας καλωσορίζω στην εφημερίδα Θεσσαλία ,με την αίσθηση ότι έχετε μνήμες από την πόληΒόλου, κύριε Σταθόπουλε.
 Σας ευχαριστώ πολύ, κυρία Μαλισσόβα! Μνήμες θα ήταν το λιγότερο που θα μπορούσα να πω. Έχω ζήσει πολύ μεγάλα διαστήματα στην πόλη του Βόλου και στο Πήλιο από τη δεκαετία του ’70. Έχω συγγενείς εδώ. Μερικοί από τους καλύτερούς μου φίλους γεννήθηκαν εδώ, ζουν εδώ ή πέρασαν από εδώ κάποιο διάστημα της ζωής τους. Με συνδέουν επίσης στενοί δεσμοί με την Αρχιτεκτονική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Όταν είμαι στον Βόλο απλώς είναι σαν να είμαι στο σπίτι μου. Δεν αντέχω ωστόσο την καταστροφή του Πηλίου. Για πολλά χρόνια, τη δεκαετία του ’90, παραθέριζα στο Μούρεσι, στον Κισσό και στον Άγιο Δημήτριο. Σήμερα ούτε διανοούμαι να περάσω από τις ακτές του βορειοανατολικού Πηλίου. Η κατάσταση είναι απογοητευτική. Όχι φυσικά ότι στην υπόλοιπη ακτογραμμή του Πηλίου είναι καλύτερα τα πράγματα. Η καταστροφή είχε επέλθει πιο νωρίς.
-Μάλλον θα πρέπει οι τοπικοί παράγοντες να λάβουν σοβαρά υπόψη τους την παρατήρησή σας.
Όσοι τουλάχιστον δεν είναι υπεύθυνοι ή συνένοχοι στην καταστροφή – παράγοντες και μη. Αν και με το πρόσφατο νομοσχέδιο περί αιγιαλών, μάλλον μοιάζουμε με γραφικούς…
-Ας μιλήσουμε όμως για το Αυτόματο, το πρόσφατο βιβλίο σας, από τις Εκδόσεις Γαβριηλίδης. Γιατί αυτός ο τίτλος;
Ο τίτλος αναφέρεται στο ομώνυμο κείμενο του E. M. Cioran, από το οποίο παρατίθεται η εναρκτήρια πρόταση («Αναπνέω από προκατάληψη») στην αρχή του βιβλίου. Ο Σοπενχάουερ ονόμαζε τη βούληση του ανθρώπου για ύπαρξη αυτόματη. Ο Πασκάλ, επίσης, μίλησε για αυτόματο, με την ίδια έννοια. Το αυτόματο της υπάρξεως, λοιπόν.
Ίσως γι’ αυτό κλείνετε το βιβλίο σας με τη φράση του Σοπενάουερ: «το πιο ασήμαντο παρόν υπερέχει ακόμη και από το πιο σημαντικό παρελθόν ως προς την πραγματικότητα∙ χάρη σ’ αυτήν σχετίζεται με το παρελθόν όπως το κάτι με το τίποτα», με τον τίτλο: «Πραγματικότητα»;
Ακριβώς. Αν και το συγκεκριμένο απόσπσμα δεν έχει σχέση με τη φιλοσοφική επισήμανση περί αυτόματου, αλλά επισημαίνει τη σχέση του τίποτα με το κάτι, δηλαδή τη σχέση παρελθόντος – παρόντος. Οπωσδήποτε είναι μια μνεία στον Σοπενχάουερ, τον φιλόσοφο που άσκησε τη μεγαλύτερη έλξη στη σκέψη μου.
-Η αίσθηση που είχα κατά την πρώτη ανάγνωση του βιβλίου ήταν ότι θα μπορούσα να το έχω διαβάσει χωρίς να έχω ακολουθήσει τη σειρά που επιλέξατε.
Σωστή είναι η αίσθησή σας. Ασφαλώς μπορεί να διαβαστεί με οποιαδήποτε σειρά. Όπως ακριβώς συμβαίνει και στα προηγούμενα βιβλία μου, πρόκειται για αποσπασματική σύνθεση. Κάθε κείμενο διατηρεί την εννοιολογική αυτονομία του, ως εκ τούτου μπορεί να διαβαστεί αυτόνομα και αποσπασμένο απ’ το σύνολο, αλλά ως μέρος της σύνθεσης ολοκληρώνεται και βρίσκει τη θέση του μόνο σε σχέση με ό,τι προηγείται και ό,τι έπεται.
-Μια δεύτερη αίσθηση-ανάγκη ήταν να θέλω να ψάξω, να διαβάσω και να εμβαθύνω στα πρόσωπα που αναφέρετε, όχι τυχαία, φυσικά, για τα οποία έχετε και αλφαβητικό ευρετήριο στο τέλος του βιβλίου.
Χαίρομαι που το βιβλίο δύναται να λειτουργήσει και εγκυκλοπαιδικά. Τούτο βεβαίως είναι πέραν των προθέσεών μου, συμβαίνει ερήμην μου. Ελπίζω να το πράξατε ή να το πράξετε στο μέλλον. Όσον αφορά τα πρόσωπα και το έργο τους, δεν είναι παρά σημεία ενός διευρυμένου προσωπικού αρχείου.
-Εγχειρίδιο φιλοσοφικής σκέψης, με έντονο το προσωπικό σας στοιχείο, θα χαρακτήριζα το βιβλίο σας, ως απλή αναγνώστρια. Συμφωνείτε;
Αν και δεν καταλαβαίνω τι θα πει «απλή αναγνώστρια», θα σας απαντήσω. Όχι. Δεν είμαι φιλόσοφος, είμαι συγγραφέας, επομένως δεν παράγω φιλοσοφική σκέψη, πολύ περισσότερο δεν συντάσσω εγχειρίδιο φιλοσοφικής σκέψης. Ίσως σας παρασύρει το πλήθος των αποσπασμάτων συγγραφέων, θεωρητικών και καλλιτεχνών που παρατίθενται ή σχολιάζονται στο Αυτόματο και που γεμίζουν το ρεζερβουάρ μου. Υπάρχει ωστόσο η προσωπική θεώρηση των πραγμάτων. Το προσωπικό στοιχείο, συχνά εξόχως αυτοβιογραφικό και αποκαλυπτικό (υπερβαίνοντας όμως την αυτοβιογραφία, διότι σκοπεύει στην ποιητική των γεγονότων και του βίου και όχι στην απλή καταγραφή), εμφανίζεται για πρώτη φορά με αυτό τον τρόπο, δηλαδή με τον τρόπο της εξομολόγησης και της αποκάλυψης, στην δουλειά μου. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για την έκθεση μιας προσωπικής μυθολογίας.
-Το Αυτόματο είναι το πέμπτο βιβλίο σας. Πόσο καιρό χρειαστήκατε να συλλέξετε το έμψυχο υλικό σας, και με ποια κριτήρια το κάνατε;
Δεν υπήρξε κάποια έρευνα στην αρχειοθέτηση του υλικού, διότι δεν έγραψα πραγματεία ούτε επιστημονική διατριβή. Επομένως ο χρόνος υπάκουσε στον προσωπικό χρόνο συγγραφής, όπως και κάθε άλλου βιβλίου. Τα πρόσωπα που συγκροτούν το Αυτόματο συγκροτούν το γενεαλογικό μου δέντρο, θα έλεγα. Συγγραφείς, ποιητές, φιλόσοφοι, εικαστικοί, καλλιτέχνες, ζώντες και τεθνεώτες (για να θυμηθώ τον προσφάτως χαμένο φίλο, Κωστή Παπαγιώργη, ο οποίος έχει περίοπτη θέση στο βιβλίο) δηλώνουν τις εκλεκτικές μου συγγένειες, την καταγωγή μου, από πού κρατάει η σκούφια μου. Εξ ου και, όπως επισημάνατε προηγουμένως, το ευρετήριο ονομάτων, στο τέλος του βιβλίου, το οποίο πρέπει να διαβαστεί ως το τελευταίο κείμενο του βιβλίου. Ένα hommage, λοιπόν, στα πρόσωπα που με επηρέασαν ανά τις εποχές και στα πρόσωπα που συνάντησα και συνδέθηκα μαζί τους, με τον οποιονδήποτε τρόπο, χωρίς να παραλείπω ή να αποσιωπώ τη γενιά μου. Τουναντίον.
-Η γενιά σας, η γενιά μας, πού νομίζετε ότι διαψεύστηκε και πού καταξιώθηκε, αν συνέβη αυτό; Πού υπολείπεται των παρελθόντων και ποιοι κατα τη γνώμη σας είναι άξιοι λόγου και ανάγνωσης λογοτέχνες, σήμερα;
‘Εζησα και εξακολουθώ να ζω σε μια παράλληλη πραγματικότητα με την γενιά μου και σε μια παραλληλία με την πραγματικότητα. Ίσως δεν είμαι ο πλέον κατάλληλος να μιλήσω για τις διαψεύσεις της γενιάς μου, την καταξίωση ή που υπολείπεται των παρελθόντων γενεών, όπως με ρωτάτε. Για να είμαι ειλικρινής, δεν είναι και πολύ του γούστου μου τέτοιες επισημάνσεις. Όσον αφορά τους συγγραφείς θα σας αναφέρω τους ζώντες συγγραφείς της γενιάς μου (διότι δυστυχώς προλάβαμε να μετρήσουμε και νεκρούς) που εξακολουθώ να διαβάζω, να παρακολουθώ και να με ενδιαφέρουν κυρίως. Ο Ευγένιος Αρανίτσης, ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, η Έρση Σωτηροπούλου, ο Αντώνης Ζέρβας, ο Γιώργος Κοροπούλης, ο Γιάννης Τζανετάκης και ο Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης..
-Έχοντας προσφάτως διαβάσει δύο από τα προηγούμενα βιβλία σας, το Playback και την Ιστορία της μουσικής, οφείλω να πω ότι πρόκειται για υψηλού επιπέδου αναγνώσματα. Σε ποιο αναγνωστικό κοινό απευθύνεστε, κύριε Σταθόπουλε;
Κατ’ αρχάς σας ευχαριστώ πολύ για την κολακευτική σας αξιολόγηση. Απευθύνομαι στους ανθρώπους που θέλουν και μπορούν να επικοινωνήσουν με τη δουλειά μου. Δεν είναι πολλοί, αλλά γεμίζουν ασφυκτικά μια αίθουσα κινηματογράφου ή ένα θέατρο. Μου αρέσει αυτό και μου αρκεί, γιατί δεν είναι ανεξέλεγκτο ούτε πρόκειται να γίνει. Χαίρομαι διότι, στην ουσία, είναι άνθρωποι που ταιριάζουν τα αναγνωστικά μας γούστα, δηλαδή που διαβάζουμε πάνω κάτω τους ίδιους συγγραφείς, στο βαθμό που μπορώ να έχω μια ιδέα. Επομένως, αναδεικνύονται νομίζω και τα ειδικά χαρακτηριστικά τους.
-Σας ευχαριστώ ιδιαιτέρως για την τόσο ενδιαφέρουσα συνέντευξή σας.
Κι εγώ σας ευχαριστώ για τη συνομιλία, κ. Μαλισσόβα.
 
 
"Έκθεση προσωπικής μυθολογίας"
Θάνος Σταθόπουλος Το Αυτόματο,εκδ.Γαβριηλίδης,2013.
Η πρώτη μου επαφή με το Αυτόματο έγινε λίγους μήνες πριν,όταν μου τράβηξε το βλέμμα το λιτά εντυπωσιακό εξώφυλλό του,όσο και ο τίτλος του. Δεν είχα ως τότε άλλη επαφή με τη γραφή του Θάνου Σταθόπουλου,και,τελειώνοντας την πρώτη ανάγνωση,είχα αντιληφθεί ότι θα μπορούσα να το έχω διαβάσει από το τέλος στην αρχή ή και με διαφορετική σειρά. Κατά τη διάρκεια,δε,της ανάγνωσης αισθάνθηκα το ‘ειδικό’βάρος και τον όγκο των αναγνωσμάτων του συγγραφέα,ώςτε να φτάσει στην επιλογή των ονομάτων που αναφέρει.Δεν το κρύβω,ότι μέχρι το τέλος αισθανόμουν την επιθυμία να ψάξω και να ασχοληθώ με το έργο όσων αναφέρει στην ΄’έκθεση’ της προσωπικής του μυθολογίας,όπως ο ίδιος αποκαλεί το βιβλίο του. Το ευρετήριο των ονομάτων στο τέλος του βιβλίου είναι ένα αυτόνομο κείμενο από μόνο του,και βοηθά σε αυτό. Το προσωπικό στοιχείο του,διακριτικά αλλά αποκαλυπτικά διάχυτο σε όλη την έκταση του βιβλίου και μέσα από το ευδιάκριτο πλήθος των προσώπων που επηρέασαν τη γραφή του. Με αρχικό μότο τη φράση του Cioran «Αναπνέω από προκατάληψη»,και μέχρι την αναφορά στο Σοπενχάουερ και στην Πραγματικότητα ,μέσα από πλήθος αναφορές σε σημαντικούς συγγραφείς, ποιητές και καλλιτέχνες της γενιάς του και μη, ο Σταθόπουλος μας ξεναγεί στο Αυτόματο της υπάρξεώς μας,χωρίς,ωστόσο να συντάσσει εγχειρίδιο φιλοσοφίας,αλλά την συγγραφική γενεαλογία του.. Το Αυτόματο δείχνει να χτίστηκε με λόγο μινιμαλιστικό, με Μπέκετ, Μπέρνχαρντ, Πεντζίκη, Καρούζο, Σαχτούρη, Γονατά, Παπαγιώργη και Αρανίτση, ,με δρόμους και στέκια της Αθήνας να χαρτογραφούνται και με δομικά υλικά έργα τέχνης. Έχοντας,εν τέλει, διαβάσει και τα εξαιρετικά βιβλία του :«Playback» Και «Η Ιστορία της μουσικής»θέλησα να ανατρέξω συχνά και κατ΄επανάληψη σε κείμενά τους και,έχω την αίσθηση ότι πρόκειται για σύγχρονη,υψηλήςποιότητας γραφή,και κείμενα που ήδη γίνονται κλασικά.
Χαριτίνη Μαλισσόβα